Op bezoek bij de kinderen van de baksteenfabriek

Dit gaat hard, dit zijn we niet gewend. Met 100 km/h scheuren we in een gloednieuwe taxi naar Howrah, dit is weer eens wat anders dan het gehobbel met Khan’s auto. Het is nog vroeg en we hebben een ‘andere’ taxi genomen, Khan had vanochtend geen tijd voor ons. Veel te vroeg staan we op het treinstation van Howrah, het is een drukte van belang met passagiers, sjouwers, verkopers, noem maar op. Hier verveel je je nooit, er is altijd wat te zien.

We kopen drie retourtjes Khamargachhi, Maura gaat ook mee, gezellig. De kosten zijn 30 roepies per kaartje, ongeveer 50 eurocent. De treinrit duurt 1,5 uur.

In de trein knippen we nog wat vogels en vleugels. De laatste voorbereidingen voor de les, we hebben heel wat bekijks, het is zo gebeurd. Het is druk in de trein, zitten we eerst met z’n drieën op een bankje, later blijken er ook vier op te passen.

Maura en Erik knippen vogels ter voorbereiding op de les

In Khamargachhi staat Shelley ons op te wachten. We lopen eerst mee naar haar huis, waar ze vindt dat wij een ontbijt nodig hebben. Oeff… we hebben al ontbeten en ons zelfs op een lekkere koek getrakteerd in de trein. Het (warme Indiase) ontbijt afslaan is geen optie…

Compleet vol gegeten lopen we in een kwartiertje naar de school. De juffen en de kinderen zitten al op ons te wachten. Het schoolgebouw is (te) klein en Maura vraagt of we de les niet buiten kunnen doen. Na wat gesputter van de leraressen, komt iedereen toch naar buiten. Het is heerlijk weer, niet te warm, niet te koud, al weet ik niet zeker hoe de mensen het hier ervaren.

Maura geeft een superleuke les, dat is haar wel toevertrouwd. Ze zingt liedjes met de kinderen, doet dansjes, leest voor uit maar liefst twee boeken. Ze spreekt de taal van de kinderen en dat is zóó handig! De kinderen genieten zichtbaar.

op de achtergrond kijkt de directeur van de baksteenfabriek toe

Tijdens de les hebben we veel bekijks. Al snel komen er mensen aanrijden op motoren en fietsen om toe te kijken. Ook de directeur van de baksteenfabriek komt op het geluid af. Hij gaat zitten en heeft bijna de hele ochtend toegekeken. Van Shelley begrepen we dat hij het leuk vond dat er iemand anders les kwam geven, hij zou willen dat Maura meer kon komen.

Er wordt ook nog geknutseld, de kinderen maken een prachtig vogeltje, wat we uiteindelijk in de boom hangen. Het wordt een kleurrijk geheel en alle kinderen zijn apetrots op hun eigen vogel. Superleuk.

Vandaag delen we ook de truien uit voor de koude winterdagen, het duurt niet lang meer voordat deze aanbreken, het wordt al aardig fris overdag. Maar voordat het zover is, roept Maura de kinderen bij elkaar om het kleine tuintje voor de school even 'plastic-vrij' te maken. De kinderen reageren direct en stoppen enthousiast het plastic in de grote tas van Maura. Klein geleerd...

Als we teruggaan naar Shelley’s huis, heeft haar schoonmoeder (weer) voor ons gekookt. Een heerlijke lunch staat op ons te wachten. Vooral de tomatenchutney is hier haast goddelijk.

 

Shelley vertelt dat het goed gaat met de school. In de eerste jaren hadden we wat opstartproblemen, maar die zijn over. De crèche is vorig jaar gaan draaien, er waren gemiddeld 10 baby’s. Dat is super, de oudere kinderen moeten hier op hun jongere broertjes en zusjes passen en nemen ze dus mee naar school. De kleintjes verstoren de lessen, dat is te begrijpen en door de crèche te starten is dat probleem opgelost.

Shelley vertelt ook over gezinnen die teruggekeerd zijn naar Bihar, de mensen die hier werken zijn seizoenarbeiders, elk jaar zijn ze 8 tot 9 maanden hier (waarbij de kinderen dus naar school toe kunnen), de rest van het jaar zijn ze ‘thuis’. Niet alle mensen komen elk jaar terug. Maar we hoorden van gezinnen, die niet terugkwamen, dat ze toch hun kinderen (voor het eerst) naar school hebben gestuurd in Bihar. Hier worden we echt heel blij van.

de leraressen van de school

het werk op de baksteenfabriek

het werk op de baksteenfabriek

We hebben nog een kleine vergadering voordat we de trein terugnemen naar Calcutta. We zijn wat laat, maar ‘gelukkig’ heeft de trein flinke vertraging, zodat we hem toch nog halen. Maar wat is het druk in de trein, pffff, tot aan Bandel moeten we staan. Nu zijn we dit op de terugreis wel gewend, na Bandel kunnen we altijd zitten, maar deze keer dus niet. En als je moet staan, duurt de treinreis best lang…

Op Howrah staat Johdev, de chauffeur van Maura, op ons te wachten. Wat een luxe! Het treinstation dateert uit 1905 en in die tijd konden de mensen met paard en wagen in het station rijden, zodat de (Engelse) dames bij de (stoom)treinen zelf uit konden stappen. Nog steeds kan je nu met de auto het station inrijden (tegen een vergoeding van 200 rps = ongeveer 3 euro) en dat had Johdev gedaan. Even voelde ik me die Engelse dame uit 1905 J.

Afghanistan in India

Na een weekje afwezigheid, zijn we weer terug in Calcutta. Waar veel gebeurd is in deze week!

In het RCFC zijn vorige week (5 december om precies te zijn) 19 kinderen en 15 moeders uit Afghanistan aangekomen. Via via is Nargis Rahmat, een jonge Afghaanse vrouw van de 'Cultural and empowerment organization for Afghans' te weten gekomen over het RCFC in Calcutta. De hulp die het RCFC biedt, is voor deze kinderen niet beschikbaar in Afghanistan.

 De voorbereiding is immens geweest, de vrouwen en kinderen hadden geen paspoort en na het paspoort moet er ook een visum geregeld worden. Daarnaast mogen vrouwen zonder toestemming van hun man/familie het land niet verlaten, dus ook dit moest allemaal geregeld worden. Uiteindelijk zijn de kinderen met hun moeders dus op 5 december aangekomen.

Vandaag gaan we voor het eerst langs, we weten dat Kakali en Alok zich zorgen maakten of alles wel goed zou komen, maar als we aankomen zien we ontspannen gezichten. Alles gaat prima en ook het eten schijnt geen problemen op te leveren, de moeders helpen zelfs met koken.

Ook de kinderen zien er ontspannen uit, heerlijk om te zien. Vier kinderen zijn inmiddels geopereerd en de rest krijgt intensieve fysiotherapie. Er is een jongetje wat niet (meer) kon lopen, maar wat na een week met behulp van een loopstoel weer kan lopen. Hoe fantastisch is dat?

We zien dat de fysiotherapeut de moeders uitlegt hoe ze oefeningen met hun kinderen kunnen doen. Dit is natuurlijk superbelangrijk, deze oefeningen kunnen dan straks thuis voortgezet worden. De meesten gaan eind december weer terug naar huis, de kinderen die geopereerd zijn, blijven een maandje langer voor de nodige revalidatie.

We lopen ook nog even naar de ziekenzaal waar de 'andere' kinderen liggen. Met Arifa gaat het goed, ze lacht als we binnen komen, haar ogen stralen weer. Aanstaande vrijdag worden er zes nieuwe patiëntjes geopereerd, dat wordt een drukke dag voor de chirurg. We gaan volgende week zeker nog een keertje langs bij deze geweldige kinderen!

In sneltreinvaart naar de Prayrona-3 school

Ik zit in mijn pas ‘ontdekte’ cafeetje om de hoek, 4/1 Café, drink mijn banane/ananas/gember-smoothie en lees de krant.

Overstromingen in Chennai, de hoogste waterstand sinds 100 jaar. Het vliegveld staat onder water, het is in een (oude) rivierbedding gebouwd. In het state-of-the-art ziekenhuis, waar veel buitenlanders naar toe komen voor behandelingen, zijn 15 patiënten op de intensive care overleden. De stroom is uitgevallen na de overstromingen en de noodstroomvoorziening staat in de kelder en is ook uitgevallen, ‘they lost 15 patients’.

In New Delhi een (klein) drama voor 800 schoolkinderen. Ze mochten gratis naar een sportwedstrijd in een grote arena. De overheid had lunchpakketjes uitgedeeld aan alle 800 kinderen. Echter de politie liet de kinderen wel naar binnen, maar de lunchpakketjes niet, té gevaarlijk in verband met de huidige terrorisme-dreiging. Later zijn er sandwiches uitgedeeld.

In Calcutta was er afgelopen donderdag en vrijdag een grote staking van taxi’s. Boos dat ze zijn over de toenemende populariteit van Über en Ola. Deze twee laatste kunnen namelijk wel hun eigen prijzen bepalen en de reguliere taxi’s niet.

In Calcutta is/wordt een compleet nieuwe wijk/stad bijgebouwd, New Town/Rajarhat, de eerste mensen wonen hier al ruim twee jaar. De toegangsweg, die allang klaar had moeten zijn, kan niet afgemaakt worden omdat er allerlei illegale bouwsels op de aan te leggen weg gebouwd zijn. Deze zijn gebouwd ná de goedkeuring van het nieuwe wegenplan. Het gaat niet om sloppenwijken of iets dergelijks, het gaat om gebouwen met wel 5 verdiepingen hoog. Inmiddels heeft men besloten hier maar omheen te gaan bouwen en deze gebouwen dus niet met de grond gelijk te maken, zoals eerst de bedoeling was.

Diep verzonken in de krant, buigt de ober zijn hoofd in een poging oogcontact met me te maken ‘anything else ma’am?’. Hij vindt het maar raar dat ik alleen een smoothie kom drinken om 8 uur ’s avonds. Maar ja, ik heb dan ook vanmiddag uitgebreid geluncht bij Ashit en Suma, dus ik hoef geen eten meer vanavond.

Vanmorgen staat Khan om 10 uur voor de deur, precies op tijd, ik stap in en rijden richting Kestopur waar de Prayrona-3 school is. Ik had al veel gehoord over de nieuwe fly-over die pas geopend is, maar ineens rijden we er op. Wohoh, dit gaat snel! Het is dat Khan zijn auto niet meer zo snel wil en kan, maar anders…. Normaal doen we ruim een uur over het stuk, maar nu sta ik binnen een half uur bij Ashit en Suma voor de deur.

Ik krijg thee met biscuitjes en even later gaan we naar ‘beneden’ waar de kinderen les krijgen. Reena is inmiddels ook gearriveerd. Het is leuk om het verschil tussen Reena en Ashit te zien. Waar Reena ze haast doodknuffelt, probeert Ashit ze in het gareel te krijgen door ze netjes te laten zitten. Dit heeft in het verleden wel eens gebotst, maar nu lijken ze een manier te hebben gevonden om met hun verschillen om te gaan.

Ook vandaag weer maken we ‘harten’, Ashit heeft de ‘tekenlesgroep’ opgetrommeld, zodat zij hun kunsten kunnen vertonen.

In de andere ruimte zitten piepkleine studentjes, volgens mij amper 4/5 jaar oud. Zij worden geholpen door hun juf, wat ze trouwens hartstikke interessant vinden.

Inmiddels zijn de kleintjes al lang klaar, terwijl de serieuze jongens nog bezig zijn. Ik haal het blikgooien uit mijn tas, wat al snel weer compleet uit de hand loopt. Gelukkig loopt Ashit rond, zodat hij af en toe een rij maakt van de voordringende kinderen. Wat een enthousiasme elke keer, zo leuk.

Als iedereen klaar is, maken we een foto met het hart en daarna wordt de lunch opgeschept. De kokkin krijgt hulp vandaag, ze heeft eergisteren haar arm gebroken.

Daarna hebben we een korte vergadering. Gelukkig zijn er geen gekke dingen en is de situatie stabiel. Moge dat nog lang zo blijven!

de kinderen worden na school door hun moeders opgehaald

Khan brengt me weer thuis, helaas nu niet over de fly-over. Hij is nog maar voor de helft klaar en dus niet het stuk van noord naar zuid. Omgekeerd wel, het blijft India natuurlijk ;-).

Trots op het team van de Prayrona-2 school!

Vanmorgen vroeg op. Om 7 uur wordt ik opgehaald door mr. Khan. Hij is helemaal in de war, om 7 uur naar Dakhindari? Dat is toch altijd om 10 uur pas? Maar ik wil graag de kinderen van de vroege les eens zien, we gaan altijd later en zien deze kinderen dus eigenlijk nooit.

Binnen no-time zijn we er, normaal is het ruim een uur rijden en nu staan we met 40 minuten in de sloppenwijk. Vroeg heeft dus ook zijn voordelen.

De kinderen zijn er nog niet, Ashit en de twee leraressen zijn er al wel. We hoeven niet lang te wachten tot de eerste kinderen aan komen lopen. Het is Amin, hij is altijd vroeg. Als de tekenleraar komt, kruipt hij gelijk bij hem op schoot. Amin is al best een grote jongen, ik kijk Ashit vragend aan. Amin is op jonge leeftijd zijn vader verloren, hij heeft geen broertjes of zusjes en is alleen met z’n moeder. Zijn moeder heeft diverse werkadresjes en zo probeert ze de kost te verdienen, ze is weinig thuis. Zijn vader was een dronkaard, zoals zoveel vaders hier en dit heeft hem uiteindelijk zijn leven gekost. Amin zoekt hier af en toe een vaderlijke knuffel, stoer dat hij hier aan toe durft te geven. En wat goed dat hij die hier ‘gewoon’ kan krijgen. Ik ben zo trots op het team van de Prayrona-school!

het jongetje rechts is Amin

De kinderen druppelen één voor één binnen. En af en toe krijg ik de verhalen te horen van Ashit. Zo valt mijn oog ineens op Sekh, een hele jongen alweer, ik heb hem nog als baby’tje gefotografeerd op schoot bij zijn moeder. Ineens realiseer ik me hoelang ik hier al kom. 10 jaar geleden was ik hier voor het eerst, 10 jaar… Sekh komt naar me toe en begint een heel verhaal. Ik roep snel Ashit, Sekh vertelt me dat hij me aan zag komen met de taxi. Hij lacht naar me. Wat een heerlijk ventje. Hij is de jongste van vier broers, de twee jongste zitten nog op school, de twee oudste werken (helaas) hele dagen.

Sekh

Ruksar komt binnen. Een meisje in een prachtige felroze jurk. Op haar linkerarm zie ik alleen maar littekens van brandwonden. Ze werd thuis het slachtoffer van een ongeluk. Haar moeder was dal aan het koken toen het mis ging en ze de hete brei over haar schouder en arm kreeg. Er gebeuren hier zoveel kookongelukken, alles is oneffen en staat wankel, er wordt gekookt op de grond waar de kleine kinderen ook rondrennen en rondkruipen…

Ruksar

Als iedereen binnen is, begint de les. Ook hier gaan we harten tekenen. De tekenleraar legt uit dat iedereen mag maken wat hij wil, al is dat lastig in India. Kinderen zijn hier geleerd om dingen over te tekenen en vrije invulling zijn ze hier niet gewend. Toch zie ik diverse dingen ontstaan, zeker bij de oudere kinderen die wat meer eigen inbreng durven te geven. Er zijn ook hele kleintjes bij die volstaan met een paar krassen op het hart. Helemaal goed, misschien zijn deze nog wel de mooiste ;-).

Ashit wijst naar Suraj, een suikerpatiënt die maandelijks voor 2.000 rps (ongeveer 30 euro) medicatie nodig heeft. Tot en met maart wordt er voor deze medicatie betaald door een gulle gever uit Londen. Maar deze gulle gever gaat dit per april stoppen. Ashit kijkt me vragend aan.

Suraj

Aan het eind van de ochtend vertrek ik weer naar huis. Amin draagt mijn tas naar de straat waar Khan op me staat te wachten. We hobbelen richting Sudderstreet totdat ik een harde knal hoor, ik zie Khan schrikken (en daar moet heel wat voor gebeuren, Khan schrikt nooit) en ik heb geen idee wat er gebeurde. Totdat hij even later naar de kant van de weg stuurt, een klapband, wat een pech. Khan stapt uit en ik kijk hem bezorgd aan. Wat nu? Hij lacht naar me, ‘sit, sit’ zegt hij, ik mag er niet uit (maar doe het lekker toch). In de achterbak ligt een reserveband.  Khan pakt de krik en duikt onder de auto. Bussen, auto’s, fietsen, autorickshaws vliegen achter hem langs. Oeff… in Nederland zouden we wat pionnetjes neerzetten. Ik ga breeduit achter hem staan. Ik heb een knalrode bloes aan, dus de chauffeurs zien mij misschien eerder dan dat ze Khan op de grond zien liggen. Het gaat goed, even later kunnen we (allebei ongeschonden) de rit weer hervatten. Ik heb Khan nog nooit zien zweten, maar nu is het toch aardig nat achter zijn oren.

’s Middags doe ik rustig aan, ik lunch bij Blue Skye (waar ik na twee jaar Sam weer zie :-)), haal nog wat mooie olifanten en strings bij Sasha (voor de verkoop volgend jaar) en loop terug naar huis. Ik doe een Indiaas tussen-de-middag-dutje totdat ik uit mijn bed gerammeld wordt door renovatiewerkzaamheden op de verdieping boven mij en ik ga een rondje wandelen...

Hieronder nog wat foto's van de les van vanmorgen:

Zorgen bij het RCFC om de komst van de Afghaanse kinderen

Ik voel me een beetje in elkaar geslagen, oef, ik loop de massagesalon uit. Vorige week de voetmassage uitgeprobeerd, was goed bevallen, dus voor vandaag een voetmassage én een nek/hals/schouder massage geregeld. Ik was in de veronderstelling dat dit achter elkaar gebeurd, maar nee, tijd is geld, het werd een soort vier-handen massage waarbij ik onderuit gezakt hing in zo’n grote leren fauteuil. En ik zakte steeds verder onderuit, want er werd nogal op mijn schouders getimmerd en gehamerd. Dit onder Thais gebrabbel van de twee dames. Ook mijn hoofd pakte ze nogal flink aan, ik heb me vorige week lelijk gestoten toen ik de rickshaw in stapte en ineens herinnerde ik me dat weer L. Ze trok mijn armen in standen waarvan ik niet wist dat ik het überhaupt kon. Ze klapte een paar keer op mijn hoofd, probeerde mijn schedel van mijn romp te trekken en eindigde met een aantal fikse slagen op mijn schouders. Ik voelde me letterlijk uit het lood geslagen, ging wankelend de salon uit. En toch voelt het wel lekker eigenlijk… heerlijk opgeschud… of zoiets.

Vanmorgen ben ik weer naar het RCFC geweest. Even bijpraten na ons Bolpur uitje van afgelopen vrijdag en kijken hoe het met de kinderen gaat. Er komt gelijk een vrouw op me afgelopen, verwelkomd me hartelijk, het is Lali Di, de vice president van het RCFC. Ze zit met AB (koosnaampje voor de ‘president’) en Alok aan een tafel. Ik moet er ook bij. Het is een stevige dame, niet qua uiterlijk, maar qua karakter, hier valt niet mee te spotten. De mannen verlaten voorzichtig het strijdtoneel.

Alok komt terug en er wordt druk overlegd over de groep Afghaanse kinderen die volgende week komt. Alok is er nog niet zo zeker van, hebben ze hun visa al? Zijn de tickets al geboekt? Komen ze wel echt? Lali Di belt ‘Afghanistan’ gelijk op, via skype op haar ipad, dit is Lali Di. De visa krijgen ze vandaag, de tickets zijn geboekt, ze komen aanstaande zondag. Het gaat om 19 kinderen en omdat in Afghanistan kinderen onder de 16 jaar niet zonder hun moeder het land uit mogen, komen er 15 moeders mee. Totaal 34 extra gasten, bij Alok breekt het zweet uit, hij is er redelijk nerveus onder. Eén van de zorgen is het eten, ja, ze eten kebab, maar dat is nog niet eens de grootste zorg, de kosten ervoor. De rijstleverancier was wel bereid om een extra zak rijst te geven, maar dan, eten voor 34 mensen kost veel en dat geld is er (nog) niet. Dan zijn er nog de botox-injecties. Sommige kinderen met heftige CP hebben zulke verstijfde spieren, dat deze eerst verslapt moeten worden met botox-injecties, zodat daarna met de fysiotherapie gestart kan worden. Deze injecties kosten minimaal 12.000 (zo’n 175 euro) en er zijn vijf kinderen die deze injecties nodig hebben (meerdere injecties zelfs als ik het goed begrepen heb).

de bezorgde Alok en daadkrachtige Lali Di

En dan komen er nog een directeur en directrice mee van de NGO die de tickets betaald heeft. De mevrouw kan bij Lali Di slapen, maar de meneer niet. Lali Di heeft een ‘vrouwenhuis’ zoals ze het zelf zegt. Haar man is jaren geleden overleden en ze woont er nu met haar moeder en schoonmoeder, beide over de 90 jaar. Daar past geen man bij.

En ik weet niet of het door mijn aanwezigheid kwam, maar Lali Di pakt haar telefoon en belt Amrit Roy op, mijn huisbaas en tevens lid van het bestuur van RCFC, slapend lid… Of hij plaats heeft voor de directeur die mee komt en nee, het RCFC gaat hiervoor niets betalen en nee, het RCFC hoeft geen geld van hem. Hij stemt toe, de directeur kan in één van zijn huizen slapen. Lali Di vat gelijk de koe bij zijn hoorns, ze vertelt hem dat elke bijdrage in geld, rijst, uien, aardappelen of wat dan ook welkom is. Of hij ook eens in zijn netwerk wil informeren. Hoppa. En of hij zondag ook komt, als de kinderen arriveren, want ze heeft de krant uitgenodigd en wil veel aandacht, zodat er misschien extra donaties binnen komen.

Ramjan heeft veel pijn door de pinnen in zijn been en hij wil graag zijn vader even spreken...

Samen met Sunil loop ik even later naar het OT-block waar de kinderen zijn. Ik zie allemaal lachende gezichten, behalve die van Ramjan, hij heeft nog steeds die pijnlijke pinnen in zijn been (en dat zal waarschijnlijk ook nog wel even duren vrees ik). Hij probeert wel te lachen, maar hij heeft zichtbaar pijn. Arme jongen. Hij heeft ook al een week niet met z’n vader gesproken. Sunil probeert zijn vader te bellen, maar er wordt niet opgenomen. We wachten en wachten en proberen het diverse keren, maar helaas. Sunil zou het later op de dag nog eens proberen.

Als we teruglopen, komt het medical camp in Sitarampur ter sprake. Vorig jaar zijn Wilbert, Ilse en ik meegeweest, er kwamen toen heel veel mensen op af wat resulteerde in 36 operabele kinderen. Inmiddels zijn er daar 24 van geweest. De andere 12 hebben geen geld voor het vervoer of zijn bang. Bang voor de operatie, bang voor de ‘grote stad’, bang dat het RCFC niet is wat ze zeggen dat ze zijn, bang, gewoon bang. Sunil vindt dat uiteraard erg jammer en hij gaat eind deze maand een vergadering beleggen in Sitarampur. Hij vraagt dan deze 12 ouders te komen, maar hij vraagt ook mensen te kopen die al wel geopereerd zijn. Misschien kunnen die de zorgen wegnemen. Er blijft ook nog een probleem dat de lokale overheid het werk van RCFC daar eigenlijk niet steunt. Het medical camp van vorig jaar was dan ook eigenlijk een soort van ‘illegaal’ en dat helpt natuurlijk ook niet. Sunil probeert nog steeds het vertrouwen te winnen van de lokale overheden, maar het gaat langzaam. Dit probleem hebben ze in meerdere districten, de lokale overheid wil vaak niet meewerken.

En hij vertelt me ook dat de operaties die ze in het RCFC verrichten, tegenwoordig gratis zijn in de staatsziekenhuizen. Dat is op zich goed nieuws, ware het niet dat ze de kinderen na de operatie zo naar huis toe sturen. De o zo nodige nabehandelingen qua fysiotherapie en revalidatie horen niet bij het gratis pakket. Dat betekent dat de kinderen vaak nog verder van huis zijn na zo’n ‘gratis’ operatie. Het zou mooi zijn als het RCFC samen kon werken met deze ziekenhuizen, maar ja, ook hier speelt het probleem dat de overheid niet (graag) samenwerkt. Sunil slaakt een diepe zucht…

De chauffeur van Lali Di brengt me bij de metro, dat is nog eens service, het is op de terugweg altijd lastig om een oto te pakken te krijgen. Bij Fire & Ice laat ik het allemaal nog eens bezinken. Ik hoop dat het straks allemaal goed verloopt als de Afghaanse kinderen komen en dat Alok zich zorgen maakt om niks. En ik hoop dat er wat extra sponsoren gevonden worden voor vooral die injecties. Mijn oog valt op de krant, de ingezonden brieven gaan nog steeds over bollywoodacteur Aamir Khan en zijn uitspraken over de intolerantie in India, bijna een hele bladzijde vol. Als ik even later naar huis loop, na mijn veel te dure bordje soep en ik eerlijk gezegd in gedachten al bij de massagesalon ben waar ik straks een afspraak heb, zie ik het gezinnetje zitten dat bij mij om de hoek op straat woont, met twee kleine kindjes. In wat voor wereld leven we toch…