Met de taxi over de Howrah brug op weg naar het station

De eerste volle dag in India en we maken er gelijk een goede dag van. Ik sta op tijd op, althans, eigenlijk schrik ik wakker, ik heb mijn wekker nog niet gehoord, maar iets zegt me dat het tijd is. En dat klopt ook, ik blijk mijn wekker een uur te laat gezet te hebben. Pfff, gelukkig heb ik nog tijd genoeg.

Om 10 uur gaat de trein vanaf Howrah station naar Khamargacchi. Maura gaat ook mee, maar gaat op eigen gelegenheid naar het station. Ik heb haar beloofd om op tijd te komen, zodat ik de kaartjes kan kopen. En dat lukt ook allemaal, uiteindelijk zit ik veels te vroeg op het station met twee kaartjes op Maura te wachten. Maar ach, met  meer dan een miljoen passagiers per dag is het een gezellige drukte. Altijd wat te zien, de tijd vliegt voorbij.

er is zelfs een plantenwinkel in het station!

(ook) hier zijn de pinautomaten leeg en gesloten

bakje thee voordat we vertrekken

Het is niet druk in de trein, we kunnen ruim zitten, hebben de coupe haast voor onszelf. Na anderhalf uur moet ik Maura wakker maken om uit te stappen. “Powernap”, zoals ze het noemde.

Shelley’s man komt ons ophalen vanaf het treinstation. Shelley zelf is drie weken geleden geopereerd aan haar galblaas en is nog herstellende. We lopen naar de school bij de baksteenfabriek. Shelley komt ook, maar wordt gereden op een soort bakfiets. Ondanks haar operatie ziet ze er goed uit, ze voelt zich nog te zwak om zo’n eind te lopen, maar verder gaat het gelukkig goed met haar.

Er zijn zo’n 40 kinderen naar school gekomen vandaag. De school is nog maar een maand open, in november komen de arbeiders naar de baksteenfabriek, de fabriek is gesloten in de regentijd, omdat de rivier dan buiten haar oevers treedt en het hele terrein onder water staat. Shelley verwacht dat de komende maand er nog meer kinderen zich melden voor de school. Vorig seizoen eindigde met 64 kinderen. Er zijn deze keer veel nieuwkomers, slechts 15 kinderen waren er ook vorig jaar. Dat betekent voor veel kinderen wennen, ook aan ons, blanke gezichten zijn hier zeldzaam en vooral de allerkleinsten vinden het duidelijk niks.

Maura echter, breekt als snel het ijs. De manier waarop ze les geeft vinden de kinderen geweldig. Ze doet eerst wat rek en strekoefeningen, wat de kinderen duidelijk heel interessant vinden. Daarna zingt ze wat liedjes, danst met de kinderen, iedereen heeft de grootste lol. Ze leest voor uit een boek en de kinderen luisteren ademloos toe.

Maura leest voor

Met z'n allen een goudvis nadoen :-)

Daarna maakt ze twee enorme tekeningen die de kinderen met z’n allen in mogen kleuren. Wat een goed idee, het is voor sommige kinderen nog even lastig om het lef te tonen om ook mee te doen. Met wat hulp van ons lukt dat gelukkig wel. Zelfs binnen de kastelozen zijn er nog genoeg ‘kastes’ en sommige kinderen voelen zich duidelijk beter dan andere. Wat blijft dat toch een lastig vraagstuk, iets wat ik nooit helemaal ga begrijpen.

het resultaat!

Na het schoolbezoek gaan we naar het huis van Shelley waar we hartelijk verwelkomd worden door haar schoonouders en schoonzus. Helaas is er deze keer geen tijd voor een uitgebreide lunch, de overheerlijke tomatenchutney van oma ga ik dus missen, volgend jaar weer. Wel krijgen we thee en koffie met snacks, uiteindelijk allemaal goed voor een soort lunch… al was dat niet helemaal de bedoeling.

vergadering bij Shelley

Halverwege de middag gaan we weer terug naar het station. De trein erheen gaat altijd precies op tijd, maar terug naar Calcutta is altijd een drama. Nou ja, drama is natuurlijk overdreven, maar hij gaat nooit op tijd en ook deze keer heeft hij een uur vertraging. Maaarrrr… we hebben deze keer entertainment. Tot mijn grote schrik staat er ineens een flinke aap op het perron. Ik heb het niet zo op deze (overigens prachtige) dieren. De mensen hier vinden het ook eng en proberen ze weg te sturen, wat natuurlijk niet lukt.

er zit er ook eentje op het dak :-)

Het blijkt een hele groep te zijn van zo’n 20-30 apen, heel veel kleintjes ook die bij hun moeder onder de buik hangen. Ze komen steeds verder het perron op en gaan zitten wachten op de trein, althans zo lijkt het. Een tweetal met een overmoedig karakter springt op een autorickshaw, een ander zit bovenop een gebouw. Later komt deze ook naar beneden en begint op een autorickshaw te springen. De mensen lachen hierom en dat lijkt hij (of zij) te horen. Hij doet het nog een keer en kijkt afwachtend onze kant op, verwacht blijkbaar een applaus of zo. Bijzonder om te zien. Uiteindelijk vertrekken ze naar het andere perron, staren daar nog een poosje naar wachtende mensen en trekken dan verder. Leuk om mee te maken, maar ik was blij dat ze weggingen, wat begin je tegen zo’n aap als die wat van je wil? Je bent nergens, ze zijn groot en sterk.

Aan het begin van de avond zijn we weer in Calcutta. Joydev, de chauffeur van Maura, komt ons ophalen, maar daarvoor moeten we eerst met de ferry over. Dat is voor hem makkelijker en voor ons leuker.

naar de ferry pier

Maura vraagt welke ferry we moeten hebben

de ferry komt eraan, wij staan al op de andere ferry

Het is al donker als we op de ferry wachten. Het is wat ingewikkeld, maar er komen er twee tegelijk en via de ene moeten we op de andere ferry stappen, ze liggen naast elkaar aangemeerd. Best link allemaal, er wordt hier wat anders met veiligheid omgesprongen dan bij ons en de kans dat je het donkere water invalt is best reëel. Maar het gaat goed. En dan valt ons oog op de supermaan die vandaag de wereld in zijn greep houdt. Overal lees je erover, facebook, de kranten en hier is hij dan, recht voor ons neus terwijl wij op de Hooghly varen.

Joydev brengt me op Parkstreet, vanwaar het nog 15 minuutjes lopen is naar ‘huis’. Zal ik nog een poging doen om ergens te pinnen? Nee joh, ik probeer het morgen wel, ben nu moe, als het net gaat als zondag is er geen probleem.. toch?

Ik duik een restaurantje in, waar de roepie ook het gesprek van de dag is. Ook de krant staat er ook weer vol van. Ook creditcard transacties leveren inmiddels problemen op, ze kunnen de enorme toename niet aan. Mensen overlijden terwijl ze in de rij staan, er zijn in heel India al 10 doden gevallen terwijl ze in de rij stonden om geld te wisselen(of dit nu echt met het roepieprobleem te maken heeft is de vraag natuurlijk). Huwelijken worden uitgesteld, omdat er geen geld is om de betalingen te doen. Geldautomaten worden vernield door mensen die lang in de rij gestaan hebben en waar net voor hun neus het automaat leeg raakt. Pfff… ik ga me langzamerhand toch meer zorgen maken.

de eerste 'moneywash' advertenties zijn er al

Aankomst in Calcutta

Buiten het vliegveld staat mr. Khan me vanaf een afstand al toe te zwaaien. Wat ben ik blij deze man te zien! Hij ziet er goed uit. Begint wel gelijk te mopperen over het geld en vraagt me of ik al roepies heb kunnen wisselen. Ik schiet lichtelijk in de stress, is het dan echt zo’n probleem hier? Je kan toch ‘gewoon’ pinnen? Mr. Khan kijkt bedenkelijk, in zijn gebrekkige Engels begrijp ik dat er overal lange rijen staan voor de banken en dat de pinautomaten allemaal leeg zijn. Oeps… Onderweg laat Khan me de lange rijen zien...

Voor degene die het gemist hebben, afgelopen week heeft ‘India’ besloten om zo’n 85% van het geld ongeldig te verklaren. ’s Avonds om 9 uur was het bericht daar en op middernacht waren alle 500 en 1000 roepie biljetten ineens niets meer waard (de juwelierszaken schijnen een topavond gedraaid te hebben!). 500 en 100 roepie biljetten zijn biljetten die het meest gebruikt worden, de biljetten die je uit de geldautomaat krijgt. Ineens waardeloos. Mensen kunnen deze biljetten omwisselen bij de bank, waarbij je dan 4000 roepies nieuw geld krijgt en de rest op je bankrekening gestort wordt. Als je deze niet hebt, kan je hem gelijk openen… Dé maatregel om zwart geld en corruptie tegen te gaan, dat vindt althans de regering.

Maar een superklein percentage (ongeveer 1 procent) betaalt inkomstenbelasting, ik heb begrepen dat je belasting betaalt als je meer dan 250.000 roepies op je rekening hebt staan. Dus door het nu verplicht te moeten storten om je oud geld weer ‘geldig’ te verklaren… bingo. Maar ja, dus lange rijen voor de banken met mensen die hun geld om willen wisselen en willen storten. Uit de geldautomaat kan je maximaal 2000 roepies per dag pinnen (ongeveer 27 euro), normaal krijg je hier 10.000 of zelfs 20.000 roepies per keer. De geldautomaten geven vooralsnog alleen maar 100 roepies biljetten uit, dus zijn zo leeg. Pfff…

Voordat Khan me bij mijn appartement brengt, ga ik eerst langs bij Maura. Het is altijd leuk om haar weer te zien en ze maakt lekkere koffie, dan kan ik wel gebruiken na zo’n vlucht. We kletsen wat bij. Maura (Amerikaanse van origine) is vol van Trump. En niet ‘vol’ in de positieve zin ‘des woords’. Ze kan het maar niet begrijpen dat hij gekozen is, al was Hillary ook niet haar ding. Maar altijd beter dan Trump. Ze maakt zich zorgen om haar land, is bang voor wat er komen gaat. Net nu haar dochter Malini aanstaande augustus naar Amerika vertrekt om daar te gaan studeren. Wat een week, wat een aankomst in Calcutta, van money-wash tot de verkiezing van Trump.

Later de ochtend brengt Khan me naar mijn appartement. Ik ga eerst maar eens wat slapen, wat wonderwel goed lukt. Het keiharde bed deert me niet, ik val gelijk (als een blok) in slaap.

simkaart regelen bij een 'paan-shoppie'

In de middag werk in mijn standaard ‘wat-je-heb-je-nodig-in-India’ lijstje af. Ik koop een boodschappentas op Chowringee, ik pin geld (wat zowaar zonder wachtrij lukt!), regel een sim kaart voor mijn telefoon en doe boodschappen voor mijn ontbijt. Tussendoor drink ik nog wat met Rosalie, die me de eerste updates geeft omtrent de projecten. Geen onrustbarende dingen, alles is gelukkig stabiel.

vertrouwde beelden

’s Avonds duik ik op tijd mijn bedje weer in. Ik maak me niet al teveel zorgen om het geld, het pinnen vandaag ging gemakkelijk, met drie passen 3x2000 roepies gescoord. Let’s see….

lange rijen bij het postkantoor, wat voor de gelegenheid op zondag open is en waar je je oude roepies kun inwisselen

Nog meer sneeuwpret!

Stipt om 10 uur komt mr. Khan aangereden. We staan al op hem te wachten en springen gelijk in de taxi. Hij begroet ons met een opgewekt ‘goodmorning!’. Vandaag gaan we naar Kestopur, naar de Prayrona 3 school voor een kerstlesje, een (weten we uit ervaring) heerlijke lunch en een kleine vergadering.

We rijden via de nieuwe fly-over en dat betekent dat we binnen drie kwartier bij de school zijn, supersnel, ik weet nog wel dat we eerdere jaren soms ruim een uur onderweg waren.

De les gaat prima en iedereen heeft de grootste lol. Ook hier is het gooien van de papiersnippers als zijnde sneeuw het favoriete moment van de ochtend. Zo simpel, zo leuk, zoveel pret. De kinderen verzamelen de snippers gelijk weer om ze nog een keer op te gooien. Heerlijk om te zien.

Reena leest voor uit het boek

het sneeuwt!

Na het verhaal maken de kinderen de kersthangers, de allerkleinsten tekenen een kleurplaat. Die we daarna allemaal in de boom hangen, ja ook de kleurplaten, dat kan hier allemaal.

de groepsfoto voor de kerstboom

Na de les krijgen de kinderen hun warme lunch, maar die is nog niet helemaal klaar. Dus Ashit haalt de stereo tevoorschijn en we starten een heuse discotheek. Wat leuk, de kinderen gaan helemaal uit hun dak en wij kunnen natuurlijk niet achterblijven. Goed voor de bloedsomloop :-).

Uiteindelijk is de lunch klaar en kunnen alle kinderen eten. Ook bij Prayrona-3 krijgen alle kinderen die hier naar school komen, elke dag een warme lunch.

Wij gaan naar boven en krijgen daar onze lunch. Wat de kinderen eten is veel te gekruid voor ons helaas, het zou best een leuk zijn om gewoon met de kinderen te kunnen eten. Maar ‘boven’ worden ook wij schandalig verwend. Suma en Ashit kunnen koken als de beste en we genieten samen van een echte Bengaalse maaltijd. Zelf eten ze veel later, pas na vieren als Suma klaar is met lesgeven.

Na de lunch houden we nog een kleine vergadering om het budget voor 2016 vast te stellen, gelukkig is de situatie momenteel erg stabiel, dus er zijn nauwelijks veranderingen. We zijn dan ook zo klaar. Fijn, want vergaderingen zijn niet onze favoriete bezigheid op scholen, maar het moet natuurlijk wel gebeuren.

De tijd vliegt, het is al na vieren als we in de taxi zitten richting huis. Het is alweer aardig druk aan het worden en het verkeer staat regelmatig muurvast. Maar dat maakt ons niets uit, er is altijd wel iets te zien in Calcutta, vervelen doe je je hier nooit. Beetje bij beetje komen we thuis in onze koude kamer. Wil het overdag net de 20 graden halen, ’s nachts koelt het inmiddels af tot een graad of 12. De verwarming zou net een tikkie aan kunnen, ware het niet dat we die hier niet hebben.

Inmiddels ben ik aardig aan het hoesten (tja, het is hier winter :-)) en raken mijn strepsils op. Niet fijn, zeker niet als we straks terugvliegen en ik de hele rit zit te hoesten, daar worden mijn medepassagiers niet blij van (en ik ook niet). Dus vol goede moed gaan we naar de apotheek en vragen met een grote glimlach: “Do you have strepsils?”. We verwachten een vragende blik of een afwijzing of een andere negatieve reactie, maar nee hoor, de man knikt en komt terug met strepsils. Soms is het zó fijn dat bepaalde dingen wereldwijd dezelfde naam hebben :-).

Kerst in Prabartak

Vanochtend hoeven we niet zo supervroeg weg, we doen nog een boodschapje, drinken een bakje koffie bij het cafeetje om de hoek en maken nog wat sneeuw voor de les straks.

Om een uur of 11 nemen we de taxi (we zijn wat lui vandaag) naar Sudderstreet. We lunchen samen met Rosalie bij Blue Skye en gaan daarna met Khan richting Prabartak. Door de rit over de nieuwe fly-over zijn we er een beetje te vroeg. De bewoners zijn nog aan het eten. Het is leuk om te zien dat iedereen zijn eigen taak heeft. Zonder ook maar wat te zeggen, brengt iedereen zijn bord naar beneden, wordt de vloer schoongemaakt, worden de kleden neergelegd, de wereldkaart opgehangen, etc.

ook hier hebben ze de warme truien aan

Vandaag is het kerst in Prabartak, we lezen het winterverhaal voor, laten het sneeuwen en maken kersthangers.

Na de les worden we hartelijk uitgezwaaid, wat is het toch altijd leuk om hier te zijn.

Het sneeuwt!

Afgelopen nacht hebben we er een dekentje bijgepakt, het is redelijk koud aan het worden in Calcutta. Als we wakker worden, horen we het keihard regenen. Goed voor het stof in de straten, maar het wordt er zo niet warmer op.

De ruitenwissers van de taxi van Khan vegen flapperend en klapperend het regenwater van de ruit. Het is druk onderweg, dat heeft vast met het slechte weer te maken.

Als we bij de Prayrona-2 school aankomen is het gelukkig droog. Reena, Ashit en de leraressen zijn er al, de kinderen druppelen één voor één binnen. De kerstboom staat al klaar, het is een flinkerd, we hebben hem jaren geleden gekocht toen we hier ook rond de kerstdagen waren. Ashit heeft er goed voor gezorgd, hij ziet er nog als nieuw uit.

Het boek gaat over William, de muis die nog nooit sneeuw heeft gezien. Zijn opa heeft een sneeuwbol, maar William zou zo graag eens echte sneeuw zien. Uiteindelijk gebeurt dat natuurlijk ook. In Calcutta hebben we twee sneeuwbollen gekocht, de kinderen vinden het prachtig om naar te kijken, vooral de kleinsten zijn helemaal onder de indruk.

Als het in het boek gaat sneeuwen, laten wij het ook sneeuwen in de klas. Vanochtend hebben we samen kleine stukjes papier geknipt en gescheurd en samen met de leraressen gooien we dit op hetzelfde tijdstip over de kinderen heen. De kinderen vinden het geweldig!

het sneeuwt!

Dan start het knutseluurtje, de oudere kinderen maken houten ornamenten, versieren ze met stiften en glitter en de kleintjes maken een kleurplaat van een kerstboom.

Uiteindelijk worden de hangers in de kerstboom gehangen en maken we een foto waar (bijna) iedereen op staat.

Lachend en volop kletsend gaan de kinderen naar huis, dit was een geslaagde ochtend, zo leuk dat we de kinderen even de sores van thuis konden laten vergeten.