Kerst in Prabartak

Zaterdagochtend, we kunnen 'uitslapen', wel nodig na die lange dag van gisteren ! Maar toch is er ook genoeg werk aan de winkel, vandaag gaan we voor het eerst kerst vieren met de 'kinderen' van Prabartak en we moeten nog sterren knippen, lintjes knippen, het kerstboek doorlezen ... kortom : werk aan de winkel ! Ook zijn we bezig met een banner met de tekst 'Merry Christmas Auntie Rosalie, we miss you'. We gaan dan bij elke school een foto maken met kinderen met kerstmusten op, bij de versierde kerstboom en met deze banner erbij. Op kerstavond gaan we dan al deze foto's naar Rosalie mailen, kunnen we haar laten weten dat ze niet alleen is en dat IEDEREEN hier aan haar denkt !

Maar goed, na het knippen der sterren, vertrekken we aan het eind van de ochtend naar Sudderstreet, we lunchen daar wat en zoeken in het opberghok van Rosalie alle kerstspullen bij elkaar. Een doos vol kerstmutsen, een kleinere kerstboom (de nieuwe grote bewaren we voor bij Prayrona 2) en nog wat andere dingen. Als Erik de doos met kerstmutsen neerzet, kruipen er snel twee bewoners uit ! Oef, twee muizen, hopelijk zijn de mutsen niet aangevreten !!

Maar ja, daar staan we dan met een hoop spullen, midden op Sudderstreet, terwijl mr. Khan aan het eind van de straat staat (met de neus van zijn auto de verkeerde kant op om ons even tegemoet te komen). Al snel dient de oplossing zich aan, een rickshaw-wallah. Een fenomeen dat je alleen nog maar in Calcutta aantreft, de laatste stad ter wereld, een fenomeen dat men ook al jaren probeert uit te roeien, maar wat nog steeds niet gelukt is. We laden de dozen op, maar de 'bestuurder' staat erop dat 'didi' er ook op gaat zitten. Mmm ... dat hoeft nu ook weer niet perse, maar ik heb geloof ik weinig keus en neem plaats. En zo hobbelen we 200 meter verder naar de taxi van mr. Khan, die verbaast naar ons staat te kijken.


Bij Prabartak aangekomen staan ze van verre al op ons te wachten. Het is altijd een klein feestje om daar te komen, de mensen zijn zo hartelijk en zo blij dat je er bent ! Vandaag vragen we Neeta om te vertalen, zij is een prabartak-bewoonster, maar vraag ons niet waarom, ze is volstrekt 'normaal' en hoort daar m.i. helemaal niet thuis, maar goed, 'this is india'. We lezen voor uit een kerstboek, zetten daarna iedereen een kerstmuts op en beginnen met het maken van de kerstversieringen.


Sterren, kerstklokken, kerstballen, kerstbomen, allemaal uitgeknipt uit foam. Ze mogen dit versieren met stikkers, andere foam-vormpjes, viltstiften, etc. wat ze maar willen.



Iedereen werkt volstrekt serieus aan zijn werkstukje en de meest prachtige versieringen ontstaan. Daarna gaat het lintje erom en worden ze in de boom gehangen. Titi (ook zo iemand die hier niet thuis hoort die is 'alleen maar' doof) helpt iedereen hierbij, ze geniet volop. Ook zij heeft sinds kort (via Jannie) een gehoorapparaat.




Als de boom volhangt maken we nog een mooie foto van de hele groep, deze foto's volgen nog tzt op ons weblog, want hier staat dus de banner op, die we nog even als verrassing voor Rosalie willen houden.

Hierna doen we nog een spelletje ballengooien met ze. En oh, wat vinden ze het prachtig, vooral als er iemand mis gooit. Sommige zijn dusdanig gehandicapt dat ze niet kunnen gooien, maar Erik helpt ze een handje (letterlijk en figuurlijk dus) en ook zij glunderen als nooit tevoren.

Op een gegeven moment vraagt Titi me met een vragend gezicht 'Uncle ?'. Ik wijs naar Erik, 'uncle' is er toch ? Ze schudt van 'nee', wijst naar Erik en maakt gebaren van iemand die groter en breder is. Aha, ze vraagt waar Wilbert is ! Hij heeft blijkbaar indruk op haar gemaakt en ik vertel haar dat hij 'next time' er ook bij is (ja, ja, broer, je kan nu haast niet meer terug, iedereen vraagt naar je !!).

Na het ballengooien, is het tijd voor muziek en dans en daarna sluiten we af met het traditionele 'we shall overcome'. Het was een mooie les, iedereen heeft volgens mij genoten !

Als we terugrijden naar Sudderstreet, zien we dat '4 uur cup a soup' hier ietwat later is.


Hierna lopen we verder richting het hotel. Er is inmiddels gebeld dat de 'pizzadozen' er zijn, de dozen waar we de AH puzzels in gaan doen. Onderweg eten we eerst wat bij Peter Cat, een van de betere restaurants hier. Als we de rekening vragen, grappen we nog wat samen 'straks moeten we nog afwassen'. Tot onze schrik, blijken we 5 minuten later inderdaad geen geld meer te hebben ! We hebben de laatste roepies (ongemerkt) aan Mehtab gegeven voor postzegels. Ahum ... wat nu ? Onverschrokken trekken we onze Visa card en leggen we deze neer bij de rekening. We weten dat het betalen met een creditcard hier niet erg gebruikelijk is ... maar ja hoor, de man kijkt niet eens verbaasd en even later tekenen we het bonnetje. Pfff ... dat loopt weer met een sisser af.

Hierna door naar Fire & Ice voor de pizzadozen. Ze staan klaar, het worden er 80 i.p.v. 75, want ze zijn verpakt per 20 en dat is toch wel handiger. Shahib, de ober die ons geholpen heeft met het bestellen ervan, vertelt graag mee te willen als we de puzzels uit gaan delen. Ik ben verrast, had dit niet verwacht. Alleen, woensdag is zijn enige vrije dag, dus ik vrees dat het niet gaat lukken, maar we gaan het proberen.

En ja, dan met 80 pizzadozen over straat. Iedereen kijkt ons aan, iedere taxi stopt, omdat ze denken dat we mee willen rijden, wie loopt er nu op straat met zo'n zware vracht ? Maar goed, het hotel is ca 300 meter van Fire & Ice vandaan, dus met een paar keer stoppen lukt dat stukje lukt.


En weer staan ze bij het hotel met grote ogen te kijken, de hamsters zijn weer goed bezig ... de kamer raakt al voller en voller ...

Een bezoek aan Prayrona 3, waarna het het licht uit doen bij Pantaloons ...

omgeving Prayrona-3 school

Vandaag alweer vrijdag, wat vliegt de tijd toch ! Vanmiddag hebben we met Reena en Ashit afgesproken om Prayrona 3 te bezoeken. De prachtige nieuwe school, die nu bijna een jaar draait. Om 11 uur bellen we mr. Khan dat we 'ready' zijn, dan komt hij vanaf Sudderstreet naar ons toe rijden, we wachten dan altijd aan de kant van de straat op hem, zodat we zo in de taxi kunnen springen.
Als we staan te wachten, komt er een broodmagere man op ons af, hij wil iets te eten, of geld. Dit gebeurt je een paar keer per dag, voornamelijk kinderen bedelen. Maar de een of andere keer wordt je wel of niet geraakt. De meeste kinderen zijn te geheid, 'no mother, no father' zijn veel genoemde dingen, het is meestal ook niet voor hunzelf, maar voor een 'brother or sister' en ga zo nog maar even door. Vaak kan je best nog wel leuke gesprekken voeren met deze kids, die er meestal helemaal niet slecht uit zien. Geven doen we ze nooit wat. Maar deze man kijkt ons wel heel doordringend aan, ik probeer hem niet aan te kijken, maar vanuit mijn ooghoeken wil ik toch graag zien in welke 'staat' hij verkeert. Hij is erg mager en zijn wanhopige ogen staren naar ons. Hij brabbelt een en ander in Bengali, wat we uiteraard niet verstaan, maar ik begrijp wel wat hij van ons wil. Het is altijd moeilijk om hier mee om te gaan, je kan immers niet iedereen helpen en wat schiet de man op met 10 roepies of een boterham ? Vanmiddag voelt hij weer dezelfde pijn en honger. Hij blijft bij ons staan en ik ga overstag. We hebben niet veel bij ons, alleen een klein pakje met wat cake-achtige dingen. Ik geef het hem en hij lijkt ons eeuwig dankbaar. Als even later mr. Khan aankomt en wij instappen, zwaait hij ons nog minuten lang na ...

in de taxi van mr. Khan

Om kwart over 12 arriveren we bij de Prayrona 3 school in Krishnapur, een sloppenwijk van Calcutta. Reena staat buiten al op ons te wachten en door twee kleine kinderen worden we verwelkomd met een bloemenkrans en een 'stip' op ons voorhoofd. De kids kijken ons bang aan, zijn duidelijk nog niet gewend aan ons westerlingen. Ashit stelt ze gerust en even later lopen we hand in hand de trap op. We krijgen een rondleiding door het gebouw, ik ben er al eerder geweest, maar voor Erik is het de eerste keer. Hij is blij verrast, het is dan ook een schitterend gebouw met vooral een gladde (marmeren) vloer die je goed schoon kan houden, erg belangrijk in deze vieze stad.

het nieuwe schoenenrek bij Prayrona 3, weer wat anders dan al die losse slippers bij de ingang !

De kinderen laten trots hun werk zien van het prevocational programma. En eerlijk is eerlijk, er zitten prachtige dingen tussen ! Er is een soort tentoonstellinkje gemaakt voor ons en het ziet er prachtig uit. De kinderen poseren vol trots bij of met hun eigen werk.



Ook maken we kennis met de kinderen die onlangs van Jannie (Stichting Help India Helpen) een gehoorapparaat hebben gekregen. Ze krijgen nu ook les van een doventolk met de bedoeling deze kinderen te leren praten. Een meisje doet erg haar best om een paar woordjes te zeggen, het valt zichtbaar niet mee voor haar.

tussen ons het dove meisje dat nu twee gehoorapparaten heeft en probeert haar eerste woordjes te leren

Ook bezoeken we het klasje met oudere meiden / jonge dames die hier leren patroontekenen. Ook zij laten vol trots hun werk zien. Vandaag is er eigenlijk geen les, maar ze zijn speciaal voor ons gekomen. We halen ons 'ballengooisetje' uit de tas en de dames zijn er wel voor in ! Grote lol hebben ze, even geen zorgen om thuis, de kinderen, hun (vaak) dronken man, eventjes gewoon lol !

Uiteraard bezoeken we ook het klasje met kids.

En o, wat zijn (ook) deze kinderen dol op Reena. Eén voor één worden ze door haar geknuffeld, niet alleen de kleintjes, maar ook de grote staan in de rij ! Totdat ze niet meer langer kunnen wachten en Reena compleet bedolven wordt onder een grote schare kinderen. Zo simpel, een knuffel, iets wat ze thuis niet krijgen, maar wat zoveel voor deze kinderen betekent.



Reena doet een versje met de kinderen, die hier zichtbaar van genieten. Ze zijn erg leergierig en doen enthousiast mee. Een klein kereltje (die eigenlijk te jong is, maar meekomt met zijn oudere zusje) ondergaat alles, vindt het prachtig, maar weet niet goed hoe hij mee moet doen. Een prachtig gezicht.

het kleine kereltje dat het prachtig vindt, maar niet goed weet hoe hij mee moet doen ..

Reena en Ashit hebben speciaal een lunch voor ons voorbereid en het smaakt dan ook heerlijk. Aloo (met aardappels), rijst, curry-eieren, komkommer, tomaat, papaya van de boom hierachter ... we genieten volop. Even later krijgen de kids ook hun lunch. En wat kunnen deze kinderen eten. Ze eten zeker het dubbele van ons, ze smikkelen en smullen er lustig op los en diverse keren horen we 'more!'. Gelukkig is er genoeg en iedereen gaat met een volle buik naar huis. Prachtig toch ?



Met Reena en Ashit bespreken we de plannen voor 2010. Gelukkig dekt het budget van Rosalie de meeste kosten, maar ze hebben nog behoefte aan een gymnastiek/yoga leraar. Ook willen ze in Prayrona 1 graag twee naaimachines aanschaffen voor de prevocational training. En voor de kinderen van Prayrona 2 willen ze graag een 'health check up' programma opzetten. Dit zijn de kinderen die de meeste gezondheidsproblemen hebben. Het laatste punt moet nog concreet uitgewerkt worden, maar met de andere punten kunnen we ze helpen, graag zelfs !

en ja, als je er eentje oppakt ...

... willen ze allemaal ... we hebben 20 van dit soort foto's ....

Aan het eind van de middag gaan we weer richting 'huis'. Mr. Khan heeft de hele tijd staan wachten, gelukkig bracht Reena hem af en toe een kop thee, want hier in de buurt is niets te krijgen. Als we terug zijn en hem iets extras willen geven voor het lange wachten, weigert hij dit aan te nemen. Hij vindt het leuk om ons rond te rijden, vertelt hij in gebrekkig Engels. Ik ben geraakt, wat hebben we hier toch bijzondere mensen om ons heen !

Alhoewel we vandaag niet eens zoveel gedaan hebben, zijn we aardig uitgeput. We eten wat in Blue Skye en besluiten nog even bij Pantaloons te gaan kijken. We willen de kinderen van Prayrona 2 nog graag een kerstkadootje geven. We hebben overleg gehad met Ashit over wat ze het meeste nodig hebben. Het is een beetje raar om iets van speelgoed te geven, terwijl ze bijvoorbeeld meer behoefte aan kleding of schoeisel zouden hebben. Maar gelukkig is dit niet het geval en Ashit raadt ons aan om iets van pennen of viltstiften te kopen met kleurboekjes of schetsboeken. Nou, gisteren waren we dus bij Pantaloons (soort v&d) en daar waren de viltstiften in de aanbieding. Normaal is dit een dure winkel, maar als je er eentje gratis krijgt als je er twee koopt, wordt het een ander verhaal ! Om half 9 lopen we deze winkel binnen, we informeren even, ze gaan om 9 uur dicht, dat moet lukken. Snel kapen we het schap met viltstiften en kleurpotloden leeg, het gaat om ruim 60 kids ! De werknemers van Pantaloons komen al snel kijken, dit hebben ze nog nooit gezien. Als we naar de kassa gaan, loopt er eentje mee, want de aanbieding moet immers wel goed verwerkt worden ! En dan gaat het licht achter ons uit, hmmm, het is toch nog maar kwart voor 9. Maar goed, this is India, misschien heeft elke lamp zijn eigen schakelaar hier en moeten ze om kwart voor 9 beginnen om om 9 uur een donkere winkel te hebben. We zijn ook niet alleen hoor, er lopen nog genoeg mensen in de winkel. De cassiere maakt geen haast, één voor één wordt alles gescand, terwijl het toch dezelfde artikelen zijn. En dan gaat hij op het gemak de aanbieding verwerken, ach ja, wij hebben geen haast hoor. Er gaan steeds meer lichten uit en even later staan wij in het donker en heeft de cassiere alleen nog het licht van zijn monitor. Het is al na negenen als we eindelijk kunnen afrekenen. We hebben nog net geen zaklamp nodig om de uitgang te vinden, maar toch. We kijken elkaar nog maar eens lachend aan.

Bij het hotel aangekomen worden we ook daar maar weer eens aangekeken. We lijken wel hamsters, we slepen van alles ons hok binnen, maar vooralsnog komt er maar weinig uit. Het is maar goed dat we genoeg ruimte hebben !

(p.s. voor alle duidelijkheid, deze kerstkadootjes worden door ons prive betaald, dit gaat uiteraard niet uit de kas van de stichting !)

Een nieuwe start voor Prayrona 1

Vandaag bezoeken we de nieuwe Prayrona-1 school in de Ulta Danga sloppenwijken. Aan het begin van de middag lopen we richting Suddery-street, zoals mr. Khan altijd zegt (het is eigenlijk Sudderstreet). We gaan vanmiddag naar het nieuwe gebouw van Prayrona 1 en na 1 uur is het voor Khan lastig om bij het hotel te komen, dan worden namelijk (bijna) alle rijrichtingen in het centrum omgedraaid. En we hadden tijd genoeg, dus zijn we op ons gemak naar Suddery-street gelopen.

het 'nieuwe' Prayrona-1 gebouw

Aangekomen bij het nieuwe (d.i. andere) Prayrona-1 gebouw, staat Reena al op ons te wachten. Opgetogen laat ze ons binnen. Dit is wel heel wat anders dan het vorige gebouwtje. Ook dit gebouw is (helaas) geen eigendom, maar hier kunnen wel naaimachines en ander materiaal (veilig) achtergelaten worden, dus dat is al een hele verbetering !


Het gebouw is nu een maand in gebruik, voor 3 dagen in de week voor alleen prevocational training. Vanaf 1 januari gaat het volledige programma draaien, dagelijks les en dagelijks prevocational training.

Beneden zijn twee ruimtes. In één ruimte krijgen de dames les in patroontekenen. Trots laten ze hun 'miniatuurkleertjes' zien, dit is al bereikt in slechts één maand !


In de andere ruimte beneden zitten de wat jongere dames te borduren. Allemaal laten ze apetrots hun borduursels zien, zo te zien leren ze momenteel 5 verschillende technieken.




Daarna naar boven. Daar is op het dak ook nog een mooie ruimte. Niet bruikbaar als het regent, maar nu was het er echt geweldig. Lekker briesje, het is er prima toeven. Hier is een kleine groep aan het oefenen voor het toneelstuk voor 2e kerstdag. Dan wordt er een toneelstuk opgevoerd met leerlingen van alle drie de Prayronascholen inclusief Prabartak ! Ze doen dit elk jaar en nu kunnen we er een keertje bij zijn, helemaal super natuurlijk.

een scene uit het toneelstuk

alle acteurs

Een aantal scenes worden voorgespeeld en, al begrijpen we niets van wat ze zeggen, het acteerwerk ziet er indrukwekkend uit. Af en toe wordt er in het dikke script gestudeerd, we worden echt heel nieuwsgierig naar wat er gaat gebeuren op 2e kerstdag !

Piyali en Anita bestuderen het script

Het was fantastisch om dit allemaal te zien, al die bedrijvigheid. Wat zal het heerlijk zijn als straks, vanaf 1 januari, de schoollessen hier ook weer starten !

Met wat vallen en opstaan ..

de ondeugende 'aapjes' van het RCFC

Vanmorgen nemen we vol goede moed de metro richting Tollygunge, we gaan naar het RCFC en daar is goed met het openbaar vervoer te komen. In de metro zien we op een gegeven moment dat de halte 'tollygunge' niet meer op het routebordje staat ... mmm, vreemd, in het metrostation stond het er nog wel gewoon op ... Verder zien we ook nieuwe namen en als we even later naar buiten kijken, zien we spliksplinternieuwe metrostations aan ons voorbijschieten. We vragen een medepassagier naar 'tollygunge' en hij wijst achter ons, oftewel, we hadden al lang uit moeten stappen ... We stappen uit en stappen weer in de metro die teruggaat. We informeren naar de nieuwe naam van het metrostation en stappen even later alsnog goed uit. Wat een idee om een metrostation van naam te veranderen zeg !!

op weg naar het metrostation

Maar goed, de autorickshaws staan gelukkig nog op dezelfde plaats en al snel zijn we op weg naar Shitalamundi (of hoe je dit ook mag schrijven). Het is een nieuwe autorickshaw. De oudste zijn van de weg gehaald en door heel Calcutta zie je nu nieuwe groen/gele autorickshaws rijden (op gas). Ook in het autootje is het nog netjes, in de onze hangt zelfs nog een fris kanten gordijntje voor het kleine bagagevakje (achter onze hoofden).

samen in de nieuwe autorickshaw

Maar ook nu gaat het weer mis, als ik denk dat we uit moeten stappen, twijfel ik toch en even later weet ik het zeker, we zijn te ver. We stappen alsnog uit en moeten een eind teruglopen .. Pff, het valt niet meer vanmorgen, maar gelukkig zijn we nog net op tijd voor de les van 10 uur.

Uit de opbergruimte van Rosalie hebben we een vlinderles getoverd. Bij Oxford gisteravond nog snel even het boekje van 'rupsjenooitgenoeg' gekocht, dus we waren (voor zover mogelijk) optimaal voorbereid. Het voorlezen ging goed, het werkje ook, al waren de kinderen sneller klaar dan verwacht. Dus daarna nog maar een boekje voorgelezen ... en om eerlijk te zeggen, de kinderen luisterden ademloos, natuurlijk mede dankzij de vertaling van Kakaly.


Even later maakten we het bekende rondje door het RCFC, even aandacht voor de kinderen in het OT block, die net een operatie achter de rug hebben.


Het blijft toch een bijzondere plek hoor, allemaal met kinderen die zo ver van huis zijn, maar zo op hun gemak zijn ook.






Terug in het schooltje spelen we nog wat met de kids en daarna is het tijd om te gaan. Met de autorickshaw gaan we weer terug naar het metrostation en nemen we de metro weer terug naar Sudderstreet, deze keer in één keer goed ..

Dus vanmiddag toch eindelijk onze 'vrije' middag, al zijn we pas om half 4 terug in het hotel. Morgenochtend staat er ook niets op de planning, dus kunnen we even lekker bijkomen. Het is best druk omdat we nu ook alles zelf moeten regelen, telefoontjes plegen of we verwacht worden, de les bij elkaar zoeken, hoe gaan we er heen, de les voorbereiden ... anders nam Rosalie toch een hoop van dit werk uit handen.

We missen haar enorm, maar we redden ons wel, we leren de stad eigenlijk zo nog beter kennen en dat heeft toch ook weer zijn charmes !

Naar 'onze' kleuterschool ..

Vannacht schrik ik wakker van het felle licht ... Erik ligt niet meer in bed ... zeker naar het toilet ... Maar nee hoor, even later zie ik hem op zijn knietjes met een zaklamp gluren onder een kastje. Hij hoort 'geritsel' en vertrouwt 'het' niet. Ik vraag me nog even af hoe hij zich dan staande houdt op straat hier (daar 'ritselt' het namelijk echt overal), maar goed, blijkbaar houdt 'het' hem nu uit zijn slaap. Even later rent hij richting de badkamer en gooit hij snel de deur achter zich dicht. We blijken een huisdier te hebben, een fikse muis, die afkwam op het papiertje dat om een caketje gevouwen zat. In de badkamer is de afvoer niet meer dan een flink gat in de buitenmuur, dus dat zal zijn voordeur wel zijn. Maar hij is (voor even) naar buiten gewerkt. Even later liggen we weer in bed en spreken we af om morgen een foto van onze kat Meisie voor het gat in de badkamer te hangen ... dát zal hem leren ! Als we 's morgens wakker worden, ligt het cakepapiertje weer ergens anders in de kamer, hij is dus stiekum toch teruggekomen ...

We 'moeten' al vroeg op. Om 8 uur staat mr. Khan met de taxi voor te wachten, we gaan vandaag naar Champa. Champa is lid van een vrouwenorganisatie, die diverse projecten runt in Calcutta en omgeving. Een aantal scholen worden door Rosalie ondersteund. Vorig jaar hebben wij een van deze (kleuter)scholen voor een jaar voorzien van voedsel en kleding, daarnaast is ook de vloer gerepareerd (deze was erg vochtig, niet echt gezond voor kleine kinderen) en is er een kast aangeschaft voor de vele spelletjes en puzzels die Ilse voor deze school had gekocht. Het is dus de bedoeling om deze school (die dus een beetje van 'ons' is) te bezoeken.

Om 9 uur staan we (zoals afgesproken) bij Champa voor de deur. We worden zeer hartelijk ontvangen, Champa is een 'outgoing' iemand, altijd erg enthousiast en nooit om gespreksstof verlegen. Haar man is ook (nog) thuis, hij is vrij rustig (in vergelijking met haar dan). We worden in de ontvangstkamer geparkeerd en we worden gelijk 'bevolen' te gaan rusten .. ja maar ... we komen net uit bed !

Twee uur later (en ondertussen flink 'suf' gepraat door het gekwebbel van Champa) gaan we aan tafel, zonder eten gebeurt er hier namelijk niets. Champa heeft heerlijk voor ons gekookt. Ze brabbelt lekker verder, vertelt over het kamertje waar ze zich even terugtrekken om te bidden, het staat vol met hindoe godenbeeldjes. Maar er staan ook foto's van wederzijdse ouders. Boven de deur hangt een christusbeeldje ... 'everybody is here' zegt ze op het bekende indiaas-engels ... we proberen een glimlach te verbergen ...

Maar de indruk die ik nu van haar geef, is wellicht onterecht. Champa en haar man hebben het goed. Ze zijn welgesteld. Maar ze hebben een goed hart. Champa is erg druk met haar werk voor de organisatie, maar ze geeft ook aan haar bedienden (wat overigens heel normaal is hier, als wij hier zouden wonen, zouden wij ze ook hebben) af en toe wat extra's, omdat ze het thuis niet zo breed hebben. Ze zorgt ook drie maal daags voor een gezonde maaltijd voor haar bedienden, dan hebben ze thuis deze kosten niet meer. Vandaag was ze jarig (wisten we helaas niet) en van haar man mag ze dan altijd iets besteden (roepies). Dit jaar had ze het bedrag verdeeld onder haar bedienden! Voor volgend jaar heeft ze best een wild plan (voor iemand uit haar kaste). Ze wil dan van het geld dekens gaan kopen en 's nachts de straat op gaan, wie er dan zonder deken slaapt, daar legt ze er dan eentje neer. Het liefst onopgemerkt, zodat niemand 'dankjewel' hoeft te zeggen. Het kan hier best koud worden in de winter, dus een deken is echt wel nodig. Ik vind het een prima plan en ik vind het heerlijk om het uit Champa's mond te horen. Vorig jaar hebben we eens andere mensen ontmoet (met een soortgelijke levensstandaard als Champa) die geen idee hadden dat er uberhaupt sloppenwijken in de stad waren ... Maar goed, ze nodigt ons gelijk uit om volgend jaar met haar de dekens uit te delen. (Nee, niet de lakens :-)) Wie weet ?! Ik ben er wel voor te porren !

Na de lunch vertrekken we dan eindelijk naar de Nibedita (kleuter)school. Als we daar aankomen zitten er echt de meest schattige kleine kindjes naar ons te staren, in de leeftijd van 3 tot 5 jaar.



Ze krijgen zojuist hun lunch voorgeschoteld, een voedzaam geel goedje met rijst. Wat ons gelijk opvalt, is dat ze hier met een lepel eten, in de andere scholen eten de kinderen met hun handjes. Maar het smaakt ze zo te zien prima. Champa heeft ons net wat Bengali-zinnetjes geleerd en zo kunnen we de kinderen al vragen hoe ze heten. Sommige zijn wat verlegen, maar wat enthousiastelingen beantwoorden onze simpele vraag vol trots.


We spelen nog wat spelletjes met de kinderen en moeten dan helaas weer al gaan. Hier hadden we wel wat langer willen blijven, maar dat moet een volgende keer dan maar. De kindertjes zagen er in ieder geval allemaal goed en gezond uit, dus ons lunchgeld is welbesteed!

Wat trouwens ook nog leuk was om te zien, is dat de kast (die we in maart hebben gekocht) netjes was beschilderd met onze naam. Al heten we Help2help en geen Help to Help en al komen we uit Holland en niet uit Holand ... het is toch grappig !


We rijden nog even langs het 'hoofdkwartier' van de dames, waar ze ons wat voorstellen voor volgend jaar voorleggen. We gaan hier even serieus over nadenken en komen hier uiteraard op terug, we zijn hier gelukkig nog twee weken.

Ezeltje prik en zaklopen

Vanmorgen was het dan zover, op weg naar onze eerste les zonder Rosalie. Mr. Khan (de vaste taxichauffeur van Rosalie) kwam ons ophalen in zijn nieuwe oude taxi. Hij reed tot een paar maanden terug in een taxi die echt heel oud was en vol butsen zat, nu rijdt hij in een gewone oude taxi die ook vol butsen zit. Voor ons is alleen de wijziging van kleur zichtbaar, van blauw/geel naar 'wit'. Maar hij is zo trots als een aap, het is zijn eerste echte eigen taxi, voorheen huurde hij er een van een soort taxicentrale. Hij vertelde ons vol trots over zijn kinderen die allemaal naar school toe gaan, hij woont ver buiten calcutta en gaat zo ongeveer twee keer per jaar een paar weken naar huis.

Veel te vroeg komen we aan in Dakshindari, de sloppenwijk van de Prayrona-2 school. Ashit (één van de oprichters) heeft de school net geopend en er zijn nog maar een paar kinderen op school, de rest druppelt langzaam binnen. Het is duidelijk nog vroeg voor de kleintjes (alhoewel het toch al kwart over 10 is), het merendeel gaat al dromend zitten en gaapt er lustig op los. Ze voelen zich wel duidelijk vertrouwd hier. Sommige kinderen worden door hun vader, moeder of oudere broer of zus gebracht, maar de meeste komen gewoon aanlopen. Alle kinderen wonen dan ook rondom de school.


Om half 11 begint de school. Omdat Rosalie er dus niet is en we niet genoeg tijd hadden om iets voor te bereiden, hebben we onze spelletjes meegenomen. We beginnen met ballen gooien, daarna ezeltje prik en eindigen met zaklopen.




De kinderen genieten (en wij ook). Af en toe ontaard het geheel in chaos, ze worden dan een beetje té enthousiast en moeten dan door de leraren tot de orde geroepen worden. Na het zaklopen staat het adrenaline-peil bij de kids wel erg hoog en Ashit besluit dat het tijd wordt om wat liedjes te gaan zingen. Even iedereen op zijn eigen plaats en eventjes rust. Erik speelt met wat boter-kaas-eieren met de kinderen, dat gaat goed, Erik is dan ook de rust zelve en dat straalt uit op de kinderen.

Reena (de andere oprichter van de school) komt wat later, ze is opgehouden door het verkeer. We weten niet wat we zien, alle kinderen springen ineens op en rennen haar kant uit. Reena is duidelijk heel erg geliefd onder de kids. Dat wisten we natuurlijk wel, maar dat het zo intens was, hadden we ons niet eerder gerealiseerd.

Ondertussen is het tijd voor de lunch en de kinderen zitten al snel te smikkelen en te smullen.


Ondertussen worden we een beetje bijgepraat over de kinderen. Jammergenoeg zijn het niet altijd leuke verhalen, zo komt Shanda op het moment bijvoorbeeld nauwelijks naar school, omdat ze haar moeder moet helpen met het uitzoeken van de vuilnis, een inkomstenbron voor de familie. Haar zus was zwanger, maar is door haar echtgenoot verbrand ('kookongeluk'). Ook Sangita van Prayrona 1 komt niet naar school, ze leeft op straat en moet ook de familie helpen met het vergaren van inkomen. Gelukkig houden Reena en Ashit haar wel een beetje in de gaten en zorgen af en toe voor nieuwe kleding of extra voedsel. Toch allemaal verhalen waar je niet echt vrolijk van wordt, vooral omdat je die kinderen een beetje gaat leren kennen, waardoor het wel erg dichtbij komt.

Gelukkig gaat het met deze school de goede kant op. Je kan goed merken dat de kinderen een bepaalde mate van discipline verworven hebben, er heerst nu minder chaos dan een jaar geleden, toen de school nog maar net open was. De leraren zijn nog steeds hetzelfde, we zien nog steeds veel van dezelfde gezichtjes, Reena en Ashit doen dit heel goed. De school is echter veel te klein, hopelijk komt daar snel een oplossing voor, nog steeds zitten alle (ca 60) kinderen van 4 tot 14 in dezelfde kleine ruimte van ca. 7 x 7 meter. De klasjes worden gevormd door de verschillende matten waar de kinderen op zitten. Niet echt rustig lesgeven dus!

Na de lunch kijken we nog even op het 'achterpleintje' waar een soort stellage gebouwd is. We hebben geprobeerd erachter te komen waar het voor was, maar dat is niet gelukt. Het engels van de jongen die er stond was niet zo goed :-) Het was wel een geweldig klimtoestel voor de kinderen, er werd gretig gebruik van gemaakt.




Met mr. Khan rijden we, vol indrukken, weer richting ons hotelletje. Even opfrissen en op zoek naar lunch, even bijkomen.

De middag benutten we door ons voor te bereiden op de komende dagen. Voor woensdag moet er nog een les gemaakt worden, maar gelukkig komen we erachter dat Rosalie een les in haar opslagruimte in Times Guest House heeft achtergelaten. Deze nemen we alvast mee, dan kunnen we even rustig uitvinden wat ze er precies mee bedoelt allemaal en hoe het werkstukje in elkaar zit. We lopen nog door New Market, op zoek naar nietmachines, kerstmutsen en een kerstboom. Een uurtje later lopen we 'geslaagd' New Market uit. Na nog wat eten bij Café Blue Skye zijn we dan een uurtje of acht eindelijk 'thuis'. Hé hé, 'eventjes' iets regelen in Calcutta lukt je niet, een middag is zo voorbij ! Maar het is gelukt, kerstboom, les voor woensdag ... en het is nog maar maandag ... Het voelt weer zo vertrouwd, alsof we er al weer weken zijn (eigenlijk nog niet eens 2 dagen).

De kop is eraf !

Natuurlijk weten wij ondertussen dat als je naar India gaat, je kan plannen wat je wilt, maar dat dat altijd anders wordt. Het is de ergernis van het land, maar tegelijkertijd ook de charme. Je moet je westerse hoofd even omschakelen om te kunnen genieten van het onverwachte wat altijd weer op je afkomt.

Deze keer werden we al 'verrast' voordat we uberhaupt vertrokken waren ! Afgelopen donderdag kregen we een verontruste email van Rosalie. Haar moeder (91 jaar) is erg ziek en haar broer had gevraagd of ze naar huis wilde komen. Natuurlijk (en gelukkig) twijfelde ze geen moment en zat ze 's avonds al in het vliegtuig op weg naar Amerika. Ondertussen heeft ze ons al laten weten dat de situatie omtrent haar moeder 'stabiel' is, verder weten we (nog) weinig.

Maar goed, zonder 'steun en toeverlaat' zag Calcutta er ineens heel grijs, grauw en onvriendelijk uit. Van een eindje dan ... zo voelden we ons tot gisteren. Nu we er vandaag zijn en hartelijk ontvangen zijn door Mehtab en mr. Khan, nu we Reena, Ashit en Champa al telefonisch gesproken hebben ... komt de warmte gelukkig terug. Al missen we de bruisende energie van Rosalie enorm. We voelen ons een beetje als kleine kinderen die ineens zonder zijwieltjes moeten gaan fietsen. We hopen dat we over 2,5 week kunnen roepen : “Kijk mama, met losse handjes !!”.

We staan er dus alleen voor, Rosalie had al een soort schema gemaakt wat we allemaal konden doen, alsof ze een voorgevoel had voor wat komen ging. Met dit schema aan de hand plannen we nu maar dag bij dag en zien we wel wat er op ons afkomt. De kerstles voor volgende week hebben we aardig voorbereid, maar verder kunnen we onmogelijk haar plaats innemen. We weten dat Ashit en Reena ons gaan helpen, dus al met al zal alles wel op z'n pootjes terecht komen. Morgen gaan we eerst naar Prayrona 2, we hebben van de vorige keer nog diverse spelletjes liggen (ezeltje prik, ballen gooien, zaklopen) dus we gaan er morgen maar een feestje maken ! Dinsdag gaan we met Champa op pad en dan worden wij zelf 'vermaakt', woensdag zien we weer verder. Dat is / lijkt nu nog heel ver weg in ieder geval.

Vanmorgen dus aangekomen, 62 kilo bagage in het ruim, 13 kilo handbagage en alles is zowaar aangekomen! Mehtab en mr. Khan (met z'n nieuwe oude taxi) stonden op ons te wachten, in het hotel was er ook gelijk herkenning, we voelden ons gelijk weer welkom. Na wat geslapen te hebben, eerst maar even de positieve zaken van de stad Calcutta opgezocht, mangojuice (jammie) en fresh lemon soda bij Blue Skye, taart bij Flurys, boeken snuffelen bij Oxford, even de (enige) supermarkt in met Mehtab, die nog nooit in een supermarkt geweest was, hij keek zijn ogen uit ! En straks gaan we bij Fire & Ice eten. Vandaag is het een beetje vakantie voor ons ...

Morgen richting de kids van Dakshindari, ik weet zeker dat het positieve gevoel dan weer helemaal terug zal zijn. Het is wat ons altijd hier naartoe trok en trekt, de kinderen uit de sloppenwijken. Zien hoe ze genieten om naar school te mogen gaan, zien hoe ze genieten van het maken van een kleurplaat ... we hebben er weer helemaal zin in !