Het schilderen van de maskers !!

Vanmorgen hobbelen we weer gezellig met z’n zessen in de taxi naar de Prayrona 3 school. Drie op de achterbank en drie op de voorbank (inclusief de chauffeur uiteraard). Voor het eerst zit ik op de voorbank, dat is in de afgelopen jaren eigenlijk nog nooit voorgekomen en dat is best ‘scary’, anders is het chaotische verkeer nog wel een drie meter van je vandaan, nu wordt daar dan toch ineens een meter vanaf gehaald.

Bij de Prayrona school zitten de kinderen al te springen om hun maskers af te maken. Wonder boven wonder weten ze allemaal hun eigen masker terug te vinden, voor ons lijken ze allemaal op elkaar en daarnaast zijn de meeste op de grond gevallen omdat de ballon geknapt is, of langzaam is leeggelopen. Maar na korte tijd zit iedereen met z’n eigen masker voor z’n neus. Eerst de randen eraf knippen, dan de ogen eruit, dan de gaatjes voor de touwtjes (om het masker achter de oren dicht te knopen) en daarna … jaaa … schilderen !! Dat is natuurlijk het leukste van allemaal.

Rosalie maakte zich zorgen dat ieder kind met dezelfde kleur zou beginnen en eindigen, maar deze zorg was werkelijk ongegrond. Iedereen heeft een waar kunststukje gemaakt en we hoefden ze echt niet aan te sporen om eens een andere kleur te nemen, dat ging allemaal vanzelf.
Uiteindelijk had iedereen zijn masker op (gelukkig droogde de verf snel) en werd het een soort combinatie van een marsmannetjes- c.q. monsteraanval. De kinderen hadden snel door dat ze ‘eng’ waren en maakten allerlei bewegingen om ons de stuipen op het lijf te jagen. Zij en wij hadden werkelijk de grootste lol.

Hieronder een (groot) aantal foto’s van deze middag, deze keer even allemaal op rij …

Naar Dakhindari !

Mijn hotelletje is werkelijk leuk en gezellig en toch ook wel heel Indiaas. Het personeel denkt inmiddels dat ik perfekt Bengali spreek, want ze beginnen tegenwoordig hele verhalen tegen me. Of ze denken dat ze zelf perfekt Engels praten, dat kan natuurlijk ook … Maar goed, ik lach als zij lachen en knik als zij knikken, al realiseer ik me dat dat ook wel eens mis kan lopen.

Gisteren kregen we schone handdoeken, best lekker na 4 dagen. Maar toen ik ze zag, wist ik al dat het mis moest gaan, ze waren werkelijk nieuwer dan nieuw. Het prijsstikkertje zat er nog op. Maar ze werden gebracht met een glimlach van oor tot oor, zo trots waren ze, zeg dan maar eens gelijk dat je ze niet wilt, omdat ze nog geen vocht opnemen… Tegen beter weten in, heb ik ze vanmorgen toch geprobeerd en inderdaad, het gaat hem gewoon niet worden, ze nemen niet eens slecht vocht op, ze nemen helemaal geen vocht op. Dus ik vanmiddag in mijn beste Bengali  naar de jongens om uit te leggen dat dit niet werkt en dat ik ‘oude’ handdoeken wil. Hij kijkt me onbegrijpend aan .. oude ?? Zijn deze dan niet mooi, ja ze zijn prachtig, maar dat is het probleem niet. Uiteindelijk doet hij toch maar wat ik vraag en brengt hij een ‘oude’ handdoek … dit wordt dus waarschijnlijk een terugkerend ritueel de komende twee weken.

Maar het zijn lieverds hier, werkelijk waar !!

Maar goed, het gaat natuurlijk eigenlijk over vandaag. Vanmorgen vroeg op, ’s nachts niet zo goed geslapen, want er waren weer veel feesten/puja’s/parades voor een hindoe-festival ter aanbidding van de zon. Waarom ze dat dan doen als het donker is, weet ik ook niet, maar ze hebben me geweldig uit mijn slaap gehaald. Dus min of meer gebroken begin ik de dag. Daarnaast raken mijn neusholtes ook verstopt, wat helaas ook de nodige energie kost.

Met de taxi rijden we naar de Dakhindari sloppenwijk, we zijn deze keer met zijn vieren, Rosalie, haar twee vriendinnen en ik. Dakhindari is altijd leuk om naar toe te gaan, waarom het leuk is om naar een sloppenwijk toe te gaan, weet ik eerlijk gezegd eigenlijk niet, maar het is er gemoedelijk en de kinderen ken ik inmiddels aardig goed. Als we aankomen, kijken de vriendinnen van Rosalie hun ogen uit, dit is best even confronterend en ik realiseer me ineens hoe ik hier al aan gewend ben geraakt.

In school worden we hartelijk ontvangen, we krijgen allemaal een krans om en krijgen bloemetjes over ons hoofd gegooid. Hier een foto, eindelijk een foto van mezelf (dat is namelijk erg lastig als je alleen reist), dus hier voor iedereen zichtbaar dat ik het goed maak.

de nieuwe wateraansluiting !!!

Vandaag gaan we schilderijtjes maken, eerst maken de kinderen een kleine tekening en daarna lijmen ze ‘ijsstokjes’ naast de tekening. Het koordje om het op te hangen, hebben we gisteren al voorbereid, want dat is best een gepriegel … Het duurt eventjes en bij de kleintjes gaat het uiteraard wat langzamer dan bij de ouderen, maar uiteindelijk heeft iedereen zijn eigen schilderijtje !

Shanda is er ook, ik zie ze gelijk zitten bij binnenkomst. En o, wat ziet ze er goed uit. Ik weet nog wel van vorig jaar (of misschien twee jaar terug), toen was ze echt helemaal verward en zag ze er slecht uit, maar gelukkig stralen nu haar ogen weer. Ashit vertelt me dat ze niet altijd naar school komt, omdat ze van haar moeder mee moet uit werken (ze zoeken de vuilnis uit op verkoopbare dingen). Haar vader is altijd dronken, dus draagt niet bij aan het huishouden. Maar goed, als ze kan, komt ze gelukkig. Het deed me goed haar zo te zien !


Als we buiten staan, vertelt Ashit me dat hij graag het stukje ‘land’ naast het schoolgebouw zou willen kopen. Als dan straks de nieuwe P2 school er staat, kan er een mooi schoolplein(tje) van gemaakt worden, zodat de kinderen wat meer ruimte op de begane grond hebben en de kleintjes er veilig kunnen spelen. Ik beloof hem te kijken wat we kunnen doen.

dit stukje zou Ashit graag gebruiken als 'schoolplein'
(op de achtergrond de school, die binnenkort gesloopt wordt)

Als we de school verlaten, uiteraard uitgezwaaid door iedereen, doen we nog een klein rondje door de sloppenwijk. Altijd mijn favoriet, iedereen is er zo aardig en niemand wil wat van je, het gevoel is moeilijk te omschrijven, ‘ga eens mee’, zou ik zeggen.

Op weg in de taxi terug gaan we nog even langs de fair trade fair. Vandaag is het de laatste dag en de twee vriendinnen van Rosalie willen graag nog even kijken. Maar eigenlijk zijn we allemaal stuk, het is vandaag erg warm en het is al halverwege de middag, onze magen knagen na een vroeg ontbijt. Gelukkig is de fair zo groot nu ook weer niet en een uurtje later zitten we weer in de taxi op weg naar ‘eten’!

Ik ben uiteindelijk half 5 terug op mijn stek, ik ga eerst lekker douchen (heerlijk zo’n oude handdoek!) en duik even mijn bedje in ...

Akash Halder, een bijzonder jongetje!

Akash en Reena

Akash is een heel speciaal jongetje en ik wil graag wat over hem vertellen. Hij is ongeveer 6 jaar oud en gaat naar het speciale onderwijs van Prayrona-3. In deze school is speciaal een leraar aangetrokken voor kinderen die ‘ander dan regulier’ onderwijs nodig hebben.

Akash is slechthorend en stom, hij kan dus niet goed horen en niet praten. Hij heeft nog een heel ouderwets gehoorapparaat, maar dit wordt binnenkort vervangen door een modernere versie.

Het meest bijzondere aan Akash zijn zijn ogen, deze zijn zo blauw, zoiets had ik nog nooit gezien, het lijkt wel alsof je zo in zijn ziel kan kijken (of hij in de jouwe, ik weet het eigenlijk niet).

De geboorte van Akash, zo’n 6 jaar geleden, heeft heel wat teweeg gebracht. De vader was erg boos op zijn vrouw, omdat zij een gehandicapte zoon op de wereld had gezet. Hij overgoot haar met kerosine en stak haar in brand. De meeste vrouwen overleven dit niet, maar de moeder van Akash wel. Zij leeft nu met enorme littekens over haar hele lichaam. Er is van deze misdaad geen aangifte gedaan en de vader en de moeder vormen nog steeds een ‘echtpaar’. De vader geeft de moeder dagelijks harde klappen, na het avondeten is het vaste prik, de moeder heeft tegen Reena gezegd dat zonder haar te slaan, zijn maaltijd niet compleet is, het vormt zijn ‘toetje’ na het eten. Ik heb getwijfeld of ik dit nu wel of niet moest schrijven, maar ja, ik kan de werkelijkheid wel mooier laten lijken dan het is, maar het is nu eenmaal zo. En ik ben bang dat deze praktijken eerder regel dan uitzondering zijn. In deze situatie is de hele buurt op de hoogte van deze mishandelingen, iedereen hoort wat er gebeurd, maar niemand doet er wat aan. Moeilijk hoor, ik wou dat ik het wist…

Akash komt trouw naar het speciale onderwijs. Het is een ondeugende rakker, hij rent lustig door het gebouw en probeert allemaal (onschuldige) streken uit te halen. Hij is goede vriendjes geworden met Chotu, een jongen met het syndroom van Down, die ook naar het speciale onderwijs komt. Ook al zo’n ondeugende rakker, een lekker stel dus samen.

Akash en Chotu

Alhoewel bij het speciale onderwijs in Prayrona 3 kinderen met diverse handicaps op één hoop gegooid worden, is het wel bijzonder en goed dat het hier is. Meestal worden deze kinderen vergeten en wordt er geen aandacht aan ze besteedt. Tijdens ons laatste bezoek aan Prayrona 3 (afgelopen dinsdag) was de sponsor van dit project ook aanwezig en hij was zo onder de indruk dat hij heeft toegezegd om dit onderwijs financieel te blijven steunen. Ook komt er een apparaat, ontwikkeld voor deze doelgroep, die de lessen van de leraar ondersteunt. Én hij belde de volgende dag terug, als de nieuwe Prayrona-2 school klaar is, wil hij hier ook zo’n project opzetten, super toch ??

Papier-mâché, wat een zooitje :-)

Het is wel heel erg leuk om te doen, de kinderen hebben goed door wat de bedoeling is en hebben slechts af en toe wat bijsturing nodig. Het helpt daarbij ook dat Maura een geboren lerares is en dat ze de taal goed spreekt! Het is ook nog eens een superaardige vrouw, zo eentje die veel te goed is voor deze wereld.

Uiteindelijk hebben ze allemaal ongeveer drie lagen papier op de ballon gekregen (we zijn maskers aan het maken) en daarbij ook nog wat gelaatstrekken gemaakt, zoals ogen, mond, neus, etc. Daarna hebben we ze op de veranda gehangen om te drogen en als het goed is, hangen ze daar nu nog. Morgen (donderdag) gaan we terug om de maskers te schilderen. Het zal wel een gezicht zijn, strakjes ruim 20 kinderen met hun maskers op !! Hier wat foto's van deze leuke dag !!

de vocational lerares, zij leert de oudere meiden en jonge dames
uit de buurt patroontekenen en naaien op de naaimachine

zij draagt een kurti die door de dames van het vocational programme gemaakt is

de hemdjes die gemaakt worden (tenminste, ze leren dit maken)

Reena knuffelt twee kleine dames uit de jongste groep

Maura legt de kinderen uit hoe het werkt

voordat we beginnen, mogen de kinderen eerst
hun eigen ballon opblazen

en deze daarna voorzien van tenminste drie lagen papier

wat een pret !!

een kleine ondeugd

de hele ruimte was na de les bezaaid met papier
en werkelijk overal zat de 'lijm'


elke ballon krijgt ook nog eens zijn eigen gezicht!


leuk, vieze handen !!

trots op zijn eigen kunstwerkje !!

de drogende ballonnen op de veranda ..
donderdag worden ze beschilderd ...

Imtihaj Amed

Eerlijk gezegd is deze foto tijdens ons bezoek vorig jaar gemaakt. Ik weet niet wat ik erin zie, trots, hoop, hij ziet eruit alsof hij zich niet laat kisten door het moeilijke leven in de sloppenwijk. Ik werd nieuwsgierig naar zijn verhaal, ik wilde graag weten wie deze jongen was.

Tijdens mijn eerste ontmoeting, afgelopen maandag, met Reena en Ashit, heb ik direkt naar hem gevraagd, hij is een leerling van de Prayrona 2 school.
Imtihaj is circa 10 jaar, hij heeft 4 broers en 1 zus. De twee jongste kinderen van het gezin zijn nog te klein om naar school te gaan en één broer van hem (ca 15 jaar oud) wil niet naar school, de andere kinderen van het gezin komen allen naar de Prayrona 2 school in de Dakhindari sloppenwijk.

Hij komt trouw iedere dag, hij is nooit te laat.

Zijn favoriete vak is Bengali. Van huis uit spreken de kinderen in Dakhindari Urdu, maar ze krijgen op school ook les in Bengali, de taal die hier in de wijde omtrek gesproken wordt. Hij vindt dit erg leuk, want later wil hij graag op ‘kantoor’ werken, dus hij realiseert zich, dat hij dan wel Bengali zal moeten kunnen spreken en schrijven.

De thuissituatie is, zoals bij zoveel kinderen, niet ideaal. De vader heeft het gezin in de steek gelaten en de moeder is hertrouwd. Haar nieuwe man is rickshaw-wallah, maar besteedt het verdiende geld alleen aan hemzelf en aan zijn vrouw. Het zijn immers niet zijn kinderen. De moeder werkt als huishoudster bij andere mensen en moet dus voor de kosten van de kinderen opdraaien.

Imithaj gaat sinds kort ook naar een overheidsschool, zodat hij een door de overheid erkend diploma kan halen. Hij blijft echter ook naar de Prayrona school komen, ten eerste omdat hij dit erg leuk vindt (de typische Indiase scholen zijn verre van ‘leuk’) en ten tweede omdat de leraren van de Prayrona school hem kunnen helpen met zijn huiswerk. Zijn moeder en stiefvader kunnen niet lezen en schrijven en zijn dus niet in staat om hem hiermee te helpen.

Hij prijkt op de voorkant van mijn fotoboek over onze reis naar Calcutta in 2010 en hij heeft dus nu ook een naam... en een verhaal... moge al zijn dromen uitkomen ...

Hartelijk weerzien met Reena en Ashit

Voor vanmiddag (maandag) staat dé grote vergadering gepland! Bij Reena en Ashit (de oprichters van de Prayrona scholen), hoe is het met de te bouwen nieuwe school, hoe gaat het met de kinderen, is er al een budgetvoorstel voor 2012 ??

Het weerzien is hartelijk en alsof ik nooit weg geweest ben, zit ik als vanouds op het bed van Ashit. (Doordat ze twee jaar geleden uit hun huis zijn gezet, slapen ze nu in het schoolgebouw. De kamer van Ashit dient tegelijkertijd als vergaderruimte, dus vandaar dat ik op zijn bed zit.)

Reena heeft speciaal voor mijn bezoek een hele speciale saree aangedaan. Deze is bewerkt door de studenten van de Prayrona scholen, ze krijgen momenteel les in het decoreren van sarees, is het niet geweldig ? Reena is werkelijk apetrots op haar studenten. Ashit heeft voor de gelegenheid een nieuw shirt aangetrokken (hij bloost een beetje als Reena dit lachend verteld).

Reena in haar saree, gedecoreerd door de kinderen

Na wat koetjes en kalfjes gaan we gelijk over tot de ‘belangrijke zaken’, zij zitten vol met verhalen en plannen en willen dit graag kwijt.

De bouw van de nieuwe P2 school vordert gestaag, helaas (nog) niet de bouw zelf, maar inmiddels is de bouwvergunning helemaal rond, zijn er prachtige bouwtekeningen gemaakt en is er een (straat)nummer aangevraagd (!!), allemaal zaken die in India heel veel tijd in beslag nemen.

de bouwtekeningen van de nieuwe Prayrona school !!

Momenteel wordt de sloopvergunning voor de oude school geregeld en Ashit verwacht eind november te kunnen slopen. Gelijk daarna wordt het nieuwe gebouw opgebouwd, dus ik zal nog een jaartje geduld moeten hebben. Maar als dit allemaal lukt, mogen we denk ik niet klagen, dan staat er wel binnen twee jaar een nieuwe school, voor Indiase begrippen is dat erg snel !!

Er is onlangs in de (oude) school een wateraansluiting gemaakt. De kinderen waren werkelijk buiten zinnen toen het eerste water uit de kraan kwam. Ze lieten het in hun handen lopen, kusten hierna het water en gooiden het naar Ashit. Reena schatert het uit als ze het vertelt, het moet werkelijk een feest geweest zijn. Jammer dat je op zulke momenten zover weg zit, wat moet het heerlijk zijn om hier bij te zijn.

Ook het budget voor 2012 is opgesteld. We moeten nog even overleggen met het bestuur hoe we hiermee omgaan, want de kosten gaan nogal omhoog. Je merkt dit overigens in de hele stad, alles is veel duurder geworden in de laatste jaren, maar ook ten opzichte van vorig jaar is het verschil goed te merken.

Daarna komen er wat leuke ‘chit-and-chat’ verhalen, zoals Rosalie dit noemt. Zoals een nieuwe lerares, die op de eerste dag netjes in een saree komt, de dag erna in een salwar suit, de dag erna in een spijkerbroek en de dag daarna in een minirok. Ashit heeft haar toen naar huis gestuurd om zich te verkleden, ze is nooit meer teruggekomen. Ashit wil dat de leraressen netjes in saree of salwar komen, ze zijn immers een rolmodel voor ‘zijn’ meiden. Gelijk heeft hij! En over een lerares die de hele les door zat te bellen met haar nieuwe vriendje. Als Ashit dan binnen kwam, stopte ze natuurlijk, maar zodra hij weer naar buiten liep, begon ze weer. Ze zag waarschijnlijk niet, dat Ashit onder het raam zat te luisteren. Ook zij werkt er inmiddels niet meer. Misschien zijn het gewoon leuke verhalen, maar het geeft voor mij ook aan dat ze heel serieus bezig zijn met het runnen van de scholen. Ik ben trots op ze !

En dan staat 'ineens' het diner klaar. Het is altijd heerlijk eten bij Reena en Ashit, waarbij Ashit een groot deel van de kookkunsten op zich neemt. Ook deze keer weer, ik weet niet hoe het allemaal heet en wat het allemaal precies was, maar het was werkelijk zalig. Toetje na en natuurlijk een Bengali sweet en als laatste het even serieus uitbuiken op het bed …

Met een hoofd vol nieuwe informatie ga ik weer naar huis, ik heb jullie de details bespaard uiteraard, maar er is weer veel om over na te denken !!