Bloemen, kikkers, taart en Christy, wat een verjaardag !

Vandaag ben ik jarig, bij het ontbijt nemen we een gekookt eitje, lekker. Halverwege de ochtend lopen we richting Sudderstreet, we hebben het ‘druk’. We moeten nog een stuk stof kopen, materialen opzoeken in Times Guest House (de opslagruimte van Rosalie), nog taart inslaan, nog lunchen en om 1 uur vertrekt de taxi naar Prabartak.

Maar we zijn op tijd vertrokken en onderweg nemen we even een pauze voor een bakje koffie bij Barista. Als we daar zitten belt Ashit ons op. Waar we zijn, want hij staat bij ons hotel ! Oeps, daar zijn we niet en daar komen we voorlopig ook niet terug. Gelukkig weet Ashit de koffieshop te vinden en Erik vangt hem op als hij met z’n motor aan komt. Wat moet Ashit nu toch hier in het centrum van Calcutta ? Nou ja, dat is al snel duidelijk. Ineens staat hij met een enorm bloemstuk en een enorme verjaardagskaart voor mijn neus !! Wat een verrassing !! Met z’n drieën drinken we nog wat en gelukkig vind Ashit het niet erg om het bloemstuk even in het hotel af te leveren, want als we het de hele dag mee moeten nemen, blijft er niets van over.

We doen daarna samen onze ‘klusjes’, kopen bij Kathleens de hele winkel leeg, toen de man taartjes in de doos ging tassen, vertelde ik hem een grote doos te nemen, want we moesten in totaal 70 stukjes hebben. 17 ? vroeg hij, nee 70 ! 17 ? No 70 ! 17 ? No ‘seven zero’ ! Are you sure ‘seven zero’? Yes, ‘seven zero’ ! Aaahhh…… en daarna deed hij alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.


We hebben nog een kwartiertje om te lunchen, maar bij Blue Skye moet dat geen probleem zijn. Rosalie is daar inmiddels ook en als we zitten te eten komen David en Christy binnen. David (Engelsman) woont al 13 jaar in Calcutta, heeft hier een weeshuis opgezet voor gehandicapte kinderen en Christy komt uit Amerika, is hier voor een half jaar. Zij is lerares (32 jaar) en doof. Ze praat echter ‘normaal’ Engels en kan supergoed liplezen, je kan dus normaal met haar converseren. Christy gaat vandaag mee naar Prabartak.

Onderweg in de taxi wordt het me duidelijk dat we niet met zomaar iemand te maken hebben. Christy is supergedreven, ze vertelt dat van alle dove mensen in de wereld er maar 20 % in staat zijn om hun eigen naam te vertellen en te vertellen waar ze wonen. Zij is zo bevoorrecht dat ze onderwijs heeft genoten, heeft gestudeerd en wil dit gebruiken om hier wat aan te doen. Niet alleen in Calcutta of in India, maar wereldwijd dus. Haar ogen stralen als ze erover vertelt. Door nu over de wereld te reizen en in contact te komen met andere dove mensen hoopt ze een internationale manier te vinden om dove kinderen te onderwijzen. De manier waarop dit nu gebeurd in India is vaak niet de juiste, ze wist dit uiteraard precies uit te leggen, maar ik zal jullie de details besparen.

Bij Prabartak, waar jonge volwassenen wonen met zowel een lichamelijke als geestelijke handicap, valt het me op hoe snel ze contact maakt met de bewoners. Ik hoop dat ze ook snel mee gaat naar Praroyna-3, waar we een aantal dove kinderen les geven. Wellicht kan ze hierbij heel veel voor ons gaan betekenen !! Maar wat een heerlijke meid is dit, zo gedreven, hopelijk wordt ze nooit teleurgesteld in haar streven de positie van de dove mensen in de wereld te verbeteren.



In Prabartak is het zoals altijd feest. Vandaag doet Rosalie en les over kikkers, ze leren hoe een kikkervisje een kikker wordt, ze springen als een kikker, we gooien met kikkers en uiteindelijk maken we met z’n allen kikkers. Iedereen geniet volop. Daarna zingen we met z’n allen, Arjun speelt op de tabla en dan is het toch echt tijd voor taart. We delen de taartjes uit en ze worden met smaak verorberd, wat een heerlijk gezicht !

het taartje heeft duidelijk goed gesmaakt !

Terug in het hotel staat het bloemstuk te pronken in de kamer, ondertussen weet het personeel dus ook dat ik jarig ben en ik wordt van alle kanten gefeliciteerd. Wat was ik vandaag jarig !

Nieuwsgierig naar Christy begin in te googelen op haar naam. Al snel kom ik op een wikipedia-artikel. Het blijkt dat ze heeft meegedaan aan de USA versie van Expeditie Robinson om meer ‘awareness’ te geven aan dove mensen. Echt iets voor haar.

’s Avonds gaan Erik en ik samen wat eten bij Fire & Ice, een leuke afsluiter van deze ‘jarige dag’.

Eerste levensteken Calcutta !

Het heeft even geduurd, maar hier eindelijk dan toch een teken van leven uit Calcutta ! Om bij iedereen alle zorgen weg te nemen : het gaat prima, we zijn niet ziek, maar we hebben de eerste dagen gewoon even de tijd genomen om te wennen en uit te rusten van de beslommeringen van thuis.

De aankomst afgelopen dinsdag ging uiterst ‘gladjes’, bijna geen rij bij de visumcontrole, onze koffers kwamen bijna als eerste van de band en mr. Khan stond ons met een grote glimlach op te wachten. We waren dus redelijk vroeg in ons hotel en de kamer was ook al klaar, super dus ! Zo hadden we mooi de tijd om even te gaan liggen (en in slaap te vallen).

’s Middags om een uur of 2 zijn we richting Sudderstreet gelopen, we hadden al contact gehad met Rosalie en Jannie en zouden samen gaan lunchen. Zo gezegd, zo gedaan, het was leuk om ze weer eens te zien, het is zeker ook gezellig dat Jannie hier is ! Gelijk alle nieuwtjes omtrent de projecten besproken, alles loopt gelukkig goed en er zijn volop nieuwe plannen. Zo zijn ze momenteel bezig om te kijken of we met microkredieten kunnen werken, zodat de vrouwen die het vocational programma afronden, wellicht voor zichzelf kunnen beginnen. Fantastisch toch ?!

Uiteraard kwam ook de bouw van de nieuwe Praroyna-2 school ter sprake. Morgen (woensdag) gaan Ashit en Reena naar de rechtbank om de eigendomsoverdracht te regelen. Maar tijdens het gesprek met Rosalie bleek dat wellicht niet alles verloopt zoals wij (en de mensen in Grijpskerke) in gedachten hadden. Er ontstond een hele discussie en om een lang verhaal kort te maken, Erik en ik hebben gelijk een taxi genomen om naar Reena en Ashit te gaan om te kijken hoe het verhaal precies in elkaar steekt. We hadden geen tijd te verliezen, als het niet gaat zoals de bedoeling is, zouden we de afspraak met de rechtbank moeten verzetten of zelfs cancellen, maar die is morgen al ! Dus beetje panieksituatie, hier hadden we niet op gerekend op onze eerste dag.

Met een uur waren we bij Reena en Ashit. We werden zoals vanouds onthaald als familie, wat een lieve mensen zijn dit toch. Ze hebben het momenteel erg druk met het regelen van de nieuwe school, een zoon van Reena gaat over twee weken trouwen en hiervoor moet nog veel geregeld worden en er moet een toneelstuk voorbereid worden … maar ze laten hier niets van merken. We krijgen thee en praten over de eigendomsoverdracht van morgen. Het probleem wordt veroorzaakt door ‘de club’ die al jaren gebruik maakt van hetzelfde gebouw waar wij onze school in houden. Deze club wil straks ook gebruik blijven maken van ons schoolgebouw. Maar hoe het juridisch allemaal in elkaar steekt, weet Ashit ook niet precies, maar hij had (toen wij in de taxi zaten) de advocaat al gebeld om een afspraak te maken voor nog dezelfde avond. Dus een aantal uur later zaten we in een wazig kantoortje met dikke dossiers met een dikke laag stof, boeken die al 100 jaar de kast niet uit waren geweest … en een blije advocaat (die natuurlijk gelijk dollartekens in zijn ogen kreeg toen hij ons zag). Wij hebben onze vragen op tafel gegooid en de advocaat heeft duidelijk uitgelegd hoe het precies in elkaar steekt. De eigendom van zowel de grond als het gebouw gaat van de vorige eigenaar (een bedrijf) over naar Praroyna. Niets meer, niets minder. ‘De club’ heeft juridisch totaal geen zeggenschap. Ashit en Reena mogen zelf bepalen of ‘de club’ wel of geen gebruik gaat maken van een deel van de school als de schooltijden voorbij zijn, maar dat zijn zorgen voor later. Gerustgesteld gaan we naar huis, de afspraak bij de rechtbank kan gewoon doorgaan !

’s Nachts slapen we als een os, de eerste dag heeft een hoop energie gekost ! Gelukkig vandaag geen plannen of afspraken, dus we kijken een beetje rond. Ontdekken een nieuw koffiezaakje (met fatsoenlijk toilet !) in Parkstreet en kwijlen even bij Sasha (is een superleuk winkeltje). We eten en drinken wat, kortom een relaxte dag.

De kranten hier praten niet anders dan over het komende bezoek van Obama aan India (hij komt vast niet naar Calcutta). Ons oog valt op een kranteartikel, ‘private means 70’. Het komt erop neer dat Obama de eerste avond van zijn bezoek een privédinner had gevraagd met de president en zijn vrouw. Gewoon even lekker bijkletsen met z’n vieren. Maar ja, privé in India betekent heel iets anders, totaal zullen er dus ongeveer 70 mensen aanwezig zijn. Leuk is dat ze er zelf wel de humor van inzien, maar of Obama dat ook ziet …

Natuurlijk hebben we contact gehouden met Reena en Ashit en aan het eind van de dag was alles voor elkaar. Tenminste, ze gaan nu blijkbaar alle stukken controleren en as maandag kunnen ze eigendomsakte ophalen. Het blijft dus nog even spannend !!

Donderdag zijn we weer naar Reena en Ashit gegaan. Rosalie is ook mee, want we moeten vergaderen over het budget voor 2011. Ze hebben heerlijk gekookt, we beginnen dan ook met een smakelijke lunch. De kado’s die we mee hebben gebracht vallen in de smaak, het delfs blauw doet het goed in India !



Na de lunch komt de monteur hun busje nog even repareren, de accu was stuk. De monteur moet dan wel even opgehaald worden (met de motor van Ashit) en komt dan met een klein tasje met gereedschap en een nieuwe accu (hij was al eerder geweest om te kijken wat er aan de hand was) om deze er ter plekke in te zetten. Ashit brengt hem weer terug en Erik zet de accu nog even wat beter vast. Ondertussen beginnen we de vergadering en alles is gelukkig al goed voorbereid. We besluiten een deel van het (pre)vocational programma voor onze rekening te nemen en Reena en Ashit zijn hier erg blij mee. Zo hoeven ze zich hierover voorlopig geen zorgen meer te maken.


En vandaag is het vrijdag, Diwali ! Diwali is het ‘lichtjesfeest’ en de hele stad is versierd met (gekleurde) lampjes, overal staan tempels met de hindoegod Kali en al een paar dagen hoor je het vuurwerk. Het is net als bij ons, velen kunnen niet wachten met het afsteken totdat het echt de bedoeling is. Wat er precies gaat gebeuren allemaal weten we niet, vanmorgen hebben we nog even gewinkeld en de meeste winkels zijn wel gewoon open, maar iedereen is wel op zijn mooist, prachtige sari’s komen voorbij, de mannen zijn veelal traditioneel gekleed, beetje zoals kerst bij ons. Vanavond schijnt er een vuur op Sudderstreet te zijn, we zijn erg nieuwsgierig, het is een vrij smal straatje en om daar nu een vuur te gaan maken ?? Maar goed, we zullen het zien.

Vanaf zaterdag gaan we bij de projekten zelf langs, de vergaderingen zijn nu zoals goed als achter de rug, dus vanaf dit weekend gaan we heerlijk lol beleven met de kinderen en natuurlijk kijken hoe het met ze gaat !!

To be continued ….

Naar Calcutta !

Maandag 1 november vertrekken Willeke en Erik naar Calcutta, ze worden gevolgd door Wilbert en Ilse die op 6 november vertrekken. De bedoeling is om alle projecten een bezoekje te brengen, kijken hoe het ermee staat en aanhoren wat de plannen voor 2011 zijn. Daarnaast is het de bedoeling om een begin te maken met de nieuwe Prayrona-2 school. Dit 'begin' moet niet te letterlijk genomen worden, eerst moet de grond nog aangekocht worden en er moeten nog bouwtekeningen gemaakt worden. Hiermee hopen we te kunnen starten tijdens ons bezoek !

Hou dus dit weblog in de gaten, regelmatig zullen wij proberen een verslag te doen van onze bezigheden !

(Overigens is Rosalie ondertussen weer terug in Calcutta. Haar bezoek aan ons land was een groot succes. Meer hierover kunt u lezen en zien op onze website www.help-2-help.nl onder het kopje 'nieuws'.)

Rosalie komt naar Nederland !

Om ons te ondersteunen komt Rosalie in september twee weken naar Nederland. Ze zal aanwezig zijn bij de braderie in Grijpskerke (11 september) en op de informatieve avond bij de Passage vrouwen in Bruinisse (16 september).

Mocht u haar willen ontmoeten en haar vragen willen stellen, laat het ons dan per email (info@help-2-help.nl) even weten, dan zullen we hiervoor een mogelijkheid creëren.

U vindt hier een recent interview met haar (Engelstalig).

Vocational programma Prayrona 3

Jullie missen zeer waarschijnlijk de foto's tussen de verhalen, maar sorry, deze keer niet zoveel bezoeken aan scholen en programma's, maar veel vergaderen en 'zaken doen' al klinkt dat interessanter dan het is.

Maar ik heb hier toch wat foto's voor de liefhebbers. Ze zijn van het vocational programma van Prayrona 3. Deze vrouwen (jonge moeders) zijn zeer gemotiveerd. Ze willen graag zelfstandig worden en meer zelfvertrouwen krijgen. Uiteindelijk zijn de kinderen hier uiteraard bij gebaat ! Er gaat blijkbaar in Afrika een gezegde : 'School je een jongen/man, dan school je een individu, school je een meisje/vrouw, dan school je een hele gemeenschap'. En dit is zeker hier in India waar.

Rosalie heeft een aantal van deze vrouwen geinterviewd en één verhaal is wel heel duidelijk blijven hangen. Deze vrouw begon gelijk te huilen toen Rosalie haar vroeg wat het voor haar betekende om aan dit programma deel te mogen nemen. Het blijkt dat haar man na 5 jaar huwelijk is overleden aan een ziekte, haar enige zoon is op 7-jarige leeftijd verdronken in de rivier. Daarna is ze door haar schoonouders het huis uitgezet en is ze teruggegaan naar haar eigen ouders, waar ze ook meer tot last was. Ze zat hele dagen binnen, huilde haar dagen aan elkaar. Voor een vrouw die al getrouwd is geweest, is het onmogelijk om een nieuwe man te vinden. Dus je bent eigenlijk teveel voor iedereen om je heen. Nu ze deel mag nemen aan dit programma heeft ze weer een doel in haar leven. Ze wil graag zelfstandig worden en voor zichzelf kunnen zorgen, niet meer afhankelijk zijn van anderen. Ondertussen stonden alle andere vrouwen om haar heen om haar te troosten.


Uiteraard heeft iedere vrouw en moeder in dit programma haar eigen verhaal te vertellen. Maar wat een mooi project, niet ?

mocht iemand zich afvragen waar deze vrouw zo
met liefde en trots naar zit te kijken ... naar haar
dochtertje van 7 jaar, zij zit naast haar en is
zwaar lichamelijk en geestelijk gehandicapt

Vergaderen op z'n Indiaas ...

Wat hoor ik nu toch weer ? Ik steek mijn hoofd buiten het raam en het regent ! Nee, het giet ! En het onweert, het gaat flink tekeer. Ik ben blij dat ik (net) binnenben, ik heb mijn paraplu niet meegenomen deze keer (en de paraplu had waarschijnlijk ook geen nut gehad ..).

Volgens mij is het nog te vroeg (in het jaar) voor fikse buien, maar ja, de natuur laat zich niet dwingen. Liever nu laat in de avond dan overdag ... maar als ik weather.com mag geloven, regent het morgen ook de hele dag ... hmmm... toch maar paraplutje kopen dan ...

Vandaag was hectisch, maar we hebben veel gedaan. Vanmorgen geslapen tot een uur of tien, was hard nodig en ik werd toch nog redelijk gebroken wakker. Na een douche en een ontbijtje was dit gelukkig snel over. Hierna de vergadering van vanmiddag voorbereid, alle stukken bij elkaar gezocht en alle punten nog eens in gedachten doorgenomen. Om half 12 stonden mr. Khan en Rosalie voor de deur, op naar de Prayrona 3 school !

Zoals gebruikelijk zorgde Reena weer perfekt voor ons natje en droogje, ze maakt heerlijke dahl en kip. De vergadering verliep op z'n Indiaas, chaotisch, het duurde lang en er werd helemaal niet (ahum) van het onderwerp afgeweken. Maar goed, na een paar uur was het budget voor 2010 geregeld, waren er nieuwe plannen gemaakt en hadden we de voortgang en problemen op de diverse scholen besproken. Iedereen had achteraf gelukkig een voldaan gevoel. Een van de leuke plannen is om voor de meiden een nieuw vocational programma op te zetten, namelijk kapster / schoonheidsspecialiste. Ze kunnen dan kiezen tussen dit en het naaien/borduren. Echt een leuk plan om de meiden een kans te bieden op zelfstandigheid. Het moet nog uitgewerkt worden, maar dat is Ashit wel toevertrouwd. Ook het idee van de medische checkup voor de Prayrona 2 kinderen krijgt nu vorm. Er wordt een arts gezocht, maar er is ook informatie ingewonnen over Calcutta Rescue, een grote organisatie met een eigen apotheek.

Uiteindelijk is het al begin van de avond als we de terugreis beginnen. Als ik een uur later Blue Skye binnenloop, staat de mango-juice al op me te wachten. De jongens waren me nog niet vergeten ! Toch weer leuk om herkend te worden. Daarna heb ik dan eindelijk tijd om even wcpapier en water te kopen, al moet ik wel opschieten, want veel 'winkeltjes' gaan al dicht. Ik loop nog even langs de bank om geld te pinnen en uiteindelijk ben ik dan half 11 terug in het hotel. Bij de receptie zit David te praten met een Amerikaan, die vind dat ik er typisch Nederlands uitzie met mijn 'beautiful smile'. David haast zich om te zeggen dat ik normaal met mijn man kom, best grappig van hem om me zo proberen te beschermen, alleen waarvoor was me niet helemaal duidelijk. Daarna een lekkere douche om al de viezigheid van me af te laten spoelen. Heerlijk, het was een warme en benauwde dag en nu met die fikse onweersbuien, snap ik ook waarom.

Zwetend voor de immigratiedienst ...

Maandag 15 februari,nou ja, eigenlijk is de 16e zojuist begonnen, het is inmiddels middernacht, ben voor mijn gevoel twee dagen onderweg geweest en net 'eventjes' bijgepraat door Rosalie (ze heeft in ieder geval erg hard haar best gedaan om dat in drie uurtjes te doen). Ik ben dus helemaal uitgewoond, ben moe en mijn hersencellen doen hun best om weer op volgorde te komen, maar voorlopig springen ze nog van de ene naar de andere kant.

Zondagmiddag begon de 'wereldreis'. Bij het inchecken herinnerden ze me nog eens fijntjes aan het feit dat mijn visum wel eens niet in orde zou kunnen zijn. Volgens regeltje a mag je niet binnen twee maanden na je eerdere vertrek terugkomen in India, volgens de ambassade bestaat dit regeltje niet en volgens regeltje b .... Na een aantal geruststellende telefoontjes naar de ambassade toen dus toch dit ticket geboekt en nu bij het inchecken komt de twijfel gelijk weer naar boven. Als het visum niet in orde is, laten ze je namelijk in principe niet eens meevliegen, want de luchtvaartmaatschappij krijgt een fikse boete als ze mensen meenemen die het land niet inmogen. Uiteindelijk verzinnen ze hun eigen 'emirates-regeltje', er zijn namelijk al wel twee maanden (en 1 dag om precies te zijn) vertreken tussen het vertrek in december en het vertrek nu. Dus laten ze me meegaan ... maar erg geruster wordt ik er niet op !

Ik krijg ook gewoon tijd genoeg om me erover druk te maken en om me zenuwachtig te maken. In Dusseldorf twee uur vertraging, waardoor ik mijn aansluitende vlucht in Dubai mis, in een hotel wordt geparkeerd en 12 uur later mijn reis alsnog kan vervolgen. Uiteindelijk kom ik dus in plaats van 7 uur 's ochtens om 7 uur 's avonds aan in Calcutta.

Alwaar een ongerust ontvangstcomite op me staat te wachten ! Nee, niet al vanaf 7 uur 's ochtens, alhoewel mr. Khan er wel bijna een hele dag gestaan moet hebben. Hij zou me 's morgens ophalen. Ik heb nog geprobeerd hem vanuit Dubai te bellen op zijn mobiel, maar dat lukte dus niet. Hij heeft 4 uur staan wachten, heeft ondertussen 20 keer Rosalie gebeld, die haar telefoon uit had staan en dus later 20 'missed calls' had. Rosalie had ondertussen haar email geopend, las het mailtje dat Wilbert (thanks bro) had verzonden en realiseerde zich dus dat ze mr. Khan moest bellen. Geprobeerd uit te leggen dat ik vertraging had, maar zijn Engels is niet zo goed en de man dacht dus dat ik een ongeluk had gehad en in het ziekenhuis was beland. Nou ja, eind goed, al goed, mr. Khan nam even heel diep adem toen hij me zag en begon gelijk te stralen. Wat een schat is het toch.

Maar goed, ik sla een hoofdstukje over. Uiteindelijk draaide mijn maag onregelmatige rondjes in het laatste uurtje voordat we in Calcutta zouden landen. Wat zouden ze met me doen als mijn visum niet oke was ? Direkt op de volgende vlucht terug ? Eerst naar het politieburo ? Moet ik ze omkopen ? Zouden ze wel aardig voor me zijn, al zou ik terug moeten ? Zou ik Rosalie even mogen bellen ? Zou ik even naar huis mogen bellen ? Alle scenarios gingen door mijn hoofd. Een uur stap ik heel parmantig het luchthavengebouw binnen. Na mijn stempel 'ik-ben-vrij-van-mexicaanse-griep' gehaald te hebben bij het mannetje dat met een mondkapje op naar een scherm zit te kijken waar een warmtecamera op staat, loop ik vol vertrouwen door naar de immigratiedienst. Ik had wel bedacht om daar niet onzeker te gaan staan, dat zou de situatie alleen maar erger maken.

Ik wens de beambte een goedenavond (eigenlijk is dat ook al verdacht, dat doet niemand hier ...), glimlach even naar hem, waarna hij mijn paspoort opent en een kwartier (½ minuut waarschijnlijk) gaat zitten staren. Het water loopt van mijn rug ... 'double entry?' vraagt hij me, ik knik bevestigend ... 'first time on this visa ?' ... en ik vertel hem dat het de 'second time' is... hij staart nog even na en begint ineens vrolijk te stempelen !! Ik had ineens een 100-koppig koor in mijn hoofd zitten dat ineens 'halleluja' begint te zingen. Opluchting is niet eens het goede woord ... wat was ik .... opgelucht !!

En daar ben ik dan, geestelijk volledig onvoorbereid door al dat gedoe met die vertraging en het visum. Maar zodra die typische Calcutta geur me weer tegemoet komt, weet ik het allemaal weer en voel ik me gelijk thuis. Best een rare gewaarwording!!