First LOVE, then TEACH

Mijn hoofd gonst, ik heb de hele dag doorgebracht met Reena en Ashit, veel verhalen gehoord, veel afspraken gemaakt …

Vanmorgen eerst de Prayrona-4 school bezocht, dat is niet een van onze scholen, maar wel van Reena en Ashit en het is altijd leuk om hier even te kijken. Het valt me op dat een aantal jongens apart zitten van de rest. Dit terwijl de andere groep zowel uit jongens als meisjes bestaat. Ashit vertelt me dat deze groep jongens problemen opleverde in de klas. Daarom zijn ze apart gezet en krijgen ze apart les, zodat ze de orde verder niet verstoren. Komt in de beste kringen voor J.

twee zussen

let op zijn rugzak !! geweldig !!

ze zien er zo onschuldig uit ...

Daarna naar de Prayrona-2 school, deze is 50 meter verderop. De kinderen laten me van alles zien, hun borduurwerk, hun tekeningen, hun kaarten, ze maken sinds kort ook tekeningen op glas, echt heel leuk om te zien hoe trots ze zijn op hun werk. Even later komt de art teacher en gaat de groep aan de slag.

het schilderen op glas, daarna doen ze er zilverfolie achter, zodat het geheel lekker blinkt

Met een lerares doe ik nog even een rondje door de wijk. Even kijken of Shanda thuis is, want ze is niet op school. Helaas zit de deur van haar huis dicht, het hele gezin is uit werken (in ieder geval de moeder, de vader ligt waarschijnlijk dronken op bed). Ik word gelijk gespot door de eigenaar van het blokje huisjes. Nou ja, het is de zoon van. Hij spreekt erg goed Engels en vraagt me waarom ik zo geïnteresseerd ben ik Shanda, ze is zo arm, wat moet ik toch met haar ? Ik probeer het maar niet uit te leggen, hij zal het niet snappen. Hij vertelt met dat er 10 families wonen in de 10 piepkleine huisjes. Met familie bedoel ik ook familie, niet gezin, de ouders en eventuele andere familieleden wonen hier allemaal bij elkaar, veel mensen dus!

een vrouw laat me de 'goden' zien die vandaag te water gelaten worden, ze worden vervangen door nieuwe ...

wachten op water, water is er hier slechts 3x per dag

Daarna nogmaals even kijken bij de spoorweg. Het blijft raar om te zien dat mensen dit gebruiken als ‘normale weg’. Ik snap het wel, eindelijk een lekker stuk kunnen lopen, zonder te hoeven kijken waar je loopt en zonder omver gereden te worden door wat dan ook. De trein komt 2x per dag langs, dus het is te doen om hiermee rekening te houden. Natuurlijk gaat dit wel regelmatig goed mis, volgens Ashit sterven er veel mensen en kinderen langs de spoorlijn door ongelukken.

Weer terug in school besluit de tekenleraar mij te gaan tekenen. Na een half uurtje is hij klaar en ik bewonder zijn werk. Hij is wel trots, maar hij vertelt me dat het nog mooier had kunnen worden als ik stil was blijven zitten … ahum … excuus … ik ben niet zo’n stilzitter !!! Ik had hem van tevoren gevraagd om me 10 jaar jonger te maken, ik weet niet of dit gelukt is … (had ik maar stil moeten zitten …).

jaaa !!! water !!!

de meiden laten hun henna-handen zien, restanten van Eid

Hierna ga ik mee met Ashit naar huis. Reena is daar ook . We lunchen gezamenlijk, rusten even lekker uit en hebben dan nogmaals een fikse vergadering. Er waren wat onduidelijkheden over het budget voor 2012 en over de bouw van de nieuwe school en die zijn gelijk opgelost.  Dan luchten Reena en Ashit hun hart over de kinderen in de Prayrona-2 school. Ach, ach, wat een ellende toch allemaal. Ik vind het echt reuze interessant om te horen, want ik wil graag weten in wat voor wereld onze kinderen leven, maar je wordt er niet echt vrolijk van. Ouders die hun kinderen verlaten, vaders die de moeders in de brand steken, kinderen die niet meer naar school mogen omdat ze uit werken moeten, alcoholmisbruik (in een moslimwijk!), etc, etc, etc.

Maar dan zegt Reena iets moois over onze leraren. ‘First love, then teach’, ze geeft de leraren mee dat ze eerst van de kinderen moeten houden, ze moeten ze ten eerste liefde geven, daarna komt het onderwijs. En het is de juiste volgorde en Reena is de eerste die dit in praktijk brengt, want in welke school ze ook komt, altijd hangen er kinderen om haar nek, altijd willen de meiden even een knuffel en een kus en vergeet de jongens niet, ook zij komen om even omhelst te worden door deze oermoeder, wat een geweldige vrouw is het toch ! Het is een voorrecht om met haar te mogen werken !!

De Atmaraksha school

Vandaag was het weer tijd om een school te bezoeken. Een paar dagen was ik druk met andere dingen en dan is het fijn om weer bij de kinderen te kunnen zijn.

Allereerst moet ik met de metro naar Parkstreet. De eerste metro arriveert en ik schrik, ik zie platgedrukte wangen en neuzen tegen de deur, hier ga ik dus niet meer bij passen. Toch sta je nog versteld hoeveel mensen erin gaan, maar ik waag me er niet aan. De tweede metro is net zo erg, ik weet niet wat er aan de hand is vandaag, maar het is DRUK !! Ik besluit de metro de andere kant op te nemen, richting het beginpunt van de lijn. Als het rustiger wordt op de perrons, stap ik uit en neem ik de metro terug, nu dus de goede kant op. En het werkt, ik kan zitten en een paar haltes later is het net zo druk, maar nu heb ik een mooi plekje …

Dan rijdt mr. Khan me naar Champa, ik heb afgesproken voor de lunch, waarna ze me zal begeleiden naar de Atmaraksha school.

De Atmaraksha school, gelegen in de Murari Pukur sloppenwijk heeft een hele geschiedenis. Zo’n 20 jaar geleden is de hele wijk afgebrand door mis-/gebruik van vuurwerk. Bij de opbouw is deze school gestart met de naam Atmaraksha, wat Sanskriet is voor ‘to protect yourself’.

De deur in het midden achter, rechts naast de tuktuk is de ingang van de school

Bij de start waren er zo’n 20 kinderen, maar ondertussen worden er in drie dagdelen lesgegeven aan ruim 120 kinderen, waarbij Stichting Help2Help de kosten voor leraressen en de luches voor de derde ‘shift’ voor haar rekening neemt. Deze groep krijgt les van 14.30 tot ca 18.00-18.30 uur. Er zijn 22 meisjes en 23 jongens, variërend in de leeftijd van 6 tot 10 jaar.

Ik ga met Champa naar deze school toe. Champa behoort tot de All India Women’s Federation, een nationale organisatie die allerlei hulp biedt aan vrouwen en kinderen. Zij zijn degene die deze school gesticht hebben. Champa gaat elke maand kijken of alles nog goed gaat, of de kwaliteit van de lunches voldoende is, of er problemen zijn met de kinderen of hun ouders en hoe het met de twee leraressen gaat. Daarnaast is ze redelijk actief in de organisatie zelf. Ze vertelt hoe er aanstaande maart een grote conferentie georganiseerd wordt, eens in de drie jaar komen alle vrouwen uit heel India bij elkaar en deze keer mag de Calcutta-afdeling deze conferentie organiseren. Er worden zo’n 700 vrouwen verwacht ! Naast hulp aan scholen is de organisatie ook bedoeld voor problemen die vrouwen bijvoorbeeld hebben met hun (schoon)familie en/of echtgenoot. Iedere vrouw uit India kan bij ze aankloppen. Eerst zullen ze proberen eruit te komen door met beide partijen te praten, maar uiteindelijk bieden ze (indien nodig) ook juridische hulp. Het is leuk om Champa vol vuur over haar organisatie te horen praten.

Dit is Pintu, hij is 10 jaar en behoort tot de betere leerlingen van de klas !

Dit is Arup, hij is 8 jaar. 

Na het bezoek aan deze school (wat altijd weer veel te kort duurt !!), heb ik nog wat tijd over voordat ik bij Maura wordt verwacht. Ik moet nog wat schoolspullen kopen voor de Prayrona school en mr. Khan brengt me bij de ‘Citycentermall’. Ik weet niet wat ik zie, een modern winkelcentrum met allerhande winkels en restaurants, echt prachtig. Ik kom al een paar jaar in Calcutta, maar bij zo’n modern winkelcentrum was ik nog nooit geweest. Ik koop de benodigde spullen, drink snel even een colaatje bij KFC (waar tot mijn grote verbazing een groot aantal dove medewerkers werken!) en spring weer in de taxi naar Maura.

Maura helpt me met het voorbereiden van de les van vrijdag. Ik wil graag leuke kaarten met de kinderen maken en zij en haar twee kinderen zijn heel erg creatief. Zij hebben een aantal voorbeelden gemaakt en leggen me uit hoe het werkt. Super !

Maura vertelt me dat er bij  KFC en nog een ander vrij westers café redelijk veel dove mensen werken, dit komt door een samenwerking met Silence, een NGO die hulp biedt aan dove mensen en ze laat integreren in de samenleving. Zij leiden deze mensen op voor hun baan en dat werkt dus helemaal prima! Ik vind dit echt fantastisch, zelfs in Nederland zie je dit niet op z’n grote schaal.

’s Avonds, terug in het hotel, plof ik neer op mijn bed, het was leuk vandaag, leuk om Champa weer te zien, nog leuker om weer bij de Atmaraksha school te zijn!!

Matisse in Calcutta

Vandaag was een dag met een gouden randje. Ik zal vertellen waarom.

Vanmiddag heb ik de Prayrona-1 school bezocht. Dit project is geen ‘normale’ school, maar een prevocational school. De jonge dames leren hier patroontekenen, borduren, naaien, etc. Er is ook een klas voor vrouwen. Vandaag komen de jonge dames en mogen ze op een andere manier hun creativiteit uiten. Maura is ook gekomen en zal een les geven over de kunstenaar Matisse.

Allereerst vraagt ze de meiden allerlei beroepen op te noemen. Al snel staat er een rijtje op Maura’s bord, bankier, timmerman, chauffeur, etc. Daarna schrijft Maura ook nog ‘kunstenaar’ op en dan kijken de dames toch even bedenkelijk. Is dat dan ook een beroep ? Het is leuk om ze aan het denken te zetten. Zelfs Reena (de directeur) had moeite om uit te leggen dat kunst een manier is om jezelf te uiten.

Daarna werd het verhaal over Matisse verteld, dat hij begon als ‘traditioneel’ schilder, maar dat zijn stijl al snel veranderde. Op het laatst van zijn leven, toen hij bedlegerig werd, is hij begonnen met het knippen van stukken gekleurd papier en maakte hij daarvan zijn kunstwerken.

Maura laat op haar computer hiervan een groot aantal voorbeelden zien en vertelt de meiden dat ze ieder ook zo’n kunstwerk mogen maken. Ze kijken elkaar aan … kan ik dat dan wel ?

De folie en de scharen worden uitgedeeld. De folie is gegeven door Bosman Reklame uit Rotterdam, het zijn stukken restmateriaal die anders weggegooid worden. Fantastisch dat deze nu kunnen worden ingezet bij lessen in Calcutta !

Al snel veranderen de dames in ware kunstenaars. Eigenlijk zonder enige aansporing wordt er geknipt en geplakt alsof het een lieve lust is. De kunstwerken groeien en groeien en worden mooier en mooier, fantastisch.

En dan staat er ineens bezoek voor mijn neus. Een meisje dat ik nog ken van de allereerste keer dat ik Prayrona-1 bezocht, ik denk zo’n 6 jaar geleden. Zij kende me ook nog, erg leuk. Zonder te weten dat ik er zou zijn, kwam ze even langs, dat doet ze blijkbaar wel meer. Zij is ondertussen ook lerares en geeft bijlessen en huiswerkbegeleiding aan andere kinderen. Het was heel bijzonder om haar te zien en ze zag er zo goed uit ! Het was toen ook een hele bijzondere leerling, ze sprak supergoed Engels omdat ze een paar jaar naar een (hele dure) Engelse school was geweest. Maar toen haar vader kwam te overlijden, was daar geen geld meer voor.  Erg verdrietig, want ze paste natuurlijk helemaal niet tussen het niveau van de andere kinderen. Zij was ze ver vooruit. Ze deed wel reuze haar best om er toch wat van te maken en diende ook een beetje als vraagbaak voor de overige kinderen. Het deed me goed om te zien dat ze nu als lerares haar geld verdiend en duidelijk lekker in haar vel zit !!

Ondertussen vorderen de kunstwerken en als iedereen klaar is, maken Maura en ik buiten een kleine expositie, zodat iedereen even elkaars kunstwerk kan bewonderen. Zelfs Khan, de taxichauffeur, komt even kijken.

Dus dit was mijn gouden randje, een superleuke les, waarbij de meiden echt aan het denken gezet werden. Maura is een hele goede lerares en het is leuk om haar aan het werk te zien. Daarna de kleine expositie waarbij iedereen reuze trots is op zijn eigen kunstwerk. En dan als toetje het weerzien van een oud-leerling van Prayrona-1, de allereerste school van Reena, wat wil een mens nog meer …

Het schilderen van de maskers !!

Vanmorgen hobbelen we weer gezellig met z’n zessen in de taxi naar de Prayrona 3 school. Drie op de achterbank en drie op de voorbank (inclusief de chauffeur uiteraard). Voor het eerst zit ik op de voorbank, dat is in de afgelopen jaren eigenlijk nog nooit voorgekomen en dat is best ‘scary’, anders is het chaotische verkeer nog wel een drie meter van je vandaan, nu wordt daar dan toch ineens een meter vanaf gehaald.

Bij de Prayrona school zitten de kinderen al te springen om hun maskers af te maken. Wonder boven wonder weten ze allemaal hun eigen masker terug te vinden, voor ons lijken ze allemaal op elkaar en daarnaast zijn de meeste op de grond gevallen omdat de ballon geknapt is, of langzaam is leeggelopen. Maar na korte tijd zit iedereen met z’n eigen masker voor z’n neus. Eerst de randen eraf knippen, dan de ogen eruit, dan de gaatjes voor de touwtjes (om het masker achter de oren dicht te knopen) en daarna … jaaa … schilderen !! Dat is natuurlijk het leukste van allemaal.

Rosalie maakte zich zorgen dat ieder kind met dezelfde kleur zou beginnen en eindigen, maar deze zorg was werkelijk ongegrond. Iedereen heeft een waar kunststukje gemaakt en we hoefden ze echt niet aan te sporen om eens een andere kleur te nemen, dat ging allemaal vanzelf.
Uiteindelijk had iedereen zijn masker op (gelukkig droogde de verf snel) en werd het een soort combinatie van een marsmannetjes- c.q. monsteraanval. De kinderen hadden snel door dat ze ‘eng’ waren en maakten allerlei bewegingen om ons de stuipen op het lijf te jagen. Zij en wij hadden werkelijk de grootste lol.

Hieronder een (groot) aantal foto’s van deze middag, deze keer even allemaal op rij …