Mr. Khan coming or going?

Verwarring alom. Gisteravond werd ik door de broer van Mr. Khan gebeld, wat overigens niet echt zijn broer is, maar iedereen in en rond Sudderstreet weet wie we bedoelen als we zeggen ‘de broer van…’. Mr. Khan zou er niet zijn ‘out of town’ en hij zou mij en Rosalie naar de P2 school rijden. Dat was onverwacht, mr. Khan had hierover niets verteld, maar ja, zijn Engels is ook niet zo goed en hij had voor vervanging gezorgd, prima. Tot mijn grote verrassing arriveert vanmorgen Mr. Khan zelf. Als ik hem vraag hoe dat kan, zegt hij dat de trein niet vanmorgen maar vanavond gaat. Ik snap er niets van, hij heeft het over zijn familie. Wanneer ben je dan terug Khan? Hij raakt wat geïrriteerd ‘me… working Calcutta’. Nu snap ik er niets meer van. Ik vraag het nog een keer. ‘Family going, train evening’. En toch ‘working Calcutta’? Omdat hij nu echt boos gaat kijken, laat ik het maar zo en doe ik net of ik hem begrijp. Later realiseer ik me wat er gaande is. Zijn familie komt naar Calcutta om hem op te zoeken, ze zouden vanochtend met de trein komen (waardoor hij ons niet kon rijden en zijn ‘broer’ regelde), maar de trein arriveert pas vanavond. En hij is inderdaad ‘gewoon’ in Calcutta om te werken. Gelukkig, ik heb hem nog hard nodig deze week. Zijn Engels is gebrekkig en blijkbaar kent hij het verschil niet tussen coming en going (wat hij overigens heel schattig met een zangerig accent uitspreekt).

Om een uur of elf zijn we in de Dakshindari sloppenwijk. De kleinsten zitten al op ons te wachten. De oudere kinderen hebben (samen met de leraar) en prachtig welkom gemaakt, met het kaarsje erbij is het helemaal af. Het kaarsje staat wel precies bovenaan bij de trap waar de kinderen binnen komen, dus het is oppassen geblazen. Als er meisjes arriveren in een waaiend rokje of jurkje, hou ik dit angstvallig voor ze vast, liever geen ongelukken vandaag.

Rosalie is vandaag ook mee, ze geeft elke week les op school en ik vind het leuk om daarbij aanwezig te zijn. Zo kan ik de kinderen ‘in actie’ zien. Vandaag vertelt ze de kinderen over Malala. Er wordt ademloos geluisterd.

Het verhaal van Malala wordt nagespeeld door de kinderen en alhoewel het een serieus verhaal is, wordt er veel gelachen.

de piloot die Malala naar het ziekenhuis brengt

de 'acteurs' van vandaag

Als op het eind de i-pad tevoorschijn komt om een filmpje over Malala te laten zijn, kijken ze gebiologeerd toe. TV kennen ze wel, maar een i-pad is blijkbaar heel spannend.

Als de kinderen hun lunch krijgen, gaan we weg. Mr. Khan brengt ons weer in het centrum van de stad, wat overigens niet meevalt, het is keidruk vandaag.

De middag besteedt ik aan wat winkelen (gelukkig accepteert de winkel creditcards, zodat ik cash kan uitsparen), boodschappen doen (kost me wel kasgeld) en de jacht naar geld. Ik heb geluk vandaag. Een wisselkantoor kan me 100 euro wisselen voor roepies.

Ik moet wel even wachten, alhoewel het niet druk is. Er komt nog een man binnen, hij draagt een pakket van zeker 2 cm 100 dollarbiljetten, ik weet niet wat ik zie. Ik ben haast geneigd om te vragen waar dit vandaan komt, ben zo nieuwsgierig, maar ik kan me inhouden. Als ik aan de beurt ben zie ik de nieuwe 2000 roepiebiljetten liggen, fijn, ik krijg nieuwe biljetten en dat scheelt weer stapels, ik heb al zoveel 100 roepiebiljetten, voel me haast miljonair. Maar tot mijn schrik zie ik ze mijn geld uittellen in 100 roepiebiljetten. Ik vraag of ze misschien ook de nieuwe biljetten hebben (ik zie ze liggen…). Het hele personeel zet zijn mooiste glimlach op, ‘Ma-am, we’re giving you 100 rupee notes, because 2000 rupee notes, you get no change back at market’. Tja, daar zit wat in, niemand heeft (veel) klein geld, dus teruggeven van 2000 roepies wordt lastig en dan heb je uiteindelijk dus nog niks aan je 2000 roepiebiljet. En zo ga ik met een zak geld naar huis.

Na even uitgerust te hebben, vervolg ik mijn ‘jacht naar geld’. Bij de pinautomaat om de hoek, daar waar ik gisteren pinde onder begeleiding van de Hare Krishna aanhangers, staat een rij, maar korter dan gisteren. En inderdaad, binnen een kwartier kan ik pinnen. Als ik naar huis loop, zie ik dat bij een ander pinautomaat ook een vrij korte rij staat. Kan ik twee keer per dag met dezelfde pas pinnen? Ik probeer het uit en jawel, het lukt. Ik maak een praatje met de bewaker in de automaat om hem af te leiden van het feit dat ik meerdere keren pin. Hij ligt er niet zo wakker van geloof ik, aardige kerel en ik wens hem nog een fijne dienst. Zo dan, ik voel me ineens hartstikke rijk, 100 euro gewisseld en 5 keer kunnen pinnen en dat in ongeveer een uurtje tijd. Ik begin er weer een beetje vertrouwen in te krijgen.

Ondertussen staan de kranten er nog steeds vol mee. President Modi heeft zelfs zijn 95 jarige moeder op pad gestuurd om haar (?) oude biljetten om te wisselen bij de bank. Er was veel pers aanwezig en ze verklaarde het fijn te vinden om naar de bank te gaan en ze vertelde trots te zijn op haar zoon die de strijd met het zwarte geld aanging. Duhhh…

Maar ook minder leuke verhalen. Vooral de handel op de diverse markten ligt stil. Mensen kopen alleen de hardnodige dingen. Geen extra’s, geen vis, geen vlees. Niemand heeft het nodige geld in kas. Daarnaast blijkt dat men het allemaal onderschat heeft. Heel veel mensen hebben helemaal geen bankrekening en moeten deze nu ineens allemaal openen. Wat weer tijd kost. De rijen voor het omwisselen storten van oude roepies zijn nog steeds enorm. En inderdaad, als je gaat pinnen, staan er vaak mensen voor je die hulp nodig hebben. Die geen idee hebben hoe zo’n pinautomaat werkt.

Er stond een verhaal in de krant van een mevrouw die met 7 mensen naar de bank kwam die allemaal een bankrekening wilde openen en zij zou wel helpen met het invullen van de papieren, omdat deze mensen (blijkbaar haar werknemers) niet konden lezen en/of schrijven. Allemaal hadden ze 1 lakh te storten (100.000 roepies, ca 1400 euro), hun vooruitontvangen jaarsalaris. Zo wordt er flink wat geld witgewassen zonder dat er belasting over betaald wordt.

Nou ja, het houdt de gemoederen nogal bezig allemaal. Het is ook nogal wat om zo maar 85% van al het geld in omloop ongeldig te verklaren. Hopelijk is de misère snel voorbij.  (En ik probeer morgen een verhaaltje te schrijven zonder roepie-beslommeringen…)

Het sneeuwt!

Afgelopen nacht hebben we er een dekentje bijgepakt, het is redelijk koud aan het worden in Calcutta. Als we wakker worden, horen we het keihard regenen. Goed voor het stof in de straten, maar het wordt er zo niet warmer op.

De ruitenwissers van de taxi van Khan vegen flapperend en klapperend het regenwater van de ruit. Het is druk onderweg, dat heeft vast met het slechte weer te maken.

Als we bij de Prayrona-2 school aankomen is het gelukkig droog. Reena, Ashit en de leraressen zijn er al, de kinderen druppelen één voor één binnen. De kerstboom staat al klaar, het is een flinkerd, we hebben hem jaren geleden gekocht toen we hier ook rond de kerstdagen waren. Ashit heeft er goed voor gezorgd, hij ziet er nog als nieuw uit.

Het boek gaat over William, de muis die nog nooit sneeuw heeft gezien. Zijn opa heeft een sneeuwbol, maar William zou zo graag eens echte sneeuw zien. Uiteindelijk gebeurt dat natuurlijk ook. In Calcutta hebben we twee sneeuwbollen gekocht, de kinderen vinden het prachtig om naar te kijken, vooral de kleinsten zijn helemaal onder de indruk.

Als het in het boek gaat sneeuwen, laten wij het ook sneeuwen in de klas. Vanochtend hebben we samen kleine stukjes papier geknipt en gescheurd en samen met de leraressen gooien we dit op hetzelfde tijdstip over de kinderen heen. De kinderen vinden het geweldig!

het sneeuwt!

Dan start het knutseluurtje, de oudere kinderen maken houten ornamenten, versieren ze met stiften en glitter en de kleintjes maken een kleurplaat van een kerstboom.

Uiteindelijk worden de hangers in de kerstboom gehangen en maken we een foto waar (bijna) iedereen op staat.

Lachend en volop kletsend gaan de kinderen naar huis, dit was een geslaagde ochtend, zo leuk dat we de kinderen even de sores van thuis konden laten vergeten.

Trots op het team van de Prayrona-2 school!

Vanmorgen vroeg op. Om 7 uur wordt ik opgehaald door mr. Khan. Hij is helemaal in de war, om 7 uur naar Dakhindari? Dat is toch altijd om 10 uur pas? Maar ik wil graag de kinderen van de vroege les eens zien, we gaan altijd later en zien deze kinderen dus eigenlijk nooit.

Binnen no-time zijn we er, normaal is het ruim een uur rijden en nu staan we met 40 minuten in de sloppenwijk. Vroeg heeft dus ook zijn voordelen.

De kinderen zijn er nog niet, Ashit en de twee leraressen zijn er al wel. We hoeven niet lang te wachten tot de eerste kinderen aan komen lopen. Het is Amin, hij is altijd vroeg. Als de tekenleraar komt, kruipt hij gelijk bij hem op schoot. Amin is al best een grote jongen, ik kijk Ashit vragend aan. Amin is op jonge leeftijd zijn vader verloren, hij heeft geen broertjes of zusjes en is alleen met z’n moeder. Zijn moeder heeft diverse werkadresjes en zo probeert ze de kost te verdienen, ze is weinig thuis. Zijn vader was een dronkaard, zoals zoveel vaders hier en dit heeft hem uiteindelijk zijn leven gekost. Amin zoekt hier af en toe een vaderlijke knuffel, stoer dat hij hier aan toe durft te geven. En wat goed dat hij die hier ‘gewoon’ kan krijgen. Ik ben zo trots op het team van de Prayrona-school!

het jongetje rechts is Amin

De kinderen druppelen één voor één binnen. En af en toe krijg ik de verhalen te horen van Ashit. Zo valt mijn oog ineens op Sekh, een hele jongen alweer, ik heb hem nog als baby’tje gefotografeerd op schoot bij zijn moeder. Ineens realiseer ik me hoelang ik hier al kom. 10 jaar geleden was ik hier voor het eerst, 10 jaar… Sekh komt naar me toe en begint een heel verhaal. Ik roep snel Ashit, Sekh vertelt me dat hij me aan zag komen met de taxi. Hij lacht naar me. Wat een heerlijk ventje. Hij is de jongste van vier broers, de twee jongste zitten nog op school, de twee oudste werken (helaas) hele dagen.

Sekh

Ruksar komt binnen. Een meisje in een prachtige felroze jurk. Op haar linkerarm zie ik alleen maar littekens van brandwonden. Ze werd thuis het slachtoffer van een ongeluk. Haar moeder was dal aan het koken toen het mis ging en ze de hete brei over haar schouder en arm kreeg. Er gebeuren hier zoveel kookongelukken, alles is oneffen en staat wankel, er wordt gekookt op de grond waar de kleine kinderen ook rondrennen en rondkruipen…

Ruksar

Als iedereen binnen is, begint de les. Ook hier gaan we harten tekenen. De tekenleraar legt uit dat iedereen mag maken wat hij wil, al is dat lastig in India. Kinderen zijn hier geleerd om dingen over te tekenen en vrije invulling zijn ze hier niet gewend. Toch zie ik diverse dingen ontstaan, zeker bij de oudere kinderen die wat meer eigen inbreng durven te geven. Er zijn ook hele kleintjes bij die volstaan met een paar krassen op het hart. Helemaal goed, misschien zijn deze nog wel de mooiste ;-).

Ashit wijst naar Suraj, een suikerpatiënt die maandelijks voor 2.000 rps (ongeveer 30 euro) medicatie nodig heeft. Tot en met maart wordt er voor deze medicatie betaald door een gulle gever uit Londen. Maar deze gulle gever gaat dit per april stoppen. Ashit kijkt me vragend aan.

Suraj

Aan het eind van de ochtend vertrek ik weer naar huis. Amin draagt mijn tas naar de straat waar Khan op me staat te wachten. We hobbelen richting Sudderstreet totdat ik een harde knal hoor, ik zie Khan schrikken (en daar moet heel wat voor gebeuren, Khan schrikt nooit) en ik heb geen idee wat er gebeurde. Totdat hij even later naar de kant van de weg stuurt, een klapband, wat een pech. Khan stapt uit en ik kijk hem bezorgd aan. Wat nu? Hij lacht naar me, ‘sit, sit’ zegt hij, ik mag er niet uit (maar doe het lekker toch). In de achterbak ligt een reserveband.  Khan pakt de krik en duikt onder de auto. Bussen, auto’s, fietsen, autorickshaws vliegen achter hem langs. Oeff… in Nederland zouden we wat pionnetjes neerzetten. Ik ga breeduit achter hem staan. Ik heb een knalrode bloes aan, dus de chauffeurs zien mij misschien eerder dan dat ze Khan op de grond zien liggen. Het gaat goed, even later kunnen we (allebei ongeschonden) de rit weer hervatten. Ik heb Khan nog nooit zien zweten, maar nu is het toch aardig nat achter zijn oren.

’s Middags doe ik rustig aan, ik lunch bij Blue Skye (waar ik na twee jaar Sam weer zie :-)), haal nog wat mooie olifanten en strings bij Sasha (voor de verkoop volgend jaar) en loop terug naar huis. Ik doe een Indiaas tussen-de-middag-dutje totdat ik uit mijn bed gerammeld wordt door renovatiewerkzaamheden op de verdieping boven mij en ik ga een rondje wandelen...

Hieronder nog wat foto's van de les van vanmorgen:

Small kids, big dreams

Op bezoek bij de Prayrona-2 school in de Dakshindari sloppenwijk. Rosalie gaf er vandaag een les aan de oudere kinderen over Martin Luther King, over zijn principes en hoe hij door Gandhi werd geïnspireerd. De kinderen waren vol aandacht. Later in de les mochten ze hun eigen droom tekenen.

Ik was erg benieuwd wat daar uit zou komen. Een mooie vakantie? Een mooi kado misschien? Nee, de droom van de kinderen van Prayrona-2 is later een goede baan. De meeste meisjes wilden lerares worden, bij de jongens zagen we meer variatie. Zo waren er twee politiemannen, een engineer en zelfs een rugbyspeler.

Wat een mooie dag en wat een inspirerende kinderen. Opdat al hun dromen uit mogen komen!

de politiemannen

toekomstig lerares

de rugbyspeler

nog een lerares

en de engineer!!