Afghanistan in India

Na een weekje afwezigheid, zijn we weer terug in Calcutta. Waar veel gebeurd is in deze week!

In het RCFC zijn vorige week (5 december om precies te zijn) 19 kinderen en 15 moeders uit Afghanistan aangekomen. Via via is Nargis Rahmat, een jonge Afghaanse vrouw van de 'Cultural and empowerment organization for Afghans' te weten gekomen over het RCFC in Calcutta. De hulp die het RCFC biedt, is voor deze kinderen niet beschikbaar in Afghanistan.

 De voorbereiding is immens geweest, de vrouwen en kinderen hadden geen paspoort en na het paspoort moet er ook een visum geregeld worden. Daarnaast mogen vrouwen zonder toestemming van hun man/familie het land niet verlaten, dus ook dit moest allemaal geregeld worden. Uiteindelijk zijn de kinderen met hun moeders dus op 5 december aangekomen.

Vandaag gaan we voor het eerst langs, we weten dat Kakali en Alok zich zorgen maakten of alles wel goed zou komen, maar als we aankomen zien we ontspannen gezichten. Alles gaat prima en ook het eten schijnt geen problemen op te leveren, de moeders helpen zelfs met koken.

Ook de kinderen zien er ontspannen uit, heerlijk om te zien. Vier kinderen zijn inmiddels geopereerd en de rest krijgt intensieve fysiotherapie. Er is een jongetje wat niet (meer) kon lopen, maar wat na een week met behulp van een loopstoel weer kan lopen. Hoe fantastisch is dat?

We zien dat de fysiotherapeut de moeders uitlegt hoe ze oefeningen met hun kinderen kunnen doen. Dit is natuurlijk superbelangrijk, deze oefeningen kunnen dan straks thuis voortgezet worden. De meesten gaan eind december weer terug naar huis, de kinderen die geopereerd zijn, blijven een maandje langer voor de nodige revalidatie.

We lopen ook nog even naar de ziekenzaal waar de 'andere' kinderen liggen. Met Arifa gaat het goed, ze lacht als we binnen komen, haar ogen stralen weer. Aanstaande vrijdag worden er zes nieuwe patiëntjes geopereerd, dat wordt een drukke dag voor de chirurg. We gaan volgende week zeker nog een keertje langs bij deze geweldige kinderen!

In sneltreinvaart naar de Prayrona-3 school

Ik zit in mijn pas ‘ontdekte’ cafeetje om de hoek, 4/1 Café, drink mijn banane/ananas/gember-smoothie en lees de krant.

Overstromingen in Chennai, de hoogste waterstand sinds 100 jaar. Het vliegveld staat onder water, het is in een (oude) rivierbedding gebouwd. In het state-of-the-art ziekenhuis, waar veel buitenlanders naar toe komen voor behandelingen, zijn 15 patiënten op de intensive care overleden. De stroom is uitgevallen na de overstromingen en de noodstroomvoorziening staat in de kelder en is ook uitgevallen, ‘they lost 15 patients’.

In New Delhi een (klein) drama voor 800 schoolkinderen. Ze mochten gratis naar een sportwedstrijd in een grote arena. De overheid had lunchpakketjes uitgedeeld aan alle 800 kinderen. Echter de politie liet de kinderen wel naar binnen, maar de lunchpakketjes niet, té gevaarlijk in verband met de huidige terrorisme-dreiging. Later zijn er sandwiches uitgedeeld.

In Calcutta was er afgelopen donderdag en vrijdag een grote staking van taxi’s. Boos dat ze zijn over de toenemende populariteit van Über en Ola. Deze twee laatste kunnen namelijk wel hun eigen prijzen bepalen en de reguliere taxi’s niet.

In Calcutta is/wordt een compleet nieuwe wijk/stad bijgebouwd, New Town/Rajarhat, de eerste mensen wonen hier al ruim twee jaar. De toegangsweg, die allang klaar had moeten zijn, kan niet afgemaakt worden omdat er allerlei illegale bouwsels op de aan te leggen weg gebouwd zijn. Deze zijn gebouwd ná de goedkeuring van het nieuwe wegenplan. Het gaat niet om sloppenwijken of iets dergelijks, het gaat om gebouwen met wel 5 verdiepingen hoog. Inmiddels heeft men besloten hier maar omheen te gaan bouwen en deze gebouwen dus niet met de grond gelijk te maken, zoals eerst de bedoeling was.

Diep verzonken in de krant, buigt de ober zijn hoofd in een poging oogcontact met me te maken ‘anything else ma’am?’. Hij vindt het maar raar dat ik alleen een smoothie kom drinken om 8 uur ’s avonds. Maar ja, ik heb dan ook vanmiddag uitgebreid geluncht bij Ashit en Suma, dus ik hoef geen eten meer vanavond.

Vanmorgen staat Khan om 10 uur voor de deur, precies op tijd, ik stap in en rijden richting Kestopur waar de Prayrona-3 school is. Ik had al veel gehoord over de nieuwe fly-over die pas geopend is, maar ineens rijden we er op. Wohoh, dit gaat snel! Het is dat Khan zijn auto niet meer zo snel wil en kan, maar anders…. Normaal doen we ruim een uur over het stuk, maar nu sta ik binnen een half uur bij Ashit en Suma voor de deur.

Ik krijg thee met biscuitjes en even later gaan we naar ‘beneden’ waar de kinderen les krijgen. Reena is inmiddels ook gearriveerd. Het is leuk om het verschil tussen Reena en Ashit te zien. Waar Reena ze haast doodknuffelt, probeert Ashit ze in het gareel te krijgen door ze netjes te laten zitten. Dit heeft in het verleden wel eens gebotst, maar nu lijken ze een manier te hebben gevonden om met hun verschillen om te gaan.

Ook vandaag weer maken we ‘harten’, Ashit heeft de ‘tekenlesgroep’ opgetrommeld, zodat zij hun kunsten kunnen vertonen.

In de andere ruimte zitten piepkleine studentjes, volgens mij amper 4/5 jaar oud. Zij worden geholpen door hun juf, wat ze trouwens hartstikke interessant vinden.

Inmiddels zijn de kleintjes al lang klaar, terwijl de serieuze jongens nog bezig zijn. Ik haal het blikgooien uit mijn tas, wat al snel weer compleet uit de hand loopt. Gelukkig loopt Ashit rond, zodat hij af en toe een rij maakt van de voordringende kinderen. Wat een enthousiasme elke keer, zo leuk.

Als iedereen klaar is, maken we een foto met het hart en daarna wordt de lunch opgeschept. De kokkin krijgt hulp vandaag, ze heeft eergisteren haar arm gebroken.

Daarna hebben we een korte vergadering. Gelukkig zijn er geen gekke dingen en is de situatie stabiel. Moge dat nog lang zo blijven!

de kinderen worden na school door hun moeders opgehaald

Khan brengt me weer thuis, helaas nu niet over de fly-over. Hij is nog maar voor de helft klaar en dus niet het stuk van noord naar zuid. Omgekeerd wel, het blijft India natuurlijk ;-).

Trots op het team van de Prayrona-2 school!

Vanmorgen vroeg op. Om 7 uur wordt ik opgehaald door mr. Khan. Hij is helemaal in de war, om 7 uur naar Dakhindari? Dat is toch altijd om 10 uur pas? Maar ik wil graag de kinderen van de vroege les eens zien, we gaan altijd later en zien deze kinderen dus eigenlijk nooit.

Binnen no-time zijn we er, normaal is het ruim een uur rijden en nu staan we met 40 minuten in de sloppenwijk. Vroeg heeft dus ook zijn voordelen.

De kinderen zijn er nog niet, Ashit en de twee leraressen zijn er al wel. We hoeven niet lang te wachten tot de eerste kinderen aan komen lopen. Het is Amin, hij is altijd vroeg. Als de tekenleraar komt, kruipt hij gelijk bij hem op schoot. Amin is al best een grote jongen, ik kijk Ashit vragend aan. Amin is op jonge leeftijd zijn vader verloren, hij heeft geen broertjes of zusjes en is alleen met z’n moeder. Zijn moeder heeft diverse werkadresjes en zo probeert ze de kost te verdienen, ze is weinig thuis. Zijn vader was een dronkaard, zoals zoveel vaders hier en dit heeft hem uiteindelijk zijn leven gekost. Amin zoekt hier af en toe een vaderlijke knuffel, stoer dat hij hier aan toe durft te geven. En wat goed dat hij die hier ‘gewoon’ kan krijgen. Ik ben zo trots op het team van de Prayrona-school!

het jongetje rechts is Amin

De kinderen druppelen één voor één binnen. En af en toe krijg ik de verhalen te horen van Ashit. Zo valt mijn oog ineens op Sekh, een hele jongen alweer, ik heb hem nog als baby’tje gefotografeerd op schoot bij zijn moeder. Ineens realiseer ik me hoelang ik hier al kom. 10 jaar geleden was ik hier voor het eerst, 10 jaar… Sekh komt naar me toe en begint een heel verhaal. Ik roep snel Ashit, Sekh vertelt me dat hij me aan zag komen met de taxi. Hij lacht naar me. Wat een heerlijk ventje. Hij is de jongste van vier broers, de twee jongste zitten nog op school, de twee oudste werken (helaas) hele dagen.

Sekh

Ruksar komt binnen. Een meisje in een prachtige felroze jurk. Op haar linkerarm zie ik alleen maar littekens van brandwonden. Ze werd thuis het slachtoffer van een ongeluk. Haar moeder was dal aan het koken toen het mis ging en ze de hete brei over haar schouder en arm kreeg. Er gebeuren hier zoveel kookongelukken, alles is oneffen en staat wankel, er wordt gekookt op de grond waar de kleine kinderen ook rondrennen en rondkruipen…

Ruksar

Als iedereen binnen is, begint de les. Ook hier gaan we harten tekenen. De tekenleraar legt uit dat iedereen mag maken wat hij wil, al is dat lastig in India. Kinderen zijn hier geleerd om dingen over te tekenen en vrije invulling zijn ze hier niet gewend. Toch zie ik diverse dingen ontstaan, zeker bij de oudere kinderen die wat meer eigen inbreng durven te geven. Er zijn ook hele kleintjes bij die volstaan met een paar krassen op het hart. Helemaal goed, misschien zijn deze nog wel de mooiste ;-).

Ashit wijst naar Suraj, een suikerpatiënt die maandelijks voor 2.000 rps (ongeveer 30 euro) medicatie nodig heeft. Tot en met maart wordt er voor deze medicatie betaald door een gulle gever uit Londen. Maar deze gulle gever gaat dit per april stoppen. Ashit kijkt me vragend aan.

Suraj

Aan het eind van de ochtend vertrek ik weer naar huis. Amin draagt mijn tas naar de straat waar Khan op me staat te wachten. We hobbelen richting Sudderstreet totdat ik een harde knal hoor, ik zie Khan schrikken (en daar moet heel wat voor gebeuren, Khan schrikt nooit) en ik heb geen idee wat er gebeurde. Totdat hij even later naar de kant van de weg stuurt, een klapband, wat een pech. Khan stapt uit en ik kijk hem bezorgd aan. Wat nu? Hij lacht naar me, ‘sit, sit’ zegt hij, ik mag er niet uit (maar doe het lekker toch). In de achterbak ligt een reserveband.  Khan pakt de krik en duikt onder de auto. Bussen, auto’s, fietsen, autorickshaws vliegen achter hem langs. Oeff… in Nederland zouden we wat pionnetjes neerzetten. Ik ga breeduit achter hem staan. Ik heb een knalrode bloes aan, dus de chauffeurs zien mij misschien eerder dan dat ze Khan op de grond zien liggen. Het gaat goed, even later kunnen we (allebei ongeschonden) de rit weer hervatten. Ik heb Khan nog nooit zien zweten, maar nu is het toch aardig nat achter zijn oren.

’s Middags doe ik rustig aan, ik lunch bij Blue Skye (waar ik na twee jaar Sam weer zie :-)), haal nog wat mooie olifanten en strings bij Sasha (voor de verkoop volgend jaar) en loop terug naar huis. Ik doe een Indiaas tussen-de-middag-dutje totdat ik uit mijn bed gerammeld wordt door renovatiewerkzaamheden op de verdieping boven mij en ik ga een rondje wandelen...

Hieronder nog wat foto's van de les van vanmorgen:

Zorgen bij het RCFC om de komst van de Afghaanse kinderen

Ik voel me een beetje in elkaar geslagen, oef, ik loop de massagesalon uit. Vorige week de voetmassage uitgeprobeerd, was goed bevallen, dus voor vandaag een voetmassage én een nek/hals/schouder massage geregeld. Ik was in de veronderstelling dat dit achter elkaar gebeurd, maar nee, tijd is geld, het werd een soort vier-handen massage waarbij ik onderuit gezakt hing in zo’n grote leren fauteuil. En ik zakte steeds verder onderuit, want er werd nogal op mijn schouders getimmerd en gehamerd. Dit onder Thais gebrabbel van de twee dames. Ook mijn hoofd pakte ze nogal flink aan, ik heb me vorige week lelijk gestoten toen ik de rickshaw in stapte en ineens herinnerde ik me dat weer L. Ze trok mijn armen in standen waarvan ik niet wist dat ik het überhaupt kon. Ze klapte een paar keer op mijn hoofd, probeerde mijn schedel van mijn romp te trekken en eindigde met een aantal fikse slagen op mijn schouders. Ik voelde me letterlijk uit het lood geslagen, ging wankelend de salon uit. En toch voelt het wel lekker eigenlijk… heerlijk opgeschud… of zoiets.

Vanmorgen ben ik weer naar het RCFC geweest. Even bijpraten na ons Bolpur uitje van afgelopen vrijdag en kijken hoe het met de kinderen gaat. Er komt gelijk een vrouw op me afgelopen, verwelkomd me hartelijk, het is Lali Di, de vice president van het RCFC. Ze zit met AB (koosnaampje voor de ‘president’) en Alok aan een tafel. Ik moet er ook bij. Het is een stevige dame, niet qua uiterlijk, maar qua karakter, hier valt niet mee te spotten. De mannen verlaten voorzichtig het strijdtoneel.

Alok komt terug en er wordt druk overlegd over de groep Afghaanse kinderen die volgende week komt. Alok is er nog niet zo zeker van, hebben ze hun visa al? Zijn de tickets al geboekt? Komen ze wel echt? Lali Di belt ‘Afghanistan’ gelijk op, via skype op haar ipad, dit is Lali Di. De visa krijgen ze vandaag, de tickets zijn geboekt, ze komen aanstaande zondag. Het gaat om 19 kinderen en omdat in Afghanistan kinderen onder de 16 jaar niet zonder hun moeder het land uit mogen, komen er 15 moeders mee. Totaal 34 extra gasten, bij Alok breekt het zweet uit, hij is er redelijk nerveus onder. Eén van de zorgen is het eten, ja, ze eten kebab, maar dat is nog niet eens de grootste zorg, de kosten ervoor. De rijstleverancier was wel bereid om een extra zak rijst te geven, maar dan, eten voor 34 mensen kost veel en dat geld is er (nog) niet. Dan zijn er nog de botox-injecties. Sommige kinderen met heftige CP hebben zulke verstijfde spieren, dat deze eerst verslapt moeten worden met botox-injecties, zodat daarna met de fysiotherapie gestart kan worden. Deze injecties kosten minimaal 12.000 (zo’n 175 euro) en er zijn vijf kinderen die deze injecties nodig hebben (meerdere injecties zelfs als ik het goed begrepen heb).

de bezorgde Alok en daadkrachtige Lali Di

En dan komen er nog een directeur en directrice mee van de NGO die de tickets betaald heeft. De mevrouw kan bij Lali Di slapen, maar de meneer niet. Lali Di heeft een ‘vrouwenhuis’ zoals ze het zelf zegt. Haar man is jaren geleden overleden en ze woont er nu met haar moeder en schoonmoeder, beide over de 90 jaar. Daar past geen man bij.

En ik weet niet of het door mijn aanwezigheid kwam, maar Lali Di pakt haar telefoon en belt Amrit Roy op, mijn huisbaas en tevens lid van het bestuur van RCFC, slapend lid… Of hij plaats heeft voor de directeur die mee komt en nee, het RCFC gaat hiervoor niets betalen en nee, het RCFC hoeft geen geld van hem. Hij stemt toe, de directeur kan in één van zijn huizen slapen. Lali Di vat gelijk de koe bij zijn hoorns, ze vertelt hem dat elke bijdrage in geld, rijst, uien, aardappelen of wat dan ook welkom is. Of hij ook eens in zijn netwerk wil informeren. Hoppa. En of hij zondag ook komt, als de kinderen arriveren, want ze heeft de krant uitgenodigd en wil veel aandacht, zodat er misschien extra donaties binnen komen.

Ramjan heeft veel pijn door de pinnen in zijn been en hij wil graag zijn vader even spreken...

Samen met Sunil loop ik even later naar het OT-block waar de kinderen zijn. Ik zie allemaal lachende gezichten, behalve die van Ramjan, hij heeft nog steeds die pijnlijke pinnen in zijn been (en dat zal waarschijnlijk ook nog wel even duren vrees ik). Hij probeert wel te lachen, maar hij heeft zichtbaar pijn. Arme jongen. Hij heeft ook al een week niet met z’n vader gesproken. Sunil probeert zijn vader te bellen, maar er wordt niet opgenomen. We wachten en wachten en proberen het diverse keren, maar helaas. Sunil zou het later op de dag nog eens proberen.

Als we teruglopen, komt het medical camp in Sitarampur ter sprake. Vorig jaar zijn Wilbert, Ilse en ik meegeweest, er kwamen toen heel veel mensen op af wat resulteerde in 36 operabele kinderen. Inmiddels zijn er daar 24 van geweest. De andere 12 hebben geen geld voor het vervoer of zijn bang. Bang voor de operatie, bang voor de ‘grote stad’, bang dat het RCFC niet is wat ze zeggen dat ze zijn, bang, gewoon bang. Sunil vindt dat uiteraard erg jammer en hij gaat eind deze maand een vergadering beleggen in Sitarampur. Hij vraagt dan deze 12 ouders te komen, maar hij vraagt ook mensen te kopen die al wel geopereerd zijn. Misschien kunnen die de zorgen wegnemen. Er blijft ook nog een probleem dat de lokale overheid het werk van RCFC daar eigenlijk niet steunt. Het medical camp van vorig jaar was dan ook eigenlijk een soort van ‘illegaal’ en dat helpt natuurlijk ook niet. Sunil probeert nog steeds het vertrouwen te winnen van de lokale overheden, maar het gaat langzaam. Dit probleem hebben ze in meerdere districten, de lokale overheid wil vaak niet meewerken.

En hij vertelt me ook dat de operaties die ze in het RCFC verrichten, tegenwoordig gratis zijn in de staatsziekenhuizen. Dat is op zich goed nieuws, ware het niet dat ze de kinderen na de operatie zo naar huis toe sturen. De o zo nodige nabehandelingen qua fysiotherapie en revalidatie horen niet bij het gratis pakket. Dat betekent dat de kinderen vaak nog verder van huis zijn na zo’n ‘gratis’ operatie. Het zou mooi zijn als het RCFC samen kon werken met deze ziekenhuizen, maar ja, ook hier speelt het probleem dat de overheid niet (graag) samenwerkt. Sunil slaakt een diepe zucht…

De chauffeur van Lali Di brengt me bij de metro, dat is nog eens service, het is op de terugweg altijd lastig om een oto te pakken te krijgen. Bij Fire & Ice laat ik het allemaal nog eens bezinken. Ik hoop dat het straks allemaal goed verloopt als de Afghaanse kinderen komen en dat Alok zich zorgen maakt om niks. En ik hoop dat er wat extra sponsoren gevonden worden voor vooral die injecties. Mijn oog valt op de krant, de ingezonden brieven gaan nog steeds over bollywoodacteur Aamir Khan en zijn uitspraken over de intolerantie in India, bijna een hele bladzijde vol. Als ik even later naar huis loop, na mijn veel te dure bordje soep en ik eerlijk gezegd in gedachten al bij de massagesalon ben waar ik straks een afspraak heb, zie ik het gezinnetje zitten dat bij mij om de hoek op straat woont, met twee kleine kindjes. In wat voor wereld leven we toch…

RCFC - Bolpur

Om kwart voor 5 gaat de wekker, ik heb me laten overhalen om mee te gaan naar Bolpur. Althans, ik heb mezelf uitgenodigd, omdat ze zeiden dat ze de trein van 10 over 10 zouden nemen. Nee dus… gisteren kreeg ik bericht dat ze me om 5.45uur op kwamen halen, de stiekemerds J.

Uit onze laatste nieuwsbrief: “Alweer drie jaar geleden bezochten we in Bolpur, een stad ten noorden van Calcutta, waar het RCFC een 'dependance' heeft. Elke week kwam hier toen een fysiotherapeut langs om kinderen te checken die geopereerd waren en nieuwe potentiële patiënten te onderzoeken. In de jaren ervoor was het een bloeiend centrum met vrijwel dagelijks een spreekuur van een arts en zelfs een kleine school. De ambities van het RCFC met Bolpur zijn groot en de nood is hoog. Er is behoefte aan een fulltime fysiotherapeut en een kinderarts en er zou betere begeleiding voor de pas geopereerde kinderen moeten komen. Hoe graag we toen ook zouden willen helpen, voor onze kleine stichting was dit een brug te ver (ofwel te duur). Door het ontbreken van sponsors en goed management is de situatie sindsdien alleen maar verslechterd. Momenteel zijn er zelfs helemaal geen spreekuren meer en de staat van het gebouw is dramatisch. Gelukkig is daar nu Alok, de nieuwe secretaris van het RCFC, hij heeft zich volledig op het project Bolpur gestort. Intussen hebben zich meerdere sponsoren aangemeld die het centrum draaiend willen houden met meerdere spreekuren per week! Alleen... het centrum draait op dit moment niet. De staat van het onderhoud is het knelpunt. En daar kunnen wij, als  kleine stichting, wél bij helpen! Wij gaan het RCFC helpen het centrum weer op te starten. We voeren de hoognodige reparaties uit, zodat er in ieder geval één spreekkamer beschikbaar is. Daarmee kan de  fysiotherapeut zijn wekelijkse spreekuur hervatten. Als de potentiele sponsoren op bezoek komen, zien ze het centrum in actie en hun besluit nemen.”

Vandaag gaan Sunil en Alok naar Bolpur om diverse dingen door te nemen in verband met de te verrichten reparaties en ik ga met ze mee. Kijken hoe het RCFC-centrum in Bolpur er momenteel bij staat.

Ruim op tijd zijn we op treinstation Sealdah, ook weer een belevenis. Waar treinstation Howrah wat ‘grootser’ is, lijkt dit een meer lokaal treinstation. Buiten het station is er een enorme markt. Groente en fruit wordt ’s morgens met de eerste treinen aangevoerd, waarna het hier zijn weg verder vindt naar de winkels en marktjes van Calcutta.

Het RCFC heeft kaartjes voor de trein geregeld, dat betekent dat we sowieso kunnen zitten en dat we niet hoeven te dringen voor een plekje. Dat dringen (wat ik op Howrah in voorgaande jaren veel gezien heb) valt overigens hier alles mee, mensen staan keurig in de rij voor een plekje. In de trein zie ik dat we superveel ruimte hebben, valt dat even mee! Ruim zitten en niet met één bil op een bankje hangen. Heerlijk, want we hebben nog een kleine drie uur te gaan.

Ik ga trouwens vandaag niet alleen naar Bolpur, ik blijf er ook. Vriendin Maura heeft er vrienden wonen in Santiniketan (op 5 minuten van Bolpur), ze nodigt me al jaren uit om er eens heen te gaan en nu gaat het dan echt gebeuren. Het bezoek van RCFC aan Bolpur is toevallig op dezelfde dag, dus ik ben er wat eerder dan Maura, die pas vanavond komt.

Maar dat betekent ook dat ik mijn koffertje bij me heb met spullen voor het weekend. Voor mijn doen een klein koffertje J. Alok en Sunil lopen zich allebei uit te sloven om dit koffertje voor me te dragen, heel grappig. En ook heel lief natuurlijk.

In de trein is het weer een komen en gaan van verkopers, chai, koffie, allerlei koekjes, snoepjes, wattestokjes, nootjes, kammetjes, opladers voor je mobiele telefoon, sokken, pantoffels (het is immers winter), noem het maar op en het is te koop in de trein. We hebben muziek, een man op de sitar, zijn vrouw zingt. Het is dat ik af en toe in slaap dommel op de kadans van de trein, anders had ik me zeker niet verveeld. Ineens hoor ik heel hard ‘hello’ en ik kijk verschikt op, ik was zowaar écht in slaap gevallen, ik waande me in een compleet andere wereld. Sunil kijkt me lachend aan, we zijn gearriveerd en moeten er snel uit. Nog een beetje beduusd sta ik op het perron waar Sunil al met mijn koffertje staat te stralen.

De heren nemen eerst een ontbijtje in de stationsrestauratie. Het duurt niet lang, een kwartiertje later zitten we in de fietsrickshaw. Ook hier rijden overal de nieuwe toto’s rond, elektrische aangedreven rickshaws, ze zien er erg modern en niet Indiaas uit. Maar goed, ze zijn elektrisch, dus goed voor het milieu. Er schijnt alleen een soort mini-oorlog uitgebroken te zijn tussen de fietsrickshaws en de toto-rijders, de eerste groep beschuldigd de tweede ervan dat ze klanten afpikken. Zit wat in. En waarom koopt zo’n fietsrickshawrijder dan geen toto? Nou ja, omdat ze 10x zo duur kosten als een fietsrickshaw en dat kunnen de meeste niet betalen.

wij nemen de fietsrickshaw en om de brug op te komen, moet hij even afstappen

de nieuwe toto's

De ‘bewaker’ van het gebouw staat al op ons te wachten. Deze man is er al sinds de oprichting van de Bolpur-unit. Hij kende Jane Web persoonlijk. Jane was de oprichter van het RCFC en stierf in 1998 aan kanker. Met trots toont hij me de vergeelde foto’s. 

Dan komt Alok binnen en begint ‘de bewaker’ te mopperen, ik hoor het aan zijn stem. Alok kijkt me wat vergoelijkt aan, ik vraag hem wat er is. Alok zegt me dat hij elke keer vraagt wanneer er nu eindelijk eens wat gebeurd. Hij is wat ongeduldig geworden. Maar Alok heeft tegen hem gezegd dat hij vandaag niet moet zeuren, omdat er bezoek (ik) is. Het lijkt te helpen, hij stopt ermee.

Het is verdrietig om te zien hoe vervallen dit is geraakt, er is zoveel ruimte, zowel binnen als buiten. Hopelijk zal het snel weer in zijn volle glorie de kinderen van dienst kunnen zijn. Alok heeft een jaar geleden de overheid aangeschreven voor fondsen en ze lijken daadwerkelijk geïnteresseerd om het centrum helemaal op te knappen en ‘in leven’ te houden. Dat zou helemaal fantastisch zijn, maar met de (Indiase) overheid moet je een lange adem hebben.

Met het geld dat wij hebben gegeven worden in ieder geval de deuren vervangen en/of opgeknapt en enkele ramen die het hardst nodig zijn. Daarnaast worden er hulpmiddelen gekocht voor de fysiotherapeut. Als alles meezit kan het centrum over drie weken weer voorzichtig zijn deuren openen. Wat zou dat mooi zijn!