MERRY CHRISTMAS !!

R.C.F.C.

Prayrona-3

Prayrona-2

Prabartak

Hier zijn de foto's die we op de 4 scholen gemaakt hebben, speciaal om per e-mail naar Rosalie te versturen, die onverwacht terug moest naar Amerika, omdat haar moeder plotseling erg ziek werd.

Kerst in het RCFC

Vandaag gaan we naar het RCFC om kerst te vieren. We gaan daar altijd heen met het openbaar vervoer (metro en tuktuk), maar omdat zo'n fikse kerstboom niet echt in een tuktuk past (misschien erop, maar dat wilden we maar niet uitproberen), hebben we mr. Khan gevraagd of hij ook de weg wist naar het RCFC. Nou, dat wist hij wel !

Dus vanmorgen om half 10 laden we de taxi volledig af met kerstspullen, kerstboom, kerstkadootjes, kerstles en onszelf. Off we go ! Tot aan Tollygunge gaat het goed, daarna staan we stil op een kruispunt. Mr. Khan wijst naar links, maar wij weten toch echt bijna zeker dat we rechts moeten. Gelukkig is hij geen eigenwijze Indier en vraagt hij even naar de weg, I hate to say this, maar we hadden gelijk ! Vonden wij best stoer van onszelf, zo hebben we in ieder geval samen met mr. Khan de weg gevonden.

Bij het RCFC stellen we Kakaly voor om de les boven in het OT block te doen. Hier liggen de kinderen die nog niet zo lang geleden een operatie ondergaan hebben en het is misschien wel leuk om samen met hen kerst te vieren. Kakaly moet eerst wel toestemming vragen aan de dokter, maar hij vindt het goed (gelukkig). En zo verhuizen we met al onze kerstmutsen en kerstboom naar het OT block.

En het was feest, eerlijk is eerlijk, de kids hier zijn 'wel' opgevoed, 'leuk' ondeugend en soms uitermate schattig. Muisstil werd er naar het kerstverhaaltje geluisterd en daarna gingen ze helemaal op in het maken van de kerstversiering.

best lastig dat rendiergewei dat elke keer van je hoofd afzakt ..

Sterretjes plakken en tekenen met de kerstmuts of met het rendiergewei op. Uiteindelijk hield iedereen trots zijn maaksel omhoog voor de foto.



Twee kereltjes hebben we aangekleed als kerstman, om daarna met de rendieren ervoor een soort slede te maken. Wat hadden we een lol !

met een beetje fantasie staan hier dus

4 rendieren voor de slee met de kerstman

armpje drukken met Johnnie

iedereen kijkt mee naar het filmpje dat erik afgelopen
zondag maakte van het optreden van de rcfc kids

Aan het begin van de middag brengt mr. Khan ons weer terug. Eerst naar het hotel (vanwege alle 'zooi') en daarna rijden we dan met hem mee naar Sudderstreet om daar te lunchen. Het grappige deze keer was, dat we precies om 5 voor 1 bij het hotel waren. Erg handig, want om 1 uur wordt in de stad de rijrichting namelijk omgedraaid. In de meeste straten veranderd dan dus gewoon de rijrichting voor het verkeer. Ook bij ons in de straat dus. Eigenlijk snap je niet hoe ze het doen, het gaat razendsnel, je draait je hoofd een keer om en de auto's komen ineens van de andere kant ! Maar goed, deze keer kwam het dus goed uit, we konden zo dezelfde kant weer terug als we gekomen waren.

mr. Khan voor zijn 'nieuwe' taxi

Na de lunch gaan we nog wat shoppen bij het emporium, een hele grote (staats)winkel waar je (zonder af te hoeven dingen) souvenirs kan kopen. Het is altijd wel leuk om te kijken wat er deze keer allemaal is, helaas hebben we nu niet zoveel leuke dingen gezien. Wel het is afrekenen altijd feest. Mannetje 1 tikt het op de computer aan en geeft een bonnetje mee, dan moet je naar de kassa (in een andere hoek) om af te rekenen bij mannetje 2, mannetje 3 brengt ondertussen je spulletjes naar de inpakafdeling, waar mannetje 4 dus in gaat pakken. Na het afrekenen krijg je van mannetje 2 een stempel op je bon en loop je dus naar mannetje 4, die het pakketje nogmaals controleert en het aan je meegeeft. Is altijd weer een leuk proces, vooral omdat het begint bij een computer en je uiteindelijk afrekent bij een kassa uit 1864 (of ouder). Maar goed, het werkt !

Terug in het hotel wordt het al snel donker, te snel, want de stroom ligt eruit. Is hier echt wel een uitzondering, want het gebeurt hier eigenlijk nooit (in tegensteling tot andere delen van de stad). Even later (het wordt nu echt donker) staat er iemand van het hotel met een klein kaarsje voor de deur, wel attent .. We besluiten maar weg te gaan, we waren sterretjes voor morgen aan het knippen, maar dat gaat zo niet lukken.

Bij de lijstenmaker mr. Ghosh halen we het kerstkadootje voor Rosalie op. Ze is er wel niet, maar dan krijgt ze het toch gewoon als ze weer terug komt ? We hebben een mooie foto van de Dalai Lama in laten lijsten. Mr. Ghosh heeft weer goed werk geleverd, het ziet er mooi uit. Daarna eten we wat en lopen we weer terug naar het hotel. Gelukkig is er weer licht, geen kortsluiting deze keer, de energiemaatschappij had het hotel 'gewoon' afgesloten. Gelukkig was het na één telefoontje weer opgelost.

Morgen alweer de laatste kerstles, wat vliegt de tijd toch, jammer hoor !!

Ready for shipment !

Het was een heel karwei, deels hebben we onze (eerste en enige) vrije dag er nog aan besteedt, maar het is klaar hoor, alle puzzels zitten in de pizzadozen, voorbeeld eropgeplakt en bij elkaar gebonden, zodat het makkelijker meenemen is. Donderdag gaan we ze uitdelen in de Prayrona 3 school !

thuis hadden we alle puzzels gemaakt en als pakketten van
20 stuks ingepakt en meegenomen (thanks to the emirates
die besloten om de bagagevrijdom te verhogen met 10 kg)

na het inpakken van de puzzels, hebben we bovenop de
dozen de voorbeelden geplakt, deze hadden we thuis al uitgeprint

en daar staan de stapels dan, in de tassen zitten de
puzzels in de originele dozen, hier hadden we er 11 van

Kerst in Dakshindari

Shanda

Vandaag vieren we kerst met de kinderen van Prayrona 2 in Dakshindari. De taxi is helemaal afgeladen, een doos vol kerstmutsen, een flinke kerstboom, een tas vol kerstkadootjes ... mr. Khan weet niet wat hij ziet, maar het past er allemaal ruim in.

Als we aankomen worden we (weer) hartelijk ontvangen. De oudere dames zijn er vanmorgen niet, die moeten oefenen voor het toneelstuk van aanstaande zaterdag (2e kerstdag). Er is ook maar één lerares en samen met het gemis van de oudere meiden, zijn de jongere kids erg ondeugend en erg druk. Er is bijna geen controle over te krijgen vanmorgen ! Gelukkig lukt het af en toe een beetje We beginnen met het kerstverhaal over Kabbi, een klein geitje dat zo graag een keer de slee van de kerstman wil trekken. En om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk lukt dat natuurlijk ! Een verhaal dus met een happy end.


Daarna de kerstmutsen en rendiergeweien op en aan de knutsel. Er worden weer de mooiste kersthangers gefabriceerd, die uiteindelijk allemaal op wonderbaarlijke wijze in de boom terecht komen.


Zonder hulp van wie dan ook hangt de boom op een gegeven moment tot boven toe vol, terwijl deze kids heus zo groot niet zijn ! Maar al rekkend op hun tenen, lukt het blijkbaar wel.


Het is zo gezellig druk dat de hele buurt uitrukt om een kijkje te komen nemen in de school. Ashit doet uiteindelijk de deuren maar dicht, al die pottekijkers, dat leidt alleen maar nog meer af voor de kinderen. En inderdaad, al snel keert de rust (een beetje) terug.

Dan ineens een hoop rare geluiden buiten, het lijkt wel of er wordt gevochten. Ik ga kijken en zie Shanda 'mijn meisje' buiten op de grond liggen, ze wordt omhoog getrokken door haar moeder. Shanda komt nauwelijks meer naar school, moet meestal met haar moeder mee uit werken. Deze keer wil haar moeder dat ze wel naar school gaat (waarschijnlijk omdat wij er zijn en er misschien iets te halen is), maar Shanda heeft één van haar driftbuien. Er wordt dus niet gevochten, Shanda haar moeder probeert alleen maar haar dochter de school in te krijgen. Het arme kind, haar vader altijd dronken, zelf moet ze mee uit werken (vuilnis uitzoeken op bruikbare dingen) en onlangs is haar zwangere zusje overgoten met kerosine en in de brand gestoken door haar echtgenoot. Haar zusje (en het kindje) heeft dit niet overleefd. Reena en Ashit hebben nog aangeboden om aangifte te gaan doen bij het politieburo, maar de dader had de familie al omgekocht. Moorden kan hier blijkbaar ongestraft. Het zijn van die verhalen waar je intens verdrietig van wordt.

Even weet ik niet wat ik moet doen, maar even later besluit ik toch naar Shanda te gaan. Ik weet dat ze me mag en ik probeer haar te kalmeren. Beetje bij beetje lijkt dit te gaan lukken en even later komt ze de school binnen, wel samen met haar moeder, alleen durft ze niet. De boom hangt inmiddels al vol, maar samen maken we nog een nieuwe kerstversiering en ze lijkt wat te ontspannen. Even wordt ze weer het energieke meisje zoals we haar kennen, Shanda die van enthousiasme niet weet hoe blij ze moet zijn en hoe hoog ze moet springen. Trots poseert ze voor de kerstboom. Maar ze is niet meer 'het meisje van voorheen' en verliest haar moeder niet uit het oog. Het doet pijn hoor, 'mijn' Shanda zo te zien.

Na de lunch, krijgt iedereen dan zijn langverwachte kerstkadootje, we hebben kleurboeken en potloden/viltstiften voor ze gekocht. De meeste zijn beduusd, van mij krijgen ze een kleurboek en dan van Erik óók nog viltstiften ? Dat is wel erg veel !


Als we later weer met kerstboom en al in de taxi zitten, tuteren onze oren nog na, wat kunnen 50 (kleine) kinderen toch een herrie maken. Maar ook genieten we na, want het was weer een klein feestje hoor.

Terug in Sudderstreet lunchen we en op weg naar New Market zie ik een leuke tas hangen, 'gewoon' een soort boodschappen tas hoor, niets bijzonders, je ziet dezelfde bij elk winkeltje/kraam. Gevraagd wat ze kosten, 350 roepies, ja ammehoela, het zal wel, dus ik loop beledigd door. Maar hij komt achter me aan (ik had niet anders verwacht). Nou ja, ik kan er een heel verhaal van maken, maar die man is denk ik wel 500 meter achter ons aan blijven lopen met elke keer een ander bod en tegenbod en uiteindelijk ging HIJ overstag ... erg grappig om te doen, ik krijg nog eens lol in dat onderhandelen (uiteindelijk hebben we 150 roepies betaald).

Daarna doen we (met onze nieuwe tas) nog wat boodschappen in New Market (ofwel, we laten ons deze keer eens goed afzetten ..). Tot onze verrassing loopt er ineens een kudde geiten op ons af, midden in New Market. Het was wel bij de 'vleesafdeling', zie links op de foto het 'lot' van deze kudde. Jullie begrijpen nu ook gelijk dat je in Calcutta al snel vegetarier wordt ... het is daar zo verschrikkelijk ranzig !!


Hierna lekker op het gemakkie terug naar het hotel. Morgen zowaar een vrije dag, dus we hebben geen haast, moeten niet persé nog iets regelen, hoeven nergens op een bepaalde tijd te zijn, geen telefoontjes te plegen ... heerlijk !

Pizza c.q. puzzeldoos ...

Hier is hij dan, de pizzadoos die voortaan door het leven gaat als puzzeldoos. We hebben er eentje klaar nu, nog 75 te gaan, voorkantje opplakken, puzzel erin .. voorkantje plakken, puzzel erin ... voorkantje plakken, puzzel erin ...

Kerst in Prabartak

Zaterdagochtend, we kunnen 'uitslapen', wel nodig na die lange dag van gisteren ! Maar toch is er ook genoeg werk aan de winkel, vandaag gaan we voor het eerst kerst vieren met de 'kinderen' van Prabartak en we moeten nog sterren knippen, lintjes knippen, het kerstboek doorlezen ... kortom : werk aan de winkel ! Ook zijn we bezig met een banner met de tekst 'Merry Christmas Auntie Rosalie, we miss you'. We gaan dan bij elke school een foto maken met kinderen met kerstmusten op, bij de versierde kerstboom en met deze banner erbij. Op kerstavond gaan we dan al deze foto's naar Rosalie mailen, kunnen we haar laten weten dat ze niet alleen is en dat IEDEREEN hier aan haar denkt !

Maar goed, na het knippen der sterren, vertrekken we aan het eind van de ochtend naar Sudderstreet, we lunchen daar wat en zoeken in het opberghok van Rosalie alle kerstspullen bij elkaar. Een doos vol kerstmutsen, een kleinere kerstboom (de nieuwe grote bewaren we voor bij Prayrona 2) en nog wat andere dingen. Als Erik de doos met kerstmutsen neerzet, kruipen er snel twee bewoners uit ! Oef, twee muizen, hopelijk zijn de mutsen niet aangevreten !!

Maar ja, daar staan we dan met een hoop spullen, midden op Sudderstreet, terwijl mr. Khan aan het eind van de straat staat (met de neus van zijn auto de verkeerde kant op om ons even tegemoet te komen). Al snel dient de oplossing zich aan, een rickshaw-wallah. Een fenomeen dat je alleen nog maar in Calcutta aantreft, de laatste stad ter wereld, een fenomeen dat men ook al jaren probeert uit te roeien, maar wat nog steeds niet gelukt is. We laden de dozen op, maar de 'bestuurder' staat erop dat 'didi' er ook op gaat zitten. Mmm ... dat hoeft nu ook weer niet perse, maar ik heb geloof ik weinig keus en neem plaats. En zo hobbelen we 200 meter verder naar de taxi van mr. Khan, die verbaast naar ons staat te kijken.


Bij Prabartak aangekomen staan ze van verre al op ons te wachten. Het is altijd een klein feestje om daar te komen, de mensen zijn zo hartelijk en zo blij dat je er bent ! Vandaag vragen we Neeta om te vertalen, zij is een prabartak-bewoonster, maar vraag ons niet waarom, ze is volstrekt 'normaal' en hoort daar m.i. helemaal niet thuis, maar goed, 'this is india'. We lezen voor uit een kerstboek, zetten daarna iedereen een kerstmuts op en beginnen met het maken van de kerstversieringen.


Sterren, kerstklokken, kerstballen, kerstbomen, allemaal uitgeknipt uit foam. Ze mogen dit versieren met stikkers, andere foam-vormpjes, viltstiften, etc. wat ze maar willen.



Iedereen werkt volstrekt serieus aan zijn werkstukje en de meest prachtige versieringen ontstaan. Daarna gaat het lintje erom en worden ze in de boom gehangen. Titi (ook zo iemand die hier niet thuis hoort die is 'alleen maar' doof) helpt iedereen hierbij, ze geniet volop. Ook zij heeft sinds kort (via Jannie) een gehoorapparaat.




Als de boom volhangt maken we nog een mooie foto van de hele groep, deze foto's volgen nog tzt op ons weblog, want hier staat dus de banner op, die we nog even als verrassing voor Rosalie willen houden.

Hierna doen we nog een spelletje ballengooien met ze. En oh, wat vinden ze het prachtig, vooral als er iemand mis gooit. Sommige zijn dusdanig gehandicapt dat ze niet kunnen gooien, maar Erik helpt ze een handje (letterlijk en figuurlijk dus) en ook zij glunderen als nooit tevoren.

Op een gegeven moment vraagt Titi me met een vragend gezicht 'Uncle ?'. Ik wijs naar Erik, 'uncle' is er toch ? Ze schudt van 'nee', wijst naar Erik en maakt gebaren van iemand die groter en breder is. Aha, ze vraagt waar Wilbert is ! Hij heeft blijkbaar indruk op haar gemaakt en ik vertel haar dat hij 'next time' er ook bij is (ja, ja, broer, je kan nu haast niet meer terug, iedereen vraagt naar je !!).

Na het ballengooien, is het tijd voor muziek en dans en daarna sluiten we af met het traditionele 'we shall overcome'. Het was een mooie les, iedereen heeft volgens mij genoten !

Als we terugrijden naar Sudderstreet, zien we dat '4 uur cup a soup' hier ietwat later is.


Hierna lopen we verder richting het hotel. Er is inmiddels gebeld dat de 'pizzadozen' er zijn, de dozen waar we de AH puzzels in gaan doen. Onderweg eten we eerst wat bij Peter Cat, een van de betere restaurants hier. Als we de rekening vragen, grappen we nog wat samen 'straks moeten we nog afwassen'. Tot onze schrik, blijken we 5 minuten later inderdaad geen geld meer te hebben ! We hebben de laatste roepies (ongemerkt) aan Mehtab gegeven voor postzegels. Ahum ... wat nu ? Onverschrokken trekken we onze Visa card en leggen we deze neer bij de rekening. We weten dat het betalen met een creditcard hier niet erg gebruikelijk is ... maar ja hoor, de man kijkt niet eens verbaasd en even later tekenen we het bonnetje. Pfff ... dat loopt weer met een sisser af.

Hierna door naar Fire & Ice voor de pizzadozen. Ze staan klaar, het worden er 80 i.p.v. 75, want ze zijn verpakt per 20 en dat is toch wel handiger. Shahib, de ober die ons geholpen heeft met het bestellen ervan, vertelt graag mee te willen als we de puzzels uit gaan delen. Ik ben verrast, had dit niet verwacht. Alleen, woensdag is zijn enige vrije dag, dus ik vrees dat het niet gaat lukken, maar we gaan het proberen.

En ja, dan met 80 pizzadozen over straat. Iedereen kijkt ons aan, iedere taxi stopt, omdat ze denken dat we mee willen rijden, wie loopt er nu op straat met zo'n zware vracht ? Maar goed, het hotel is ca 300 meter van Fire & Ice vandaan, dus met een paar keer stoppen lukt dat stukje lukt.


En weer staan ze bij het hotel met grote ogen te kijken, de hamsters zijn weer goed bezig ... de kamer raakt al voller en voller ...

Een bezoek aan Prayrona 3, waarna het het licht uit doen bij Pantaloons ...

omgeving Prayrona-3 school

Vandaag alweer vrijdag, wat vliegt de tijd toch ! Vanmiddag hebben we met Reena en Ashit afgesproken om Prayrona 3 te bezoeken. De prachtige nieuwe school, die nu bijna een jaar draait. Om 11 uur bellen we mr. Khan dat we 'ready' zijn, dan komt hij vanaf Sudderstreet naar ons toe rijden, we wachten dan altijd aan de kant van de straat op hem, zodat we zo in de taxi kunnen springen.
Als we staan te wachten, komt er een broodmagere man op ons af, hij wil iets te eten, of geld. Dit gebeurt je een paar keer per dag, voornamelijk kinderen bedelen. Maar de een of andere keer wordt je wel of niet geraakt. De meeste kinderen zijn te geheid, 'no mother, no father' zijn veel genoemde dingen, het is meestal ook niet voor hunzelf, maar voor een 'brother or sister' en ga zo nog maar even door. Vaak kan je best nog wel leuke gesprekken voeren met deze kids, die er meestal helemaal niet slecht uit zien. Geven doen we ze nooit wat. Maar deze man kijkt ons wel heel doordringend aan, ik probeer hem niet aan te kijken, maar vanuit mijn ooghoeken wil ik toch graag zien in welke 'staat' hij verkeert. Hij is erg mager en zijn wanhopige ogen staren naar ons. Hij brabbelt een en ander in Bengali, wat we uiteraard niet verstaan, maar ik begrijp wel wat hij van ons wil. Het is altijd moeilijk om hier mee om te gaan, je kan immers niet iedereen helpen en wat schiet de man op met 10 roepies of een boterham ? Vanmiddag voelt hij weer dezelfde pijn en honger. Hij blijft bij ons staan en ik ga overstag. We hebben niet veel bij ons, alleen een klein pakje met wat cake-achtige dingen. Ik geef het hem en hij lijkt ons eeuwig dankbaar. Als even later mr. Khan aankomt en wij instappen, zwaait hij ons nog minuten lang na ...

in de taxi van mr. Khan

Om kwart over 12 arriveren we bij de Prayrona 3 school in Krishnapur, een sloppenwijk van Calcutta. Reena staat buiten al op ons te wachten en door twee kleine kinderen worden we verwelkomd met een bloemenkrans en een 'stip' op ons voorhoofd. De kids kijken ons bang aan, zijn duidelijk nog niet gewend aan ons westerlingen. Ashit stelt ze gerust en even later lopen we hand in hand de trap op. We krijgen een rondleiding door het gebouw, ik ben er al eerder geweest, maar voor Erik is het de eerste keer. Hij is blij verrast, het is dan ook een schitterend gebouw met vooral een gladde (marmeren) vloer die je goed schoon kan houden, erg belangrijk in deze vieze stad.

het nieuwe schoenenrek bij Prayrona 3, weer wat anders dan al die losse slippers bij de ingang !

De kinderen laten trots hun werk zien van het prevocational programma. En eerlijk is eerlijk, er zitten prachtige dingen tussen ! Er is een soort tentoonstellinkje gemaakt voor ons en het ziet er prachtig uit. De kinderen poseren vol trots bij of met hun eigen werk.



Ook maken we kennis met de kinderen die onlangs van Jannie (Stichting Help India Helpen) een gehoorapparaat hebben gekregen. Ze krijgen nu ook les van een doventolk met de bedoeling deze kinderen te leren praten. Een meisje doet erg haar best om een paar woordjes te zeggen, het valt zichtbaar niet mee voor haar.

tussen ons het dove meisje dat nu twee gehoorapparaten heeft en probeert haar eerste woordjes te leren

Ook bezoeken we het klasje met oudere meiden / jonge dames die hier leren patroontekenen. Ook zij laten vol trots hun werk zien. Vandaag is er eigenlijk geen les, maar ze zijn speciaal voor ons gekomen. We halen ons 'ballengooisetje' uit de tas en de dames zijn er wel voor in ! Grote lol hebben ze, even geen zorgen om thuis, de kinderen, hun (vaak) dronken man, eventjes gewoon lol !

Uiteraard bezoeken we ook het klasje met kids.

En o, wat zijn (ook) deze kinderen dol op Reena. Eén voor één worden ze door haar geknuffeld, niet alleen de kleintjes, maar ook de grote staan in de rij ! Totdat ze niet meer langer kunnen wachten en Reena compleet bedolven wordt onder een grote schare kinderen. Zo simpel, een knuffel, iets wat ze thuis niet krijgen, maar wat zoveel voor deze kinderen betekent.



Reena doet een versje met de kinderen, die hier zichtbaar van genieten. Ze zijn erg leergierig en doen enthousiast mee. Een klein kereltje (die eigenlijk te jong is, maar meekomt met zijn oudere zusje) ondergaat alles, vindt het prachtig, maar weet niet goed hoe hij mee moet doen. Een prachtig gezicht.

het kleine kereltje dat het prachtig vindt, maar niet goed weet hoe hij mee moet doen ..

Reena en Ashit hebben speciaal een lunch voor ons voorbereid en het smaakt dan ook heerlijk. Aloo (met aardappels), rijst, curry-eieren, komkommer, tomaat, papaya van de boom hierachter ... we genieten volop. Even later krijgen de kids ook hun lunch. En wat kunnen deze kinderen eten. Ze eten zeker het dubbele van ons, ze smikkelen en smullen er lustig op los en diverse keren horen we 'more!'. Gelukkig is er genoeg en iedereen gaat met een volle buik naar huis. Prachtig toch ?



Met Reena en Ashit bespreken we de plannen voor 2010. Gelukkig dekt het budget van Rosalie de meeste kosten, maar ze hebben nog behoefte aan een gymnastiek/yoga leraar. Ook willen ze in Prayrona 1 graag twee naaimachines aanschaffen voor de prevocational training. En voor de kinderen van Prayrona 2 willen ze graag een 'health check up' programma opzetten. Dit zijn de kinderen die de meeste gezondheidsproblemen hebben. Het laatste punt moet nog concreet uitgewerkt worden, maar met de andere punten kunnen we ze helpen, graag zelfs !

en ja, als je er eentje oppakt ...

... willen ze allemaal ... we hebben 20 van dit soort foto's ....

Aan het eind van de middag gaan we weer richting 'huis'. Mr. Khan heeft de hele tijd staan wachten, gelukkig bracht Reena hem af en toe een kop thee, want hier in de buurt is niets te krijgen. Als we terug zijn en hem iets extras willen geven voor het lange wachten, weigert hij dit aan te nemen. Hij vindt het leuk om ons rond te rijden, vertelt hij in gebrekkig Engels. Ik ben geraakt, wat hebben we hier toch bijzondere mensen om ons heen !

Alhoewel we vandaag niet eens zoveel gedaan hebben, zijn we aardig uitgeput. We eten wat in Blue Skye en besluiten nog even bij Pantaloons te gaan kijken. We willen de kinderen van Prayrona 2 nog graag een kerstkadootje geven. We hebben overleg gehad met Ashit over wat ze het meeste nodig hebben. Het is een beetje raar om iets van speelgoed te geven, terwijl ze bijvoorbeeld meer behoefte aan kleding of schoeisel zouden hebben. Maar gelukkig is dit niet het geval en Ashit raadt ons aan om iets van pennen of viltstiften te kopen met kleurboekjes of schetsboeken. Nou, gisteren waren we dus bij Pantaloons (soort v&d) en daar waren de viltstiften in de aanbieding. Normaal is dit een dure winkel, maar als je er eentje gratis krijgt als je er twee koopt, wordt het een ander verhaal ! Om half 9 lopen we deze winkel binnen, we informeren even, ze gaan om 9 uur dicht, dat moet lukken. Snel kapen we het schap met viltstiften en kleurpotloden leeg, het gaat om ruim 60 kids ! De werknemers van Pantaloons komen al snel kijken, dit hebben ze nog nooit gezien. Als we naar de kassa gaan, loopt er eentje mee, want de aanbieding moet immers wel goed verwerkt worden ! En dan gaat het licht achter ons uit, hmmm, het is toch nog maar kwart voor 9. Maar goed, this is India, misschien heeft elke lamp zijn eigen schakelaar hier en moeten ze om kwart voor 9 beginnen om om 9 uur een donkere winkel te hebben. We zijn ook niet alleen hoor, er lopen nog genoeg mensen in de winkel. De cassiere maakt geen haast, één voor één wordt alles gescand, terwijl het toch dezelfde artikelen zijn. En dan gaat hij op het gemak de aanbieding verwerken, ach ja, wij hebben geen haast hoor. Er gaan steeds meer lichten uit en even later staan wij in het donker en heeft de cassiere alleen nog het licht van zijn monitor. Het is al na negenen als we eindelijk kunnen afrekenen. We hebben nog net geen zaklamp nodig om de uitgang te vinden, maar toch. We kijken elkaar nog maar eens lachend aan.

Bij het hotel aangekomen worden we ook daar maar weer eens aangekeken. We lijken wel hamsters, we slepen van alles ons hok binnen, maar vooralsnog komt er maar weinig uit. Het is maar goed dat we genoeg ruimte hebben !

(p.s. voor alle duidelijkheid, deze kerstkadootjes worden door ons prive betaald, dit gaat uiteraard niet uit de kas van de stichting !)